IV SA/Gl 899/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w C., na podstawie art. 6 ust. 12, art. 47 oraz art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228 poz. 2255 ) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach świadczeń rodzinnych odmówiono Z. B. świadczenia w postaci zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji powołano się na treść orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia [...] załączonego przez Z. B. do jego wniosku. Z orzeczenia tego wynikało, iż wnioskodawca zaliczony został do [...] stopnia niepełnosprawności, a niepełnosprawność ta datuje się od dnia [...], czyli powstała w [...] roku życia wnioskodawcy, co zdaniem organu, po myśli art. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie kwalifikuje do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W odwołaniu od opisanej decyzji, złożonym przez wnioskodawcę, zakwestionował on stanowisko organu i oświadczył, iż stan jego zdrowia uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia i wymaga pomocy innych osób. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na zebrany w sprawie materiał procesowy organ odwoławczy wskazał, iż Z. B. zaliczony został do [...] stopnia niepełnosprawności jednak bez ustalenia daty początkowej, od której niepełnosprawność ta powstała. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] organ odwoławczy dokonał sprostowania treści uzasadnienia decyzji Nr [...] z dnia [...] w ten sposób, iż w miejsce stwierdzenia, iż orzeczenie o niepełnosprawności Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. Nr [..] z dnia [...] zaliczało odwołującego do [...] stopnia niepełnosprawności do dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wprowadziło stwierdzenie, iż odwołujący został zaliczony do [...] stopnia niepełnosprawności do dnia [...]. Z. B. skierował od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej zmiany na swoją korzyść i przyznanie żądanego świadczenia. Skarżący zakwestionował twierdzenia organu odwoławczego co do przyjętego okresu trwania ustalonej u niego niepełnosprawności wskazując, iż powinna to być data [...]. Podniósł również iż jego niepełnosprawność datuje się od dnia [...], a na dowód tego załączył do skargi wyrok Sądu Pracy i Ubezpieczeń w K. z dnia [...] sygn. akt [...] oraz 2 orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] i [...]. Skarżący powołał się na swój stan zdrowia wymagający leczenia u 10 lekarzy różnych specjalności podkreślając, iż cierpi na nieuleczalne i przewlekłe schorzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż decyzja organu I instancji była merytorycznie poprawna i zasługiwała na utrzymanie w mocy, tym samym skarga wniesiona przez Z. B. nie jest zasadna i powinna zostać oddalona. Skarżący na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach oświadczył, iż wyczerpał środki odwoławcze przed organami orzekającymi i zaskarżył orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję, o czym stanowi art. 145 § 1 p.p.s.a. określający, iż decyzje lub postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego ulegają uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na podkreślenie zasługuje, iż zgodnie z treścią art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem ocenia legalność decyzji również z urzędu. Zadaniem sądu administracyjnego jest przeto kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania, a nie orzekanie pod względem merytorycznym. Zgodnie z powyższym, rozpoznając skargę Z. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta wydana została przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego. Dostrzeżone natomiast w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji uchybienia proceduralne nie stanowią uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może być podstawą dla uwzględnienia skargi. W pierwszej kolejności odnosząc się do żądań skarżącego zawartych w treści jego skargi należy zauważyć, w powołaniu na wyżej wskazane kompetencje sądów administracyjnych, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie posiada uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy i ewentualnego przyznania skarżącemu żądanych świadczeń lecz zadaniem jego jest kontrola prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Biorąc pod uwagę treść żądania skarżącego, nie budzi wątpliwości, iż powołana przez organy administracji materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia była prawidłowa, bowiem o uprawnieniach do zasiłku pielęgnacyjnego stanowi treść art. 16 z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. Nr 228 poz. 2255 ). Zgodnie z jego brzmieniem zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się niepełnosprawnej osobie powyżej 16 roku życia jeżeli – legitymuje się ona orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, gdy niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia, a także osobie, która ukończyła 75 lat. Zgodnie z treścią orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia [...] niepełnosprawność w stopniu [...] datowała się u skarżącego urodzonego w [...] od [...]. W tym miejscu należy zauważyć, iż to organ I instancji właściwie – w przeciwieństwie do organu odwoławczego ustalił, które przesłanki zgodnie z brzmieniem przywołanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia nie zostały spełnione, dokonując przy tym oceny materiału dowodowego zgodnie z art. 80 kpa i uzasadniając decyzję zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Wskazał bowiem, iż [...] stopień niespełnosprawności powstał u skarżącego po [...] roku życia, a zatem nie odpowiada brzmieniu art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ II instancji natomiast, utrzymując w mocy odpowiadającą prawu decyzję organu I instancji, wbrew dokumentacji zgromadzonej w aktach, stwierdził, iż orzeczenie o niepełnosprawności nie zawiera daty powstania niepełnosprawności. W konsekwencji takie ustalenie organu odwoławczego pozostało w sprzeczności z rozstrzygnięciem opartym na przepisie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, bowiem w przypadku ustalenia braku daty powstania niepełnosprawności w orzeczeniu orzekającym o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym u osoby powyżej 16 – tego roku życia, zachodziłaby wątpliwość, co do odmowy przyznania jej świadczenia. Nie zostałoby bowiem wykluczone wystąpienie niepełnosprawności do ukończenia 21 roku jej życia. W takich okolicznościach przeto zachodziłaby podstawa do uchylenia decyzji organu I instancji ze względu na niewyjaśnienie sprawy zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa. Sąd podzielił jednak trafność decyzji organu I instancji i stanął na stanowisku, że błędne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może mieć wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Uchylenie bowiem zaskarżonej decyzji, zawierającej słuszne rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie po to, by jej uzasadnienie zostało skorygowane co do częściowo tylko błędnej argumentacji jest zdaniem Sądu całkowicie nie celowe. Mając na względzie powyższe rozważania, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić. su.