IV SA/Gl 911/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z [...] r. Prezydent C.na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: ustawa o promocji, orzekł o utracie przez R. P. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że bezrobotny bez uzasadnionej przyczyny odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. W odwołaniu bezrobotny zarzucił, że proponowana mu praca nie spełnia warunków z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji, gdyż łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego przekracza 4 godziny. Jego zdaniem w oferowanym mu miejscu pracy nie są też zachowane wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy, a organ tego nie sprawdził. Wskazał nadto, że propozycje pracy otrzymał w dniu pogrzebu ojca i z tego powodu w dniu następnym być może niedokładnie opisał przyczyny nieprzyjęcia proponowanej pracy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny 10 maja 2018 r. i od tego dnia przyznano mu zasiłek. W dniu 24 maja 2018 r. wydano mu skierowanie do pracy na stanowisku mechanika samochodowego w firmie mającej siedzibę w C. W następnym dniu skarżący przedstawił organowi I instancji skierowanie do pracy z adnotacją pracodawcy, że kandydat odmówił podjęcia pracy. Przed tym organem skarżący złożył oświadczenie, iż odmawia przyjęcia odpowiedniej oferty pracy z powodu wynagrodzenia. Dopiero w odwołaniu skarżący wskazał inne okoliczności. Z telefonicznej relacji pracodawcy wynika natomiast, że skarżący odmówił podjęcia pracy bez podania przyczyny. Wojewoda ustalił następnie, że oferowana skarżącemu praca odpowiada jego kwalifikacjom, gdyż ma on zawód technika mechanika oraz 2-letnie doświadczenie na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych. Oferowane mu wynagrodzenie przekraczało wysokość minimalnego wynagrodzenia. Ewentualne oczekiwanie uzyskania wyższego wynagrodzenia nie może być traktowane jako uzasadniona przyczyna odmowy przyjęcia oferty pracy. Odnosząc się z kolei do kwestii dojazdu skarżącego do miejsca pracy Wojewoda ustalił, że w ofercie pracodawca określił godziny pracy od 800 do 1600. Analizując dostępne połączenia komunikacyjne środkami transportu zbiorowego Wojewoda ustalił, że dzienny czas dojazdów wynosi ok 1,5 godziny, a nawet w wersji podawanej przez skarżącego (od 900 do 1700) czas ten nie przekracza 3 godzin dziennie. W końcu za bezskuteczne uznał Wojewoda twierdzenia skarżącego o nieprzestrzeganiu przez pracodawcę norm bhp, gdyż organy zatrudnienia nie są powołane do kontrolowania warunków pracy, a wszelkie ewentualne naruszenia w tym zakresie powinny być zgłaszane odpowiednim organom (np. Państwowej Inspekcji Pracy). W rezultacie Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie podał wystarczających powodów nieprzyjęcia proponowanej odpowiedniej pracy, co skutkowało zastosowaniem art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy o promocji, a więc utratą przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie mu statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku do 17 sierpnia 2018 r., kiedy podjął pracę. Skarżący właściwie sformułował te same zarzuty, jak w odwołaniu i piśmie go uzupełniającym z dnia 3 lipca 2018 r., a dotyczące czasu dojazdu do oferowanego miejsca pracy i z powrotem oraz warunków bhp. Podobnie powołał się też na związek jego oświadczeń o przyczynach odmowy podjęcia zatrudnienia z pogrzebem ojca. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Organy administracyjne orzekające w tej sprawie pozbawiły skarżącego statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy przyjęcia przez niego bez uzasadnionej przyczyny propozycji odpowiedniej pracy, a więc na podstawie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji. Fakt przedstawienia propozycji pracy i odmowy jej przyjęcia był między stronami bezsporny. Odnieść się należy zatem do dwóch pozostałych przesłanek tego przepisu, a mianowicie, czy oferowana praca była odpowiednia i czy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. W tym pierwszym aspekcie słusznie organ odwoławczy powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 16 cyt. ustawy, który definiuje pojęcie odpowiedniej pracy. W definicji tej mowa jest o kwalifikacjach bezrobotnego, jego doświadczeniu zawodowym, stanie zdrowia, o czasie dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego oraz o wysokości niniejszego wynagrodzenia. Spośród tych elementów definiujących omawiane pojęcie skarżący zakwestionował jedynie ustalenia Wojewody dotyczące czasu dojazdu. Jednakże jego twierdzenia i zarzuty w sposób gołosłowny odbiegają od prawidłowego ustalenia organu, co do określonego w ofercie czasu pracy od 800 do 1600. Ustalenie to wynika bezpośrednio z treści znajdującego się w aktach zgłoszenia przez pracodawcę wolnego miejsca zatrudnienia. Z kolei konkretne połączenia komunikacyjne zostały przedstawione w decyzji w oparciu o obowiązujące rozkłady jazdy, których wydruki także umieszczono w aktach sprawy, a są one powszechnie dostępne choćby w internecie. Dokonane przez organ obliczenia czasu dojazdu nie budzą żadnych zastrzeżeń, a odbiegające od nich twierdzenia skarżącego nie mają żadnego poparcia dowodowego. Wbrew wywodom skargi w definicji "odpowiedniej pracy" nie ma mowy o kryteriach i wymaganiach bhp, w związku z czym z tego punktu widzenia są to uwagi bezprzedmiotowe. Jednocześnie zastrzeżenia skarżącego co do warunków pracy nie mogą być przyjęte w ramach drugiej do omówienia przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji, tzn. nie można ich uznać za uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Zaoferowana mu praca była zgodna z jego kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Natomiast bez zawarcia umowy o pracę i faktycznego podjęcia pracy nie można a priori twierdzić, że jej wykonywanie będzie się odbywało z naruszeniem przepisów. O ile skarżący miał w tym względzie jakieś podstawy do negatywnych prognoz to na etapie negocjowania umowy o pracę mógł to uzgodnić z pracodawcą i dopiero negatywny wynik tych działań mógłby ewentualnie uzasadniać odmowę przyjęcia propozycji zatrudnienia. Natomiast w razie naruszenia przepisów już po podjęciu zatrudnienia pracownikowi służą środki prawne przewidziane przepisami prawa pracy, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Powyższe wywody mają charakter spekulatywny, bowiem w niniejszej sprawie skarżący zarówno wobec pracodawcy, jak i względem organu I instancji nie uzasadniał odmowy podjęcia pracy wskazanymi okolicznościami. W oświadczeniu z 25 maja 20148 r. jako wyłączną przyczynę odmowy skarżący wskazał wynagrodzenie. Ponieważ wynagrodzenie to było zgodne z pojęciem odpowiedniej pracy, to prawidłowo organy stwierdziły, że nie jest to uzasadniona przyczyna odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Bez względu na stan emocjonalny skarżącego, który w świetle powołanej przez niego okoliczności nie musi być kwestionowany, to jednak obiektywnie nie wystąpiła żadna inna przyczyna uzasadniająca odmowę przyjęcia omawianej oferty pracy. Zaskarżona decyzja spełnia w tych warunkach wymogi legalności w związku z czym na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.