IV SA/Gl 899/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...]r. E. M. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w S. o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., upatrywał w nim uprawnienia do uzyskania tego świadczenia na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Decyzją Nr [...], wydaną w dniu [...]r., Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmówił przyznania E. M. świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 stycznia 2002 r. W podstawie prawnej tej decyzji przywołane zostały art. 150a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 56 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ administracyjny potwierdził, że z przedłożonych przez zainteresowanego dokumentów, wynika, że pracował nieprzerwalnie od dnia [...]r. do [...] r. w "A" a od [...] do nadal pracuje w spółkach powstałych na bazie "A", tj. Spółce z o.o. "B" i "C" Sp. z o.o. Wyjaśnił jednak, że na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r., spełniała warunki do nabycia tego świadczenia, podkreślając, że m.in. musi to być osoba bezrobotna a więc niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Wobec faktu, iż zainteresowany pozostawał osobą zatrudnioną, stąd też nie spełniał warunków do nabycia świadczenia przedemerytalnego. W odwołaniu do Wojewody [...], E. M. wniósł o zmianę rozstrzygnięcia i przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 stycznia 2002 r. Powołując się na wyrok Trybunał Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., z którego, w jego ocenie, nie wynika uzależnienie prawa do świadczenia przedemerytalnego od posiadania w wyznaczonym czasie statusu bezrobotnego, podkreślił, że do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniał warunki do otrzymania świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. Dodał, że brak statusu bezrobotnego w dniu 12 stycznia 2002 r. wynikał z potrzeb zatrudniającego. Wskazał jednak, że nie może to być, w jego odczuciu, powodem jego dyskryminacji. Dlatego też wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o przyznanie świadczenia. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu sprawy, wyjaśnił, że odwołujący w swoim wniosku i odwołaniu powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r., nie uwzględnił jednakże faktu, iż sam nie spełnił podstawowego warunku niezbędnego do przyznania wnioskowanego świadczenia, a mianowicie nie był osobą bezrobotną. Wojewoda, podkreślił, że w wyniku uwzględnienia powyższego wyroku, na mocy art. 150a obowiązującej obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewidziano możliwość przyznania świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniały warunki do jego nabycia. Przywołując warunki niezbędne dla uzyskania tego świadczenia podane w art. 37k, podkreślił jednak, że zainteresowany nie był bezrobotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż był w tym okresie zatrudniony, zatem nie może uzyskać wnioskowanego świadczenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. M. dał wyraz swemu niezadowoleniu z decyzji Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie celem ponownego rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu zarzucił organom administracji rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego co, w jego odczuciu, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji raz jeszcze podkreślając, że skarżący ze względu na brak statusu bezrobotnego, wobec pozostawania przez cały czas w zatrudnieniu, nie spełnia wynikających z art. 150a ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunków określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. Na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. skarżący podtrzymując skargę, wyjaśnił, że pracował [...] 2006 r., Podał także, że obecnie otrzymuje świadczenie przedemerytalne według obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź orzeka niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi są niezasadne. Przedmiotem sprawy jest uprawnienie do zasiłku przedemerytalnego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2001 r. (według ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), o którego przyznanie zwrócił się skarżący E. M. pismem z dnia [...]r. W ocenie skarżącego podstawą jego żądania jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r, który w punkcie 2 orzekł, że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu państwa, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz.1793), w części w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy i" wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Mając na uwadze, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł w okresie, kiedy nie obowiązywała już ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, obowiązująca ustawa z dnia 20 kwietnia 2002 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy została zmieniona ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. poprzez dopisanie po art. 150 m.in. nowego art. 150a ust. 1 i ust. 2. Zgodnie z tym przepisem "prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, czyli warunki określone w obowiązującym wówczas art. 37k ust. 1 z zastrzeżeniem ust. 2. Według zaś tego ustępu "prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Organy wypowiadające się w niniejszej sprawie odmawiając uwzględnienia podania skarżącego powołały się na brak spełnienia przesłanek do uzyskania wnioskowanego świadczenia przedemerytalnego. Bezsporne bowiem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący od [...]r. do [...]2006 r. pracował zawodowo, najpierw do [...]r. w "A", a następnie od [...] r. do [...] 2006 r. w spółkach powstałych na bazie "A", tj. Spółce z o.o. "B" i "C" Sp. z o.o. W tym stanie bezsporny postaje zatem fakt, że na dzień przywołany w przytoczonym powyżej przepisie, czyli na dzień 12 stycznia 2002 r., nie spełnił warunków niezbędnych do nabycia świadczenia, czyli warunków określonych w obowiązującym wówczas art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. Wśród nich, na pierwszy miejscu należy postawić wymóg "spełnienia określonych w ustawie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego", a dopiero w następnej kolejności dalsze wymagania związane w wiekiem czy okresem zatrudnienia. Jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów, a także z informacji złożonej przez skarżącego osobiście na rozprawie, w dniu 12 stycznia 2002 r. pozostawał on w zatrudnieniu, świadcząc przez cały czas do [...] 2006 r. pracę. Zatem nie pozostawał on osobą bezrobotną, nie spełniał nawet warunków do uznania go za osobę bezrobotną. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. bezrobotny to osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie. Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz uwzględniając powoływany powyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego, należy wyraźnie podkreślić, że osoby, o których mowa w art. 150a ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie musiały być zarejestrowane w urzędzie pracy In posiadać statusu bezrobotnego, jednak musiały spełniać warunki do posiadania takiego statusu, czyli nie mogły to być osoby zatrudnione. Zatem w konsekwencji przytoczonych wywodów przyjdzie stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy administracyjne słusznie uznały, że skarżący do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniał warunków do nabycia świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., gdyż pozostawał w tym okresie osobą zatrudnioną. Nie spełniał bowiem podstawowego warunku – nie był osobą bezrobotną. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarówno zaskarżona decyzja , jak i decyzja pierwszej instancji nie naruszają prawa i dlatego orzekł jak w sentencji na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.