IV SA/Gl 896/12

PostanowienieWSA w Gliwicach2013-07-18

Skład orzekający: Szczepan Prax, Teresa Kurcyusz-Furmanik, Andrzej Matan

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez Prokuratora Rejonowego, który uznał stanowisko sądu w podobnych sprawach za słuszne, powinno skutkować umorzeniem postępowania sądowego?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie, uznając cofnięcie skargi przez Prokuratora Rejonowego za skuteczne. Sąd stwierdził, że cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa ani do utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, co zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 PPSA uzasadnia umorzenie postępowania.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej. Prokurator Rejonowy w M. zaskarżył decyzję, zarzucając naruszenie przepisów prawa. Następnie, powołując się na wyroki sądu w tożsamych sprawach, Prokurator cofnął skargę i wystąpił o umorzenie postępowania.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rodziny zastępczej postanawia: umorzyć postępowanie. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] przyznał H.J. świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w K.K. w rodzinie zastępczej niezawodowej począwszy od dnia [...] do pełnoletniości dziecka (do dnia [...]) w kwocie [...]zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] dziecko K.K. zostało umieszczone w pieczy zastępczej u strony, nie uzyskuje ono dochodu w rozumieniu art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. nr 149, poz. 887) i nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 87 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, postanowiono przyznać świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej zawodowej od dnia [...] do pełnoletniości dziecka w kwocie [...] zł miesięcznie. Od decyzji powyższej odwołanie wniosła H.J., która wnioskowała o przyznanie dodatkowo świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania dziecka K.K. w rodzinie zastępczej za okres od dnia [...] do [...] w kwocie [...] zł miesięcznie, pomniejszonej o wypłacone dotąd świadczenia. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], uchylono pkt 1 decyzji organu pierwszej instancji i w to miejsce przyznano świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania K.K. w rodzinie zastępczej niezawodowej od dnia [...] do dnia [...] w kwocie [...]zł miesięcznie, przy czym do wypłaty w okresie od [...] do [...] - [...] zł miesięcznie, a od dnia [...] do [...] w kwocie [...] zł.W pozostałym zakresie utrzymano w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia [...] strona została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dzieci umieszczonych w jej rodzinie zastępczej. W dniu [...] do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek H.J. o przyznanie świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka K.K. umieszczonego w jej rodzinie zastępczej, na podstawie przepisów o pieczy zastępczej. Organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 226 ust. 4-9, art. 80 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, z których wynika, że decyzje w sprawie pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej zachowują moc do dnia wygaśnięcia, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej zgodnie z art. 251 weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem art. 77 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. i art. 241, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Podniósł, że z akt sprawy wynika, iż strona nie złożyła do 31 stycznia 2012 r. wniosku domagając się przyznania pomocy na pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w jej rodzinie zastępczej na dotychczas obowiązujących zasadach. Tym samym, po myśli art. 226 ust. 8 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w przypadku niezłożenia wniosku w terminie do 31 stycznia 2012 r. do spraw o wynagrodzenia, dodatki oraz świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka lub osoby przebywającej w rodzinie zastępczej lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu rodzinnego, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, stronie przysługuje prawo do świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania umieszczonego dziecka na podstawie ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Zgodnie z art. 251 tej ustawy przedmiotowa pomoc przysługuje stronie na nowych zasadach od 1 stycznia 2012 r., stąd też każda rodzina zastępcza od 1 stycznia 2012 r. otrzyma pomoc na pokrycie kosztów utrzymania umieszczonego w niej dziecka w takiej samej wysokości, niezależnie od daty ustanowienia rodziny zastępczej. Tymczasem dotychczasowa decyzja przyznająca stronie pomoc pieniężną dla rodziny zastępczej z dnia [...] nie została przez organ pierwszej instancji uchylona przed datą 31 marca 2012 r., zatem stosowanie do brzmienia art. 226 ust. 