IV SA/Gl 883/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: 1. ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu; W treści pisma procesowego z dnia 26 października 2016 r. A.K.wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu. Wraz z tym pismem skarżący przedłożył formularz "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania" (który składa się w postępowaniu przed sądem powszechnym), gdzie oświadczył, że jest osobą schorowaną, niepełnosprawną, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnią córką i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, nieruchomości ani innego majątku. Utrzymuje się przy tym z renty, w kwocie 705 zł oraz z wynagrodzenia za pracę, w wysokości 1.290 zł ponosząc miesięcznie wydatki z tytułu czynszu (300 zł), opłat za tzw. media, w kwocie ogółem 390 zł, kosztów opału w okresie zimowym (250 zł), zakupu leków (70 zł) i zakupu biletu miesięcznego dla córki (70 zł). Równocześnie wnioskodawca nadesłał dokumenty potwierdzające wysokość pobieranego wynagrodzenia oraz otrzymywanej renty (kwoty netto odpowiednio 1.290,54 zł oraz 615,42 zł. Następnie, w dniu 2 grudnia 2016 r. skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (wymagany w postępowaniu przed sądem administracyjnym), w którym potwierdził zakres swojego żądania oraz zasadniczo powtórzył swoje wcześniejsze wywody powołując się nadto na okoliczności związane z trudną sytuacją życiową oraz dodając, że jego córka także uskarża się na poważne problemy zdrowotne. Do formularza wnioskodawca dołączył między innymi orzeczenie, mocą którego jego córkę uznano za osobę niepełnosprawną do dnia 14 października 2016 r., orzeczenie kwalifikujące jego samego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, kartę napraw potwierdzającą poniesiony koszt związany z reperacją środka ortopedycznego (1.710,94 zł) oraz wyrok sądu orzekający rozwiązanie jego małżeństwa i zasądzający od jego żony alimenty na rzecz córki, w kwocie 300 zł miesięcznie (zgodnie z twierdzeniami skarżącego nie są one uiszczane). Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku A. Kr. trzeba podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) jest wykazanie przez nią niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń A. K. wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Dokumenty źródłowe nadesłane wraz z wnioskiem potwierdzają przy tym, iż jest osobą schorowaną, zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, samotnie wychowuje małoletnią, również schorowaną córkę, zaś miesięczny dochód netto jego dwuosobowego gospodarstwa domowego wynosi niecałe 2.000 zł. Zdaniem rozpoznającego wniosek, wspomniana kwota - uwzględniwszy deklarowaną wysokość kosztów stałych obciążających rodzinę skarżącego, do których należy przecież doliczyć niezbędne wydatki, jakie wiążą się zazwyczaj z wyżywieniem i zakupem środków czystości dla dwóch osób oraz z edukacją jego małoletniej córki - nie umożliwia wygenerowania środków wystarczających na opłacenie adwokata z wyboru, bez uszczerbku w ich koniecznych potrzebach życiowych. W tym stanie rzeczy uznano, że przesłanka określona w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. została spełniona i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.