IV SA/Gl 893/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. (C.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi A.N. (N.) kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem zł 60/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata A.N. Wyrokiem wydanym w dniu 25 lipca 2017 r., Sąd orzekł o oddaleniu skargi, z kolei postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy oddalił wniosek wspomnianego pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie (w postępowaniu sądowym pierwszej instancji) z uwagi na okoliczność, iż nie złożył on oświadczenia, iż koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Następnie, w dniu 31 sierpnia 2017 r. adwokat A.N. złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku wywodząc, iż orzeczenie to nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Równocześnie zażądał przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości ani w żadnej części. Zarządzeniem z dnia 5 września 2017 r. sędzia sprawozdawca uznał, iż powyższa opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona w sposób rzetelny. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności należy raz jeszcze zaznaczyć, że kwestia kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie przez wnioskującego adwokata w postępowaniu sądowym pierwszej instancji została już prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2017 r. Przedmiotem niniejszego postanowienia jest zatem jedynie późniejszy wniosek tego pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej przezeń w dalszym toku niniejszej sprawy, a mianowicie kosztów sporządzenia i wniesienia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego w sprawie wyroku. Rozpoznając ten wniosek należało zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Jakkolwiek bowiem sprawa ta została zainicjowana przed wejściem w życie niniejszego aktu wykonawczego (czyli przed 1 listopada 2016 r.), to zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji - czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd - nastąpiło już po tej dacie, a mianowicie 25 lipca 2017 r., zatem norma intertemporalna wyrażona w § 22 rzeczonego rozporządzenia, nakazująca stosowanie przepisów dotychczasowych (to jest wcześniejszych rozporządzeń) nie ma zastosowania w zakresie dotyczącym przyznania pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za czynności, których dokonał on po wydaniu tego wyroku. Zgodnie z § 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia, w kwocie 120 zł odpowiadającej 50 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu. Przedmiotową kwotę podwyższono o podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł, zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Niniejsze rozstrzygnięcie wydano nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.