IV SA/Gl 905/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Z. oraz Stowarzyszenia A na decyzję Kierownika Urzędu d/d Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej w kwestii sprzeciwu Stowarzyszenia A od postanowienia w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy postanawia: odrzucić sprzeciw. Stowarzyszenia A wniosło do tut. Sądu pismo datowane na dzień [...] oznaczone jako sprzeciw wobec postanowienia z dnia 14 grudnia 2007 r. w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy sygn. akt IV SA/GL 905/07. Z uzasadnienia tegoż pisma wynika, że Stowarzyszenie nie zgadza się z postanowieniem referendarza, w którym odmówiono Stowarzyszeniu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz domaga się przyznania tegoż prawa poprzez całkowite zwolnienie z opłat sądowych. Stosownie do regulacji art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprzeciw przysługuje od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 wydanych przez referendarzy sądowych w ramach prawa pomocy. Powyższe dotyczy m.in. postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.). Sprzeciw stanowi quasi-środek odwoławczy od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego. Jednym z wymogów formalnych sprzeciwu jest więc oznaczenie postanowienia (zarządzenia), przeciwko któremu sprzeciw jest skierowany. Skarżące Stowarzyszenie we wniesionym sprzeciwie wskazało postanowienie z dnia 14 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 905/07 o odmowie przyznania prawa pomocy. Tymczasem w sprawie o wskazanej sygnaturze akt Stowarzyszenie nie wystąpiło z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, a tym samym nie zostało w tym zakresie wydane postanowienie. W tej sytuacji sprzeciw strony skarżącej jest dotknięty nieusuwalnym brakiem formalnym, bowiem został wniesiony od nieistniejącego postanowienia. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 259 § 2 P.p.s.a., sprzeciw należało odrzucić. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.