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej zachowała moc do dnia 31 marca 2012 r., w związku z tym przyznana stronie pomoc, w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2012 r., musi zostać pomniejszona o pomoc już zrealizowaną na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Prokurator Prokuratury Rejonowej w M. domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] i oddalenia odwołania. Zarzucił naruszenie przepisów art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jej wydanie bez podstawy prawnej oraz przepisów ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w tym w szczególności przepisu art. 226 ust. 4 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi Prokurator zaznaczył, że przywołana decyzja w sposób rażący narusza porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, w tym w szczególności w przepisach ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, bowiem nie zawiera podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia ani też nie uzasadnia przyjętego w sprawie stanowiska w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Zdaniem skarżącego Prokuratora, ani art. 226 ust. 5 ustawy o wspieraniu rodziny w pierwotnym brzmieniu, ani w brzmieniu po nowelizacji nie daje podstaw do uznania, że po dniu 1 kwietnia 2012 r. należy wypłacać świadczenia z wyrównaniem od 1 stycznia 2012 r., a wręcz przeciwnie, z treści w/w przepisów wyprowadzić można interpretację całkowicie odmienną. Zaskarżona decyzja spowodowała, że w odniesieniu do świadczenia otrzymywanego w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 marca 2012 r. powstał niedopuszczalny prawem dualizm, jedno i to samo świadczenie jest regulowane dwoma decyzjami - poprzednio obowiązującą decyzją i decyzją, która w następstwie wniesionego odwołania została zmieniona zaskarżoną decyzją. Obie te decyzje, zarówno poprzednia, która wygasła z mocy prawa po upływie 3 miesięcy obowiązywania ustawy, jak i obecnie obowiązująca - w brzmieniu nadanym jej przez zaskarżoną decyzję - regulowały świadczenie otrzymywane w pierwszym kwartale 2012 r., przy czym jest to cały czas, takie samo świadczenie. Tego rodzaju dualizm uznać należy za niedopuszczalny i powinien on być wyeliminowany z obrotu prawnego także w sytuacji, gdy jedna z tych decyzji już wygasła. Zaskarżona decyzja spowodowała zatem naruszenie przepisu art. 226 ust. 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, który przewidywał, że decyzje zachowują ważność "do dnia wygaśnięcia, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy", a trudno też znaleźć uzasadnienie prawne dla wydania drugiej, późniejszej decyzji, dotyczącej okresu pierwszych 3 miesięcy 2012 r. Tego rodzaju wyrównania, nie mające jednoznacznego i bezspornego oparcia w przepisach prawa stanowiłyby naruszenie art. 44 ust. 3 ustawy o finansach publicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie kwestionując, by decyzja została wydana "bez podstawy prawnej" oraz z naruszeniem przepisów ustawy o wpieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Organ odwoławczy zaznaczył, że zaskarżona decyzja zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołania strony od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji i jedynie zastępuje decyzję tego organu, przy czym poprzednio obowiązująca decyzja, jak już wspomniano wygasła z mocy prawa. Ponadto Kolegium zauważyło, iż organ pierwszej instancji miał prawną możliwość uchylenia decyzji z dnia [...], ale tego nie uczynił przed dniem 31 marca 2012 r. W wykonaniu zarządzenia Sądu organ uzupełnił akta sprawy dołączając treść umowy zawartej z rodziną zastępczą zawodową H.J. na czas od dnia [...]do dnia [...]. Pismem z dnia [...] Prokurator Rejonowy w M. cofnął skargę i wystąpił o umorzenie postępowania sądowego. Powołał się na treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w których skarga Prokuratora Rejonowego w tożsamym stanie faktycznym została oddalona i uznał stanowisko Sądu za słuszne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a"), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd za wyjątkiem przypadku, gdyby zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności Wtedy obowiązkiem sądu jest uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Prokurator Rejonowy, który w niniejszej sprawie był stroną skarżącą złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, domagając się umorzenia postępowania. Sąd uznał, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. Było zatem skuteczne, a po myśli art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nakazuje to wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 60 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło