IV SA/Gl 903/14

Dnia 17 września 2015 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na decyzję Rektora Akademii im. [...] w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich w kwestii wniosku pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 903/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 903/14 oddalił skargę P. T. na decyzję Rektora Akademii im. [...] w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich. Pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. pełnomocnik organu wniósł na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie (zgodnie z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę) i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku się nie doręcza stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na mocy art. 157 § 2 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku, co do kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Art. 199 P.p.s.a. stanowi, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 200 P.p.s.a., jest zasadą, że w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. (art. 209 ustawy ). Jednakowoż żaden z przypadków, uregulowanych wypunktowanymi wcześniej przepisami, nie nakłada na Sąd obowiązku orzekania o zwrocie kosztów postępowania sądowego w sytuacji, w której oddalono skargę. Z treści stosownych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłania się bowiem zasada, w myśl której w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji nie przysługuje zwrot kosztów organowi, nawet gdy strona skarżąca sprawę przegra, tj. gdy skarga zostanie oddalona. Tym samym w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie ma zastosowania znana z regulacji Kodeksu postępowania cywilnego, zasada odpowiedzialności obu stron za wynik postępowania, w myśl której strona przegrywająca proces zwraca koszty postępowania stronie wygrywającej. Zasada ta ma zastosowanie dopiero w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdzie koszty podlegają zwrotowi " w obydwie strony" w zależności od wyniku sprawy przed tym Sądem. Godzi się przy tym zauważyć, że wniosek o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a., może być przez stronę postępowania zgłoszony, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, mając na uwadze przytoczone wyżej wywody, że Sąd – w ramach merytorycznego rozpoznania skargi – nie był zobligowany do orzekania w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego, a tym samym wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Wobec powyższego wniosek pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku z dnia 5 sierpnia 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił jak w sentencji, działając w oparciu o przywołane wyżej przepisy, na podstawie art. 157 § 2 i art. 160 P.p.s.a.