IV SA/Gl 877/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 2 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G., G. G., Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej w zakresie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 2 Pismem z dnia 15 lipca 2013r. K. G., G.G. i Ł.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r., ustalającą wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej S.G. w wysokości 10.171,82 zł oraz zobowiązującą skarżących do zwrotu opłaty w wysokości po 3.390,60 zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących nałożenie na nich obowiązku jednorazowej zapłaty należności w wysokości przekraczającej 3.000 zł naraża ich na poniesienie uszczerbku w utrzymaniu rodziny. Bezzasadne obciążenie obowiązkiem nie może stanowić podstawy pozbawienia skarżących bieżących kosztów utrzymania. Uczynienie zadość nałożonemu obowiązkowi sprawi, że skarżący pozbawieni zostaną środków na bieżące utrzymanie. Skarżący nie będąc zobowiązanymi do ponoszenia odpłatności nie mogli się liczyć z tym, iż poprzez niewłaściwe stosowanie prawa przez organ administracji zostaną zobowiązani do zapłaty jednorazowego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Regulacja prawna powyższego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, wskazuje, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005r.). Tymczasem wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżący podnieśli, że zostali obciążeni bezzasadnie obowiązkiem zapłaty należności za pobyt w domu pomocy społecznej. Należy zauważyć, że ta argumentacja dotyczy zgodności z prawem podjętej decyzji, która poddana będzie ocenie sądu dopiero przy rozpoznawaniu skargi na rozprawie. Zatem nie mogła odnieść zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia wniosku. Skarżący stwierdzili także, że zapłata kwoty ponad 3.000 zł narazi ich na poniesienie uszczerbku w utrzymaniu rodziny i pozbawi środków na bieżące utrzymanie. Wnioskodawcy nie przedłożyli jednak żadnych dokumentów pozwalających ocenić ich sytuację finansową w sposób odmienny, niż wynika to z akt sprawy. Natomiast w trakcie postępowania administracyjnego G.G. oświadczył, że jego aktualny dochód wynosi 4.200 zł, a dochód żony stanowi kwota 3.500 zł netto miesięcznie. Ustalono także, że dochód na osobę w rodzinie K.G. wynosi 2.100 zł, a Ł.G. osiągnął dochód w wysokości 3.280,89 zł. Powyższe wskazuje, że wykonanie nałożonego obowiązku nie pozbawi skarżących i ich rodzin środków finansowych w takim stopniu, by zagrażało to ich zdrowiu lub życiu względnie pozbawiło możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb. Jednocześnie z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały dodatkowe przesłanki do uwzględnienia wniosku, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę. Należy wskazać, że zwrot opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, nie wywołuje skutku nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przedmiotowej sprawie w razie uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Tymczasem jak wskazuje się w orzecznictwie, przesłanki wstrzymania wykonania decyzji odnoszą się do takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r, sygn. akt GZ 138/2004). Na marginesie zauważyć przyjdzie, że w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego przepisy wprowadzają kwoty wolne od egzekucji. Ponadto wnioskodawcy mogą zwrócić się do organu z wnioskiem o rozłożenie wymaganej kwoty na raty lub odroczenie terminu płatności. Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3