IV SA/Gl 907/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu M.C. kwotę 395,50 zł (trzysta dziewięćdziesiąt pięć zł 50/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu; Postanowieniem wydanym w dniu 8 grudnia 2015 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego M.C. W dniu 9 lutego 2016 r. wspomniany pełnomocnik stawił się w tutejszym Sądzie i przeglądał akta niniejszej sprawy, z kolei na rozprawie przeprowadzonej w dniu 5 kwietnia 2016 r. poparł skargę J.P. podnosząc dodatkowe zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Nadto pełnomocnik strony wniósł o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one opłacone w żadnej części. Postępowanie przed tutejszym Sądem zostało zakończone wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2016 r. rozstrzygającym o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstnancyjnej. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszym przypadku, na kwotę 395,50 zł należną pełnomocnikowi strony z mocy § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) składa się: 240 zł - wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego aktu wykonawczego, którą to kwotę podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł 100,30 zł - zwrot ujętych w sporządzonym przez pełnomocnika strony spisie kosztów dojazdu z K. (siedziba Kancelarii radcy prawnego M.C.) do tutejszego Sądu: w dniu 9 lutego 2016 r. - celem zapoznania się z aktami sprawy (vide: zapisek urzędowy - karta nr 62 akt sprawy) oraz w dniu 5 kwietnia 2016 r. - na rozprawę. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów pomiędzy K. i G. (30 km, po dwa razy w obie strony, czyli ogółem 120 przejechanych km), co należy uznać za wystarczające. Wspomniana wyżej kwota została przezeń prawidłowo przyjęta przy zastosowaniu stawki za przejechany kilometr (dla samochodów o pojemności skokowej silnika pow. 900 m3), wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgnąć także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wydając to postanowienie uwzględniono również treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U., poz. 1805). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.