IV SA/Gl 886/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz C. przyznał M. F. zasiłek celowy na zakup leków w kwocie 100 zł. Rozstrzygnięcie to, wydane na podstawie art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.), oparto na ustaleniu, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, związanej z jego stanem zdrowia. Jest osobą samotnie gospodarującą, utrzymującą się ze świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłku stałego w kwocie 604 zł. W toku wywiadu wnioskodawca wymienił poniesione w czerwcu 2016 r. wydatki opiewające na kwotę 444,8 zł, natomiast w miesiącu tym dysponował kwotą 1054 zł. W związku ze zgłoszonym żądaniem przedstawił specyfikację sprzedaży leków na kwotę 131,24 zł. W tych okolicznościach organ orzekający uznał za zasadne udzielenie wsparcia na częściowe pokrycie kosztu zakupu leków w wysokości 100 zł. W odwołaniu wnioskodawca wyraził niezadowolenie z uzasadnienia decyzji z powodu podanego w nim zestawienia jego wydatków. Oświadczył, że nie wnosi zastrzeżeń co do wysokości przyznanej pomocy, choć zasiłek mógłby być wyższy, bo do czasu wniesienia odwołania wydał już 170 zł. Do odwołania dołączył m.in. własne zestawienie wydatków oraz faktury za leki na kwotę 145,44 zł, wystawione po wydaniu decyzji I instancji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski stwierdzając, że nie przekroczyła ona granic uznania administracyjnego. Kolegium zwróciło uwagę na regularne korzystanie przez skarżącego z pomocy społecznej i dodatkowo wskazało, że w lipcu 2016 r. przyznane zasiłki celowe opiewały na sumę 550 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. F. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i powtórzył zarzut odwołania odnoszący się do uzasadnienia decyzji I instancji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja spełnia wymogi legalności, w kryteriach której odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Otóż trafnie wskazał organ odwoławczy, że przyznanie zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej odbywa się w ramach uznania administracyjnego. Kontrola rozstrzygnięć podjętych w tym trybie ma ograniczony zasięg, bowiem musi uwzględniać dysponowanie przez organ pomocy społecznej pewną dozą swobody w ocenie stanu faktycznego i - w konsekwencji – w wyborze właściwego sposobu załatwienia sprawy administracyjnej. O ile zatem ustalenia organu mają odzwierciedlenie w zgromadzonym materialne dowodowym, a jednocześnie wyciągnięte na ich podstawie wnioski odpowiadają regułom poprawnego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego, to podważenie tego rodzaju decyzji nie jest możliwe w drodze skargi sądowoadministracyjnej. Tymczasem z tego punktu widzenia decyzje obu instancji nie budzą zastrzeżeń. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że kwestionowane przez skarżącego ustalenia dotyczące jego wydatków zostały oparte na jego oświadczeniach. Później przedstawiał on inne, każdorazowo zmodyfikowane zestawienia wydatków, co już z tego powodu jest nieistotne, że i tak ich suma jest niższa od wysokości udzielonego mu wsparcia finansowego, które w czerwcu 2016 r. wyniosło 1054 zł. Jak już wskazywano w poprzednich wyrokach (np. z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 165/15), przy ocenie sytuacji materialnej skarżącego nie można pominąć faktu nieodpłatnego zajmowania przez niego lokalu mieszkalnego. Dla osób o niskich dochodach wydatki czynszowe stanowią zwykle istotne obciążenie budżetu domowego. W tym stanie rzeczy udzielony zasiłek celowy, pokrywający większą część zgłoszonej potrzeby na zakup lekarstw, jest adekwatny do okoliczności sprawy. W szczególności pobierany przez skarżącego zasiłek stały pozwala na częściową partycypację w omawianych wydatkach. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.