IV SA/Gl 887/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz C. na podstawie art. 2, art. 3, art. 7, art. 8, art. 9 ust. 1 i ust. 8 a, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm.) przyznał M. F. zasiłek celowy na częściowe pokrycie usługi stomatologicznej w kwocie 300,00 zł o charakterze jednorazowym. Organ swoje rozstrzygnięcie uzasadnił sytuacją życiową wnioskodawcy, który posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jest osobą długotrwale chorą, posiada niskie dochody, otrzymuje zasiłek stały w wysokości 604 zł, a dodatkowo regularnie korzysta z pomocy finansowej Ośrodka Pomocy Społecznej. Z uwagi na konieczność wykonywania usług stomatologicznych oraz ich nierefundowanie przez NFZ organ ustalił, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnego kosztu usługi dentystycznej i dlatego uznano za zasadne przyznanie pomocy na częściowe pokrycie tych kosztów. Organ przy tym stwierdził, iż środki przyznane decyzją w kwocie 300 zł należycie zabezpieczą całość tej usługi, gdyż jedną usługę wyceniono na kwotę od 100 do 150 zł. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący wnosząc odwołanie. W jego treści wskazał on, że nie zgadza się z przedstawionym w uzasadnieniu decyzji wykazem wydatków, jakie miał ponieść w czerwcu 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium uznało, że pomoc społeczna została przyznana zasadnie, istniała bowiem niezbędna potrzeba bytowa wymagająca zaspokojenia. Zdaniem organu odwoławczego nie można organowi I instancji postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy wskazuje, iż organ poczynił ustalenia w zgodzie z wymogami przewidzianymi w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Z powyższą decyzją nie zgodził się M. F. Wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W treści skargi powołał się na argumentację zawartą w odwołaniu, kwestionując wskazane przez organ I instancji wydatki, które miał ponieść. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje dotychczasowe stanowiska wyrażone w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Punktem wyjścia rozważań należy poczynić fakt, że skarżący regularnie korzysta z pomocy społecznej. Jego potrzeby są na bieżąco monitorowane i zaspokajane, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organ przyznał skarżącemu zasiłek celowy na pokrycie usługi stomatologicznej. Zasiłek ten został przyznany w wysokości, na jaką można w przybliżeniu - wedle wstępnych kalkulacji - opiewać usługa stomatologiczna. Skarżący we wniosku o udzielenie tej formy wsparcia nie wskazał konkretnej wysokości żądania. W toku postępowania ustalono, że z uwagi na sytuację życiową i finansową skarżący nie jest w stanie z własnych środków ponieść kosztu usługi dentystycznej. Zatem organ zasadnie przyznał pomoc na częściowe pokrycie tych kosztów. Ponieważ zgłoszone przez skarżącego potrzeby nie dotyczyły jakichś nadzwyczajnych okoliczności i mieściły się w granicach wydatków zwykle ponoszonych przez rodziny, to decyzja nie przekroczyła granic uznania administracyjnego, w ramach którego przyznawany jest zasiłek celowy na postawie art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Rozpoznając zarzuty podniesione w skardze przez M. F. należy zauważyć, iż skarżący poddaje w wątpliwość wyliczenie jego wydatków przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Zatem z treści wniesionego środka zaskarżenia nie wynika, aby skarżący kwestionował wysokość przyznanego mu zasiłku celowego w kwocie 300 zł oraz faktu, że zasiłek ten został przyznany na częściowe zaspokojenie potrzeb skarżącego związanych z koniecznością wykonania usługi stomatologicznej. Jednakże Sąd mając na uwadze fakt, iż orzekając nie jest związany zakresem i zarzutami podniesionymi w skardze poddał badaniu decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza C. zarówno z punktu widzenia poprawności zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa materialnego, jak i prawidłowości w zakresie procedury administracyjnej. Sąd uznał, że organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w toku rozpoznawania sprawy, a wydając decyzję w sposób prawidłowy zinterpretowały oraz zastosowały przepisy prawa materialnego, do ustalonego prawidłowo stany faktycznego. W zakresie wydatków skarżącego ustalenia oparte zostały na oświadczeniach skarżącego w toku wywiadu środowiskowego. Później modyfikował on zestawienia tych wydatków, co o tyle jest nieistotne, że i tak wydatki te są niższe od miesięcznej sumy świadczeń udzielanych skarżącemu. Ich wysokość pozwala mu na zaspokojenie bieżących, niezbędnych potrzeb, zwłaszcza że nie ponosi on opłat za zajmowanie mieszkania, które dla rodzin o niskich dochodach stanowią zwykle duże obciążenie. Ponadto zasiłek przyznano na dwie usługi stomatologiczne przed ich wykonaniem, a więc ich rzeczywisty koszt nie był znany w czasie wydawania decyzji. Skarżący nie wykazał, by istniała przeszkoda do poddania się najpierw jednemu zabiegowi. Pozwoliłoby to na stwierdzenie jaka kwota pozostanie na wykonanie drugiego zabiegu. Wówczas skarżący łatwiej mógłby ocenić, czy konieczne jest uzupełnienie udzielonego wsparcia. Dotychczasowy materiał sprawy, prawidłowo zebrany i oceniony przez organy administracyjne nie uzasadnia takiego wniosku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mr