IV SA/Gl 873/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2005 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę Skarżąca K.J.P. w dniu [...] skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] Nr [...]. Orzeczenie powyższe doręczone zostało skarżącej w dniu [...] o czym świadczy bezspornie zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia znajdujące się w aktach sprawy. Zaskarżone orzeczenie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi ze wskazaniem trybu i terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a zgodnie z treścią art. 54 § 1 wyżej cytowanej ustawy, wniesienie skargi odbywa się za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Analiza akt sprawy pozwoliła na ustalenie, iż skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co winno skutkować odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. Należy zauważyć, iż termin do wniesienia skargi jest terminem proceduralnym i jako taki podlegać może przywróceniu. Ustawodawca jednak uzależnił tę możliwość od złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu określając nadto w art. 87 wyżej wskazanej ustawy szczegółowe warunki, od których spełnienia zależy możliwość przywrócenia terminu do wykonania określonej czynności. Skarżąca nie wystąpiła ze stosownym wnioskiem, wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. SJ/