IV SA/Gl 868/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia NSA Tadeusz Michalik Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stopnia niepełnosprawności oddala skargę Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. orzeczeniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 6b ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 i art. 6b ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) zaliczył K.K. do [...] stopnia niepełnosprawności i zaliczył ją do wskazanego stopnia na okres do [...] roku. Orzeczenie to zostało odebrane przez D. K. matkę K.K. w dniu [...] r. co wynika z oświadczenia znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Pismem procesowym z dnia [...] r., a złożonym osobiście w siedzibie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. E.K. wniósł odwołanie od wskazanego powyżej orzeczenia do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w K. W odwołaniu tym nie zgodził się z treścią uzasadnienia kwestionowanego orzeczenia i zaakcentował, że stan zdrowia córki jest zły i wymaga ona codziennego udziału osoby drugiej w funkcjonowaniu. Okoliczność ta została potwierdzona opinią biegłego ustanowionego przez sąd powszechny, a organ administracji zignorował tę opinię i stan zdrowia córki. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że orzeczenie organu pierwszej instancji zostało doręczone w dniu [...] r., co oznacza, ze termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] r. Strona natomiast odwołanie wniosła osobiście w dniu [...] r. i nie wystąpiła z prośbą o przywrócenie terminu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł E. K., który wystąpił o uwzględnienie skargi oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji, rozpoznanie skargi bez uczestnictwa strony oraz o zwolnienie z kosztów. W motywach skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy podejmując kwestionowane orzeczenie nie kierował się dobrem leczonego dziecka, lecz ignorancją opinii biegłego sądowego oraz uznając za zasadne biurokratyczne przestrzeganie terminów uchybionych o jeden dzień. Skarżący wskazał, iż tak był zbulwersowany zapadłym orzeczeniem, że spowodowało to przekroczenie aż o jeden dzień terminu do wniesienia środka odwoławczego i ta biurokracja organu odwoławczego była ważniejsza niż zdrowie dziecka. Zaznaczył, iż odwołanie winno być rozpatrzone, a w zapadłym orzeczeniu winna znaleźć się wzmianka o jednodniowym uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zaprezentował w uzasadnieniu swojego postanowienia. W trakcie rozprawy skarżący podtrzymał wniesioną skargę i zaakcentował, że uchybił terminowi, ponieważ nie sporządził odwołania w wersji maszynowej, ponieważ poproszona osoba nie wywiązała się z tego zadania i spowodowało to, że odwołanie w wersji odręcznej zostało złożone w siedzibie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje to, że orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia [...] r. odebrała w dniu [...] r. D.K. matka K. K., jak również to, że odwołanie od tego orzeczenia zostało osobiście złożone przez E.K. w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu [...] r., co wynika z datownika znajdującego się na egzemplarzu odwołania dołączonego do akt sprawy. Z powyższego wynika, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] r., co oznacza, że skarżący wniósł odwołanie dzień po upływie terminu. Stosownie do postanowień art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy mocą zaskarżonego postanowienia stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy podejmuje wówczas, gdy strona wnosi odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia i nie występuje równocześnie z wnioskiem o przywrócenie tego terminu, jak również wówczas, gdy wniesie odwołanie z uchybieniem terminu i pomimo złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania a taki wniosek nie zostanie uwzględniony. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W niniejszej sprawie skarżący wniósł, jak zostało to zaznaczone odwołanie i nie zamieścił w nim wniosku o przywrócenie terminu. Z takim wnioskiem skarżący wystąpił dopiero w skardze do tutejszego Sądu, jak również w dodatkowym piśmie skierowanym do Sądu z dnia [...] r. złożonym na rozprawie. Nadto w trakcie rozprawy skarżący przybliżył okoliczności związane ze złożeniem odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego chciał on złożyć takie odwołanie w formie maszynowej, jednakże poproszona osoba nie wywiązała się z obietnicy i nie sporządziła takiej wersji odwołania, w tej sytuacji złożył odręczną jego wersję. Przedstawione przez skarżącego wyjaśnienia pozwalają uznać, że miał on świadomość tego, że przedmiotowe odwołanie składane jest z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Przeprowadzona powyżej analiza pozwala uznać, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałoby uwzględnienie wniesionej skargi. Do przyjęcia takiego stanowiska skłania w pierwszej kolejności to, iż skarżący wnosząc odwołanie od orzeczenia organu pierwszej instancji nie uczynił tego w prawem przewidzianym terminie, lecz dokonał tej czynności procesowej z jednodniowym uchybieniem, nadto skarżący nie skierował do tego organu wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, mając świadomość tego, że wskazany termin został naruszony. W przedstawionym stanie faktycznym organ odwoławczy nie miał podstaw do rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu, zatem mógł jedynie ograniczyć się do rozpatrzenia wniesionego odwołania i do przyjęcia stwierdzenia, że odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu. Na marginesie należy zauważyć, że sugestie skarżącego zamieszczone w skardze do tutejszego Sądu, a sprowadzające się do tego, że pomimo wniesienia odwołania z uchybieniem terminu organ odwoławczy obowiązany był rozpatrzeć sprawę w sposób merytoryczny, zaznaczając jedynie, że odwołanie wniesione było dzień po terminie, nie mogą być uwzględnione. Na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązuje zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i taką decyzją jest decyzja organu pierwszej instancji w stosunku, do której w prawem przewidzianym terminie nie zostanie wniesione odwołanie. Oznacza to, że organ administracji wyższego stopnia w przypadku stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu zobowiązany jest stosownie do postanowień przywoływanego art. 134 tego Kodeksu do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Warto zaznaczyć, że merytoryczne rozpatrzenie odwołania skutkowałoby tym, że taka decyzja obarczona byłaby wadą nieważności i wymagałaby usunięcia z porządku prawnego w ramach uruchomionego trybu nadzwyczajnego. Tym samym organ odwoławczy nie mógł, wbrew temu co sugeruje skarżący rozpatrzeć w sposób merytoryczny jego odwołania, albowiem dopuściłby się ciężkiego naruszenia obowiązujących przepisów uzasadniających wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego w drodze trybu nadzwyczajnego – stwierdzenia nieważności. Zatem organ odwoławczy prawidłowo postąpił stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kolejną kwestią, która wymaga odniesienia to zgłoszony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jak już to było wcześniej zaznaczone wniosek taki winien być kierowany do organu odwoławczego, natomiast Sąd nie jest prawidłowym adresatem takiego wniosku, albowiem Sąd kontroluje jedynie prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organ administracji i nie jest żadną trzecią instancją prowadzonego postępowania administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny może jedynie przeprowadzić kontrolę, natomiast nie dysponuje żadnymi uprawnieniami umożliwiającymi mu merytoryczne rozstrzyganie w sprawie, a tym samym nie dysponuje możliwościami przywracania uchybionego terminu. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SW