IV SA/Gl 886/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 1 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie transportu drogowego i przewozów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej wysokości 8.500 zł skarżący M. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek należało przede wszystkim odnotować, że w myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi wyjątek od ogólnej zasady wykonalności decyzji ostatecznych. Zasada ta może być przełamana jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić zatem tylko w przypadkach ściśle określonych w tym przepisie, a ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie, która występuje z wnioskiem o wstrzymanie wykonania. Skarżący w wywodach zawartych w skardze przedstawił zarzuty, które będą decydować o potwierdzeniu lub podważeniu przez Sąd zaskarżonej decyzji. Nie wskazał natomiast żadnych argumentów, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania tej decyzji. Również analiza akt administracyjnych nie dała Sądowi podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów i przy zastosowaniu art. 61 § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.