IV SA/Gl 89/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Leszek Wolny po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu postanawia: ustanowić dla strony skarżącej adwokata z urzędu. Wraz ze skargą na ww. decyzję, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że jego stan zdrowia wymaga stałego leczenia farmakologicznego i specjalistycznej opieki lekarskiej. Aktualnie skarżący jest hospitalizowany. Jego jedynym źródłem utrzymania jest renta socjalna w kwocie 600 zł. Pieniądze te skarżący przeznacza w całości na swoje bieżące utrzymanie – podkreślił jednocześnie, że jest to kwota poniżej kwoty granicy ubóstwa. Załącznikiem do wniosku było zaświadczenie ZUS z dnia 24 listopada 2017 r., wskazująca, że kwota netto świadczenia wynosi 600 zł. Strona skarżąca nie posiada żadnego majątku, żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych przekraczających kwotę 5.000 zł. Wnioskodawca oświadczył w pkt 11 druku urzędowego formularza PPF: "alimenty względem mojej córki w kwocie 400 zł". Załącznikiem do wniosku jest zaświadczenie o hospitalizacji skarżącego do końca lutego 2018 r. oraz zaświadczenie ZUS z dnia 24 listopada 2017 r. o wysokości renty socjalnej wypłacanej skarżącemu. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej P.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) lub obejmuje ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Zaznaczyć należy, że skarżący zażądał przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika procesowego z urzędu. Jednakże zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2018 r. poinformowano go, że w sprawach w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zgodnie z regulacją art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Z tego też powodu wniosek w zakresie żądania zwolnienia od kosztów sądowych nie podlega rozpoznaniu. Mając powyższe na uwadze, przyjąć należało, że skarżący składając wniosek o prawo pomocy, zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W tym stanie rzeczy, odnosząc się do wniosku P. P., należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którą, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stwierdzić należy, że skarżący w sposób dostatecznie jasny wykazał swoją aktualną sytuację majątkową. Jego oświadczenia zawarte na druku urzędowego formularza PPF znalazły potwierdzenie w materiałach znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, aby dane te uległy w ostatnim czasie zmianie, a ściślej, aby jego sytuacja majątkowa poprawiła się. Jedynym dochodem skarżącego jest świadczenie rentowe (renta socjalna) otrzymywane przez niego w kwocie 600 zł netto. Co istotne, stan zdrowia wnioskodawcy i jego hospitalizacja wskazują na to, że nie może on faktycznie świadczyć pracy, czy też wykorzystywać swoich potencjalnych możliwości zarobkowych. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarżący spełnia przesłanki ustawowe skutkujące uwzględnieniem jego wniosku w całości. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.