IV SA/Gl 908/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia fachowego pełnomocnika –radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że udział fachowego pełnomocnika uważa za niezbędny ze względu na brak fachowej wiedzy prawniczej, zawiłość wydawanych decyzji oraz brak możliwości dokonania prawidłowej interpretacji. Z treści formularza wynika, że J.G. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz małoletnim synem. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani tez przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3000 euro. Źródłem utrzymania się jego rodziny jest dochód z tytułu umowy o pracę w wysokości 3400 zł brutto miesięcznie. Małżonka skarżącego jest osobą bezrobotną. J.G. zaznaczył, że jego wynagrodzenie netto wynosi 2390 zł, zaś po odliczeniu stałych kosztów na utrzymanie rodziny pozostaje mu kwota 800 zł miesięcznie. NA wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłała szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, w tym wysokość dochodu netto (wedle oświadczenia pracodawcy w okresie od 1 grudnia 2012 r. do 28 lutego 2013 r. wynagrodzenie to wynosiło 2803 zł netto miesięcznie), zaświadczenie potwierdzające fakt, że A.G. jest osobą bezrobotną, z prawem do zasiłku do dnia 18 marca 2013 r., a także dokumenty obrazujące bieżące wydatki skarżącego (czynsz, opłaty za media, usługi telekomunikacyjne itp.). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Analiza informacji uzyskanych od skarżącego pozwoliła stwierdzić, ze nie jest on osobą, której sytuacja materialna uzasadniałaby uwzględnienie złożonego wniosku. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że J.G. dysponuje stałym źródłem dochodu – wynagrodzeniem za pracę. Wysokość świadczenia z tego tytułu – 2800 zł netto miesięcznie pozwala na zaspokojenie potrzeb jego rodziny, w tym na pokrycie bieżących kosztów utrzymania (czynszu za mieszkanie, opłat za dostawy energii elektrycznej, spłaty zobowiązania kredytowego, czy tez opłacenia kosztów dwóch telefonów komórkowych oraz usług TV satelitarnej. Łącznie wydatki z tego tytułu kształtują się na poziomie około 1500 zł, co oznacza, że z pozostałej kwoty skarżący jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie usług fachowego pełnomocnika. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu kryterium decydującym o ewentualnym przychyleniu się do prośby strony nie jest stopień zawiłości sprawy lecz możliwości finansowe wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie skarżący dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi na skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika, a argumentem przemawiającym przeciwko takiej tezie nie może być fakt, że wśród bieżących zobowiązań spłaca kredyt. Jest to bowiem zobowiązanie o charakterze prywatnoprawnym, wobec tego fakt jego zaciągnięcia i ponoszenia z tego tytułu stałych wydatków nie może uzasadniać przerzucenia na pozostałych podatników ciężaru finansowania pełnomocnika dla skarżącego. Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.