IV SA/Gl 918/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2009 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Powiatowy Policji w Z. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., stwierdził wygaśnięcie z dniem [...]r. jako bezprzedmiotowej decyzji Nr [...], z dnia [...]r., przyznającej J.K. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja ta wraz z uzasadnieniem została doręczona J.K. w dniu [...]r. W wyniku wniesionego w dniu [...]r. odwołania [...] Komendant Wojewódzki w K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. J.K. wraz z odwołaniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i jako przyczynę uchybienia 14 - dniowego terminu wskazał trudną sytuację rodzinną oraz to, że w tym okresie przebywał "poza miejscem zamieszkania i nie był w stanie zająć się tą sprawą". Pismem z dnia [...]r. J.K. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2007 r. o sygn. akt IV SA/Gl 415/06 stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r., bowiem właściwy organ rozpoznał odwołanie pomimo braku przywrócenia terminu do jego wniesienia. W konsekwencji przywołanego wyroku zobowiązano organ pierwszej instancji do rozpatrzenia w wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bowiem od rozstrzygnięcia w tym zakresie będzie uzależnione dalsze postępowanie tego organu bądź w postaci stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania bądź przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i tym samym otwarcia drogi do jego merytorycznego rozpatrzenia. Po przekazaniu sprawy organowi, postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając w oparciu o art. 134 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r., a w konsekwencji jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż realizując wskazania zwarte w uzasadnieniu powołanego wcześniej wyroku powrócił do etapu postępowania odwoławczego i rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W dniu [...]r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wpłynęła skarga J.K. na powyższe postanowienie, wniesiona za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1219/07 stwierdził nieważność postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. Dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i kontrola sądowoadministarcyjna tegoż postanowienia doprowadziła do wniosku, że zostało ono wydane wadliwie z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem wbrew zaleceniom tut. Sądu organ w dalszym ciągu nie rozpoznał w sposób przepisany prawem wniosku J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W obszernym uzasadnieniu Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszej kolejności organ winien rozpoznać wniosek J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w drodze odrębnego postanowienia wydanego na podstawie art. 59 K.p.a. Dopiero jego wydanie otworzy drogę do dalszych kroków procesowych, w przypadku odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ zobowiązany będzie do stwierdzenia uchybia terminu do jego wniesienia, natomiast w sytuacji pozytywnego rozpatrzenia wniosku i przywrócenia terminu możliwe stanie się merytoryczne rozpoznanie wniesionego odwołania. Postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 59, art. 123 § 2 i art. 127 K.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w K., odmówił J.K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z z dnia [...]r. W jego uzasadnieniu stwierdził, że termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. upłynął w dniu [...] czerwca 2005 r., natomiast strona wniosła odwołanie dopiero w dniu [...] stycznia 2006 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ zaznaczył, że pismem z dnia [...]r. poprosił stronę o przedłożenie dowodów wskazujących na przyczyny i charakter okoliczności, które uniemożliwiły mu do dnia [...] czerwca 2005 r. wniesienie odwołania, nadto wskazanie konkretnej daty ustania okoliczności uniemożliwiających jego złożenie, bowiem jak określa treść art. 58 § 2 K.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie dokonać czynności wniesienia odwołania. Zdaniem organu, J.K. pomimo wezwania nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, wyrażając w piśmie z dnia [...]r. zdziwienie, że organ odwoławczy wystąpił o przedłożenie dowodów dotyczących przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania, bowiem jego zdaniem sprawa przywrócenia terminu nie ma żadnego znaczenia wobec treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 415/06, który stwierdził nieważność decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego w K. z dnia [...]r., Nr [...]. J.K. nie wskazał również okoliczności, które pozwalałyby uznać, iż został zachowany przez niego siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.K. wniósł o zmianę postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r., Nr [...], z uwagi na to, że zostało ono wydane wbrew art. 110 K.p.a. Zdaniem skarżącego w oparciu o decyzję nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. i stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę o numerze L.dz. [...] z dnia [...]r. należy domniemywać, że jego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z dnia [...] stycznia 2006 r. został rozpatrzony pozytywnie. Nadto, jakąkolwiek winę za brak w aktach administracyjnych postanowienia o przywróceniu terminu ponosi organ odwoławczy i ta okoliczność nie może być rozpatrywana na jego niekorzyść, a w konsekwencji, pozbawiać przysługującego mu prawa do rozpoznania sprawy przez tut. Sąd. W ocenie skarżącego, organ uznając jego twierdzenia zawarte we wniosku z dnia [...] stycznia 2006 r. o przywrócenie terminu za niewystarczające, winien wezwać go do złożenia wyjaśnień, w trybie art. 50 K.p.a.. Tymczasem organ, pismem z dnia [...]r., zwrócił się do niego o przedłożenie dowodów wskazujących na przyczyny i charakter okoliczności, które uniemożliwiły mu wniesienia odwołania w terminie do dnia [...] czerwca 2005 r., przy czym dokonał tego bez określenia, jaki charakter te dowody powinny posiadać, co zdaniem skarżącego, jest sprzeczne z zasadą wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogą mieć wpływ na ustalenia praw i obowiązków stron tego postępowania. O ile, zatem odpowiedź skarżącego, z dnia [...] października 2007 r., nie zawierała żądanych przez organ odwoławczy danych, to organ powinien ponownie zwrócić się o ich złożenie wskazując, jakie dowody powinien skarżący przedstawić i jakie przyczyny uchybienia terminu uznaje ten organ za niewystarczające. