IV SA/Gl 888/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie NSA Tadeusz Michalik, NSA Szczepan Prax (spr.), Protokolant ref. Agnieszka Janecka, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2006 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. odmówił przyznania A. N. dodatku mieszkaniowego. W podstawie prawnej powołano art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./, a oparto ją na ustaleniu, że zajmowany przez wnioskodawcę lokal mieszkalny, położony w K. przy ul. [...], przekracza powierzchnię, która według wymienionej ustawy umożliwia przyznanie przedmiotowego dodatku. Mianowicie powierzchnia użytkowa lokalu wynosi [...] m2, a normatywna powierzchnia dla 1 osoby wynosi 35 m2. Przekroczenie to jest większe niż 30 %, a udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 %. W takich warunkach wnioskodawca nie spełnia ustawowych kryteriów udzielenia omawianego świadczenia. Zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania wnioskodawcy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W skardze A. N. nie zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, natomiast uprawnienie do dodatku mieszkaniowego wywodził ze swojej trudnej sytuacji życiowej. Jego zdaniem należy usunąć istniejące wady systemu prawnego. Wyraził też zastrzeżenia wobec wysuniętej przez organ odwoławczy sugestii dokonania przez niego zamiany posiadanego lokalu na mniejsze. Skarżący zwrócił się w końcu z pytaniem dotyczącym zamierzeń legislacyjnych w zakresie prawa lokalowego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja spełnia wymogi legalności, a tylko pod tym względem podlega kontroli sądowoadministracyjnej. W postępowaniu administracyjnym wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy i na tej podstawie poczyniono ustalenia, które nie budzą żadnych zastrzeżeń, a które nie były nawet kwestionowane przez skarżącego. Wynika z nich w sposób oczywisty, że skarżącemu nie przysługuje dodatek mieszkaniowy. Zajmuje bowiem sam lokal o powierzchni [...] m2. Tymczasem w świetle art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych maksymalna powierzchnia lokalu, jaka uprawniałaby skarżącego do dodatku nie mogłaby przekroczyć [...] m2 – i to pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekroczyłby 60 %, a ten warunek także nie jest w niniejszym przypadku spełniony. Słusznie więc organy obu instancji uznały, że skarżącemu dodatek nie przysługuje /art. 5 ust. 5 powołanej ustawy/. Natomiast okoliczności podnoszone w skardze nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż względy celowości, słuszności, czy zasad współżycia społecznego, pozostają poza normatywnymi przesłankami orzekania o dodatku mieszkaniowym. Z kolei wskazana przez organ odwoławczy możliwość zamieszkania przez skarżącego w niniejszym lokalu miała wyłącznie charakter informacyjny, służący znalezieniu przez skarżącego sposobu wyjścia z trudnej sytuacji. Jednak to do jego decyzji pozostaje kwestia skorzystania z owej możliwości. W końcu podnieść należy, zarówno organy administracyjne, jak i sądy administracyjne nie są powołane do inicjowania, bądź wpływania na przebieg prac legislacyjnych, w związku z czym w ramach tego postępowania nie może być skarżącemu udzielona informacja o zamierzeniach ustawodawcy. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji.