IV SA/Gl 889/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K.K. na pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę; W dniu 4 września 2012 r. K. K. złożył skierowane do tutejszego Sądu pismo procesowe datowane na 3 września 2012 r., które określił jako skargę na "czynność Prezydenta Miasta J. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego położonego w J. przy ul. D.". Z akt administracyjnych wynika, że pismo to stanowi odpowiedź Prezydenta Miasta J. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone przez skarżącego w związku z negatywnym stanowiskiem wspomnianego organu wobec wniosku wyżej wymienionego o zawarcie z nim umowy najmu rzeczonego lokalu komunalnego w miejsce jego zmarłej babki – W.K. Ponieważ istota zarzutów podniesionych w skardze sprowadzała się do kwestionowania zasadności odmowy zawarcia ze skarżącym umowy najmu lokalu, pismem z dnia 27 listopada 2012 r. wystosowanym na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 26 listopada 2012 r. zwrócono się do K.K. o jednoznaczne sprecyzowanie przedmiotu skargi, a w szczególności o wskazanie, czy przedmiotem tym jest w istocie przywołane wyżej pismo z dnia [...], czy też wcześniejsze pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...], w którym organ ten wyraził swoje stanowisko o braku podstaw do zawarcia z nim umowy najmu. Na wykonanie wezwania stronie wyznaczono termin 7 dni pod rygorem uznania, że przedmiotem zaskarżenia jest - jak wynika z części wstępnej skargi - pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...]. W wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 7 grudnia 2012 r. (siedem dni od daty doręczenia wezwania - vide zwrotne potwierdzenia odbioru stanowiące kartę nr 22 akt sprawy), K.K. nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż stosownie do treści art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. W nagłówku skargi K.K. oznaczył jako jej przedmiot pismo Prezydenta Miasta J. z dnia [...], nr [...]. Równocześnie, na skierowane do niego wezwanie mające na celu usunięcie istniejących w niniejszym zakresie wątpliwości, wyżej wymieniony nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. W konsekwencji - stosując rygor, o którym skarżący został w tym wezwaniu wyraźnie pouczony - należało przyjąć, że jego intencją było zaskarżenie właśnie przywołanego pisma z dnia [...]. Pismem tym organ samorządowy udzielił K.K. odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...]), złożone przezeń wobec odmowy zawarcia z nim umowy najmu lokalu należącego do komunalnych zasobów mieszkaniowych. Należy podnieść, że tego rodzaju pismo nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, gdyż nie jest ono żadnym z aktów, które zostały wymienione w cytowanym art. 3 §2 p.p.s.a. Jak wynika z art. 53 § 2 tej ustawy, zaskarżone pismo stanowi reakcję organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, której znaczenie sprowadza się do poinformowania strony, że organ nie stwierdził zarzucanego przez nią naruszenia obowiązujących przepisów, a w rezultacie nie znajduje podstaw do zmiany swojego stanowiska wyrażonego uprzednio w formie wydanego wcześniej aktu lub dokonanej czynności. Odpowiedź organu administracji publicznej na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest więc w żadnym razie rozstrzygnięciem drugoinstancyjnym ani nie stanowi aktu kształtującego prawa lub obowiązki strony i dlatego nie podlega ono zaskarżeniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 277/11, publ.: LEX nr 895974). Mając na względzie zaprezentowane wyżej rozważania prawne skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i §3 p.p.s.a.