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ podniósł, że wezwanie z dnia [...] września 2007 r. spełnia wymogi określone w art. 54 K.p.a., bowiem wskazuje między innymi skutki prawne niezastosowania się do wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym przy ocenie aktu administracyjnego nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej ani też zasady współżycia społecznego, jak również pokrzywdzenie skarżącego. Zatem badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Stosownie do brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 156 K.p.a. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie mogło być jedynie zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r., nr [...] odmawiające skarżącemu przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast poza możliwościami badania legalności pozostała w tej sprawie zakwestionowana przez skarżącego w odwołaniu decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r., Nr [...], w tym również świadczenia z tytułu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, gdyż powołana decyzja nie została dotychczas skutecznie zaskarżona. W tej sytuacji wszystkie zarzuty jej dotyczące nie mogły być w ogóle przedmiotem rozważań w sprawie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i brak było podstaw do ustosunkowania się do nich w ramach kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie tej, ostatnio wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 9 maja 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1219/07. Dokonana wówczas przez Sąd kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że wbrew zaleceniom Sądu zawartym we wcześniejszym wyroku tut. Sądu z dnia 3 kwietnia 2007 r. o sygn. akt IV SA/Gl 415/06, organ w dalszym ciągu nie rozpoznał w sposób zgodny z prawem wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasdnieniu wyroku z dnia 9 maja 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1219/07 Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ powinien wydać rozstrzygnięcie, na podstawie art. 59 K.p.a., w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r. Dopiero wydanie takiego rozstrzygnięcia otworzy drogę do dalszych kroków procesowych. W związku z tym, odnotować przyjdzie, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zarówno ocena prawna, jak i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumieć należy wyrażoną w uzasadnieniu wyroku, wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wskazanie sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania, co do dalszego postępowania określają z kolei sposób działania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Związanie oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, zawartymi w powołanym orzeczeniu Sądu oznacza, iż zarówno organ administracji, jak i Sąd, ponownie rozpatrując sprawę, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wydanego w tej sprawie wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. J. P. Tamo, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 221). Oznacza to, iż organ administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie może podejmować działań oraz stosować wykładni przepisów prawa, pozostających w sprzeczności z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wydanym w sprawie orzeczeniu sądu. Ocena prawna traci bowiem swą moc wiążącą jedynie w przypadku zmiany ustawy, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz w przypadku zgodnego z przepisami prawa wzruszenia orzeczenie sądowego. W sytuacji jednak, gdy ocena prawna nie pozostaje w sprzeczności ze zmienionymi przepisami prawa oraz przepisami przejściowymi, nadal ma ona moc wiążącą (por. J. P. Tamo, op. cit, s. 223). Jednocześnie Sąd rozpoznając ponownie sprawę, w zakresie dokonywanej oceny legalności aktu administracyjnego, zobowiązany jest podporządkować się wyrażonemu wcześniej poglądowi. W niniejszej sprawie, powołany wyrok z dnia 9 maja 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1219/07, skutkował koniecznością kontynuacji postępowania administracyjnego i ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym. Dokonując zatem oceny legalności zaskarżonego postanowienia, wydanego na skutek ponownego rozpoznania sprawy, uwzględniając wyrażoną w niniejszej sprawie przez tut. Sąd ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania uznać należało, że zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Rzeczą bezsporną jest, że skarżący nie złożył odwołania w terminie, ale po upływie siedmiu miesięcy od otrzymania decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...]r., pomimo prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie jego wniesienia. Nadto, wraz z odwołaniem własnoręcznie sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tym miejscu, mając na uwadze zarzut skargi należy zaznaczyć, że złożony przez skarżącego wniosek, z dnia [...] stycznia 2006 r., o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie został rozstrzygnięty, co więcej na konieczność jego rozpatrzenia wskazywały uzasadnienia obu wyroków tut. Sądu z dnia 9 maja 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 1219/07, jak i z dnia 3 kwietnia