IV SA/Gl 907/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi L.C. (C.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta D. w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kpa oraz na podstawie art. 1 – 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) orzekł o wygaśnięciu decyzji z dnia [...] o przyznaniu dodatku mieszkaniowego dla L.C. – z dniem [...]. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na ustaleniu, że od dnia [...] strona nie zamieszkuje lokalu objętego decyzją o dodatku mieszkaniowym oraz nie ponosi wydatków związanych z jego utrzymaniem, co w świetle przepisów powołanej ustawy wyklucza otrzymywanie tego świadczenia. W szczególności ustalono, że w okresie od [...] do [...] w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał sam W.L., który w oparciu o umowę najmu zawartą z L.C. zobligowany był do ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem lokalu. W odwołaniu L.C. podniosła, że mimo umowy najmu na rzecz W.L., ze względu na jego stan zdrowia musiała przebywać a nawet zamieszkiwać w omawianym lokalu. Jednocześnie zarzuciła, że skoro zamieszkiwała w tym lokalu w chwili wydania decyzji o dodatku mieszkaniowym, to nie było podstaw do wygaszenia tej decyzji, w której istnieje zresztą zapis, że zmiany podanych we wniosku warunków nie mają wpływu na przyznany już dodatek mieszkaniowy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Kolegium wskazało, że art. 162 § 1 pkt 1 kpa ustanawia dwie normy prawne pozwalające na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. W rozpatrywanym przypadku w grę wchodzi ta z nich, która nakazuje stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z uwagi na jej bezprzedmiotowość, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W tej sprawie bezprzedmiotowość pierwotnej decyzji spowodował fakt, że strona od [...] nie ponosiła kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania, gdyż poniósł je W.L. Oprócz innych przesłanek, właśnie ponoszenie tych kosztów jest warunkiem przysługiwania prawa do dodatku mieszkaniowego, będącego jedną z form pomocy społecznej, adresowanej do osób ubogich, znajdujących się w trudnej sytuacji, uniemożliwiającej opłacanie zajmowanego mieszkania. Wygaśnięcie decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy osobie nieponoszącej opłat związanych z utrzymaniem mieszkania leży w interesie społecznym, a zatem rozstrzygnięcie pierwszej instancji jest prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L.C. uznała stanowisko zajęte przez organy administracyjne za niezgodne z prawem. Zarzuciła w szczególności brak poczynienia wyczerpujących i pełnych ustaleń faktycznych. W istocie jednak zakwestionowała dokonane ustalenia twierdząc, że mimo zawartej umowy najmu z W.L. zmuszona była przebywać w omawianym lokalu i pokrywać część kosztów jego utrzymania z powodu trudnej sytuacji materialnej i osobistej najemcy. Do skargi dołączyła też wyrok Sądu Rejonowego w D. na okoliczność istnienia po stronie najemcy zadłużenia względem niej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, eksponując te elementy zgromadzonego materiału, z których wynika, iż w przedmiotowym czasie zobowiązanym do pokrywania wydatków mieszkaniowych był W.L., a kwestia rozliczeń między nim a skarżącą nie ma wpływu na wynik tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się wyłącznie w kryteriach legalności, a więc pod względem zgodności zaskarżonych aktów z prawem (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Wbrew zarzutowi skargi organy administracyjne zebrały wystarczający materiał dowodowy, pozwalający na dokonanie istotnych w sprawie ustaleń oraz jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Skarżąca zresztą nie wskazuje w jakim zakresie materiał ten należałoby uzupełnić, lecz w istocie prezentuje własną wersję stanu faktycznego. Jej twierdzenia są jednak gołosłowne i stanowią bezskuteczną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów. W zasadniczej kwestii ponoszenia wydatków mieszkaniowych słusznie powołują się one na umowę najmu zawartą przez skarżącą z W.L., która obejmuje okres od [...] do [...] i zakłada pełne ponoszenie tych wydatków przez najemcę, a nadto płacenie przez niego czynszu na rzecz skarżącej. Dodatkowo należy wskazać na § 8 pkt 2 umowy najmu zastrzegający formę pisemną dla wszelkich zmian tej umowy – pod rygorem nieważności . Skarżąca nie powołała się na pisemną modyfikację treści umowy, także w zakresie ponoszenia kosztów związanych z zajmowanym lokalem, w związku z czym, pomijając nawet dalsze dowody, jej twierdzenia o innym niż umownym rozłożeniu ciężaru ponoszenia tych kosztów, są bez znaczenia prawnego w zakresie objętym przedmiotem niniejszego postępowania. Trafnie zauważa organ w odpowiedzi na skargę, że bez wpływu na wynik sprawy mają rozliczenia między skarżącą a najemcą. Jeżeli zatem z tytułu najmu najemca ma wobec niej jakieś zaległości to może ona ich dochodzić w odrębnym trybie. Stanowisko skarżącej nie jest przy tym spójne. Z jednej strony powołuje się bowiem na takie zadłużenie najemcy i wyrok sądu powszechnego, a z drugiej – wbrew postanowieniom umowy najmu wywodzi o własnej partycypacji w kosztach mieszkaniowych. W rezultacie dodatek mieszkaniowy miałby częściowo rekompensować jej brak zapłaty przez najemcę należności objętych umową najmu, niezależnie od ich dochodzenia na drodze sądowej. Z pewnością nie odpowiada to celom omawianego świadczenia publicznoprawnego, jakie trafnie wyeksponował organ odwoławczy. Zauważyć można ubocznie, że organ ten nie poruszył kwestii zamieszkiwania skarżącej w przedmiotowym lokalu w okresie od [...]. Jak się wydaje uczynił to z ostrożności procesowej, gdyż w ramach swobodnej oceny dowodów ustalenie organu pierwszej instancji o braku takiego zamieszkiwania nie powinno budzić zastrzeżeń. Ze względu na wcześniej omówioną przesłankę posiadania uprawnień do dodatku mieszkaniowego problem zamieszkiwania skarżącej nie musiał być już jednak omawiany. W skardze skarżąca nie powtórzyła już zarzutu z odwołania, odwołującego się do treści art. 7 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zaznaczyć wypada jednak, że przepis ten nie dotyczy takich zmian w sytuacji wnioskodawcy, które wykluczają w ogóle nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego, a mianowicie obu powyższych przesłanek: braku zamieszkania w lokalu i nieponoszenie wydatków mieszkaniowych. Ponieważ powołana ustawa nie zawiera przepisów szczególnych odnoszących się do wystąpienia tych przesłanek w czasie pobierania dodatku mieszkaniowego, to słusznie organy zastosowały tryb stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przewidziany w art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Z tych względów na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mw