IV SA/Gl 915/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.H. i S.H. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w kwestii skargi kasacyjnej skarżących z dnia 16 czerwca 2014 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę U. i S.H. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. Pismem z 16 czerwca 2014 r. skarżący wnieśli na powyższe orzeczenie samodzielnie sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z wyjątkiem sytuacji, gdy jest ona sporządzona przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będącego stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Sporządzenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika stanowi jedną z przesłanek jej dopuszczalności, której uchybienie skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a. Zarówno z akt sprawy, jak i akt administracyjnych nie wynika, że skarżący należą do jednej z wymienionej wyżej kategorii osób, a zatem stosownie do art. 175 § 1 P.p.s.a wniesiona przez nich skarga kasacyjna winna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata lub radcę prawnego. Tymczasem należy stwierdzić, że pismo z dnia 16 czerwca 2014 r. określone jako "kasacja" nie spełnia tego wymogu. W tym stanie rzeczy na mocy art. 178 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.