IV SA/Gl 908/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U, Nr 71, poz. 734 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił S. S. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że przedmiotowa ustawa zezwala na przyznanie dodatku osobie legitymującej się tytułem prawnym do zajmowania lokalu, natomiast jak wynika z informacji przekazanej przez Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w Ś. wnioskodawca zajmuje lokal bez tytułu prawnego. Nadto organ ten ustalił, że wnioskodawca nie oczekuje na przydział lokalu zamiennego lub socjalnego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się S. S., który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji a także podniósł, że ma [...] lata, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, lecz nie może znaleźć zatrudnienia oraz choruje na [...]. Dodatkowo poinformował o wysokości swojego zadłużenia i wyraził przekonanie, ze ktoś się na niego uwziął. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wpierw przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołało treść przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych wyznaczających warunki przyznania tej formy wsparcia społecznego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i uznał decyzję tego organu za prawidłową. W szczególności zaakcentował, że stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek taki przysługuje jedynie osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których mają tytuł prawny lub nie posiadającym takiego tytułu albo oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. W sprawie tej strona nie mieszka w lokalu do którego posiada tytuł prawny a jednocześnie nie oczekuje na przydział lokalu zamiennego lub socjalnego, zatem brak jest podstaw do przyznania jej dodatku mieszkaniowego, tym bardziej, że ustawodawca w tym zakresie nie przewidział dodatkowych odstępstw. Nadto organ ten zaznaczył, że decyzja ta podejmowana jest w warunkach związania, a tym samym organ nie miał możliwości podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł S. S.. W skardze tej zarzucił decyzji organu odwoławczego wadliwość podjętego rozstrzygnięcia i przybliżył swoją sytuację osobistą i zdrowotną, która uzasadnia jego zdaniem przyznanie mu wskazanego świadczenia. Zaakcentował, że ma [...] lata jest zarejestrowany w urzędzie pracy jednakże nie może otrzymać pracy oraz choruje na [...]. Z uwagi na ograniczone środki nie jest w stanie opłacać różnicy miedzy dodatkiem a wysokością czynszu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych; osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem oraz osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że ubiegając się o przyznanie dodatku mieszkaniowego należy wykazać się tytułem prawnym do zajmowanego lokalu względnie oczekiwać na lokal zamienny lub socjalny. Wskazane unormowanie posiada charakter bezwzględny, co przejawia się w tym, że osoba, która nie spełnia wskazanego wymogu nie może w sposób skuteczny ubiegać się o przyznanie tej formy wsparcia ze strony danej jednostki samorządu terytorialnego. W rozpatrywanej sprawie organy administracji spotkały się z sytuacją, w której skarżący nie spełnia wymogu legitymowania się tytułem prawnym do zajmowanego lokalu jak również nie oczekuje na lokal zamienny lub socjalny. Skarżący wraz z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożył sporządzony przez zarządcę budynku dokument, z którego wynika, że zajmuje lokal bez tytułu prawnego i nie oczekuje na dostarczenie przysługującego lokalu zamiennego lub socjalnego. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego w sprawie organy administracji obu instancji zobowiązane były do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że zły stan zdrowia skarżącego, niemożność otrzymania pracy oraz trudna sytuacja osobista nie są przesłankami, które uprawniają do otrzymania przedmiotowego dodatku. Nadto, co jest istotne, decyzja w tym przypadku podejmowana jest w warunkach związania, a zatem organ administracji nie dysponuje uznaniem administracyjnym i nie dokonuje wyboru następstwa prawnego podejmowanego rozstrzygnięcia. W świetle przedstawionych rozważań, skoro organy administracji wykazały w sposób nie budzący wątpliwości brak tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu po stronie skarżącego to konsekwencją tego stało się wydanie decyzji odmawiającej przyznania takiego dodatku, a podnoszone przez skarżącego argumenty nie mogły zostać uwzględnione. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.