IV SA/Gl 899/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich, w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika postanawia: 1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych, 2. ustanowić adwokata dla skarżącej. W dniu 24 września 2014 r. Z. Z. nadała do Sądu formularz "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania", który składa w postępowaniu przed sądami powszechnymi osoba ubiegająca się o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 29 września 2014 r. Przewodniczący Wydziału IV uznał powyższy formularz za wniosek o przyznanie prawa pomocy i przedłożył referendarzowi sądowemu, celem podjęcia dalszych czynności. Wobec faktu, iż wspomniane żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, zarządzeniem z dnia 2 października 2014 r., referendarz sądowy wezwał stronę do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" według wzoru obowiązującego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Równocześnie stronę wezwano o dokumenty obrazujące okoliczności związane z jej sytuacją materialną. W odpowiedzi na powyższe, Z. Z. nadesłała plik dokumentów potwierdzających uzyskiwany dochód oraz wysokość ponoszonych kosztów utrzymania. Jakkolwiek przy tym przedłożyła wymagany formularz "PPF", to jednak został on wypełniony w sposób niepełny i zawierał błędy. W konsekwencji, kolejnym zarządzeniem z dnia 30 października 2014 r. stronę ponownie wezwano o przedłożenie urzędowego formularza wniosku. Z. Z.nadesłała ten formularz w dniu 17 listopada 2014 r. precyzując w nim, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych, a nadto ustanowienia "obrońcy z urzędu". Równocześnie podniosła, że gospodaruje samotnie, jest osobą w podeszłym wieku i nie posiada wiedzy prawniczej koniecznej do obrony swoich interesów. Dodatkowo zadeklarowała, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (poza zamieszkiwanym lokalem) i utrzymuje się z emerytury, w kwocie 1.033,28 zł. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku Z. Z. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli po myśli art. 245 § 2 cytowanej regulacji, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżącej doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, jest osobą w podeszłym wieku ([...] lata), zaś dołączone do wniosku dokumenty źródłowe potwierdzają, że utrzymuje się z emerytury w kwocie netto zaledwie 1.033,28 zł (vide: przekazy pocztowe - k. nr 30 akt sprawy). Uwzględniwszy zatem wysokość udokumentowanych przez nią kosztów utrzymania, w tym samego czynszu wynoszącego 514,35 zł oraz wydatków na leki (patrz: dowód wpłaty dotyczący czynszu oraz faktura VAT na kwotę 303,44 zł - odpowiednio karty nr 32 i 31 akt sprawy) uznano, że nie jest ona w stanie poczynić w zasadzie jakichkolwiek oszczędności. Zważywszy powyższe stwierdzić przyjdzie, że wnioskująca zachowała przesłankę wskazaną w art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.