IV SA/Gl 884/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi L.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł (słownie złotych: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...]r. Nr [...] przyznano L.R. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł na okres od 1 czerwca 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. Orzeczenie zostało wysłane na adres pod którym przebywała strona – Stowarzyszenie A, ul. [...], M., gdzie [...]r. odebrał je pracownik stowarzyszenia L.G. L.R. pismem nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 24 lipca 2008 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji domagając się przyznania zasiłku od dnia 1 kwietnia 2008 r. Jednocześnie odwołujący oświadczył, że zaskarżoną decyzję otrzymał 15 lipca 2008 r., co potwierdził pracownik placówki, w której on przebywa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wskazano, że strona otrzymała decyzję organu I instancji w dniu 20 czerwca 2008 r., a tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 4 lipca 2008 r. Natomiast odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w S. w dniu 24 lipca 2008, co oznacza uchybienie terminowi do jego wniesienia. Jednocześnie zaznaczono, że strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach L.R. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przyznania mu zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 23 kwietnia 2008 r. do dnia 31 maja 2010 r. Skarżący podniósł, że decyzję organu I instancji otrzymał dopiero w dniu 15 lipca 2008 r., gdyż w miejscu, w którym przebywa nie przywiązuje się wagi do doręczania pensjonariuszom przesyłek. Wprawdzie doręczenie ich pracownikowi placówki traktuje się jako doręczenie jej adresatowi, jednakże faktyczny i prawidłowy ich odbiór następuje później. Pracownik Stowarzyszenia A mógłby potwierdzić niniejsze informacje gdyby został przesłuchany przez Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Argumentowało, iż decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona w dniu 20 czerwca 2008 r. upoważnionemu przez stronę do jej odebrania L.G. – pracownikowi Stowarzyszenia A w M., na co wskazuje znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji oraz upoważnienie z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje: Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym kontrolę wydawanych przez organy administracji postanowień. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd administracyjny kontrolujący dane postanowienie, władny jest je wzruszyć. Bierze przy tym pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, a także bada sprawę z urzędu, gdyż jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom prawa. Zważyć należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W takiej sytuacji merytoryczne kwestie związane z przyznaniem zasiłku pielęgnacyjnego nie mogły podlegać kontroli Sądu ani wpłynąć na treść wydanego wyroku. Sąd w niniejszym postępowaniu uprawniony jest jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Dalej przyjdzie zauważyć, że problematyka związana z wnoszeniem środków odwoławczych od rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej kpa. Zatem stosownie do treści art. 129 §1 i 2 kpa., odwołanie od decyzji wydanej w I instancji wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał tą decyzję, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia stronie. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została wysłana na adres pod którym przebywała strona – Stowarzyszenie A, ul. [...], M., gdzie 20 czerwca 2008 r. odebrał je pracownik stowarzyszenia L.G. (k. 8 akt administracyjnych). Wbrew ocenie i argumentacji Kolegium nie można uznać dokonanego doręczenia w tej dacie za skuteczne. Skarżący już na etapie wniesienia odwołania kwestionował prawidłowość dokonanego doręczenia i nie można odmówić tym twierdzeniom racji. Z oświadczenia skarżącego z dnia [...]r. wynika, że orzeczenie organu I instancji otrzymał on w dniu 15 lipca 2008 r. Fakt ten potwierdził również pracownik stowarzyszenia podpisując się pod złożonym oświadczeniem (k. 10 akt adm.). Kolegium w żaden sposób nie wyjaśniło powyższej okoliczności, błędnie wskazując, że pracownik stowarzyszenia legitymował się upoważnieniem z dnia [...]r. do odbioru korespondencji skarżącego, bowiem oznaczone upoważnienie dotyczyło wyłącznie sprawy ewentualnej faktycznej wypłaty zasiłku celowego w formie gotówkowej L.G. Tym samym można z przekonaniem stwierdzić, iż L.G. nie był upoważniony, ani uprawniony do odbioru korespondencji skierowanej do L.R. Nie można również w niniejszym przypadku uznać, iż dokonane doręczenie nastąpiło w trybie zastępczym określonym w art. 43 kpa. W konsekwencji twierdzenia skarżącego o występujących nieprawidłowościach i opóźnieniach w doręczaniu przesyłek skierowanych do pensjonariuszy ośrodka, w którym on przebywa wymagały zbadania i ustalenia faktycznej daty odbioru decyzji organu I instancji. Bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego postanowienie Kolegium stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania było przedwczesne i wydane z istotną obrazą przepisów postępowania, w tym art. 7 i 40 kpa. Organ II instancji winien w pierwszej kolejności ustalić pewną datę odbioru decyzji organu I instancji. O ile nie ujawnią się nowe okoliczności, dotychczasowy materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie uchybienia terminu. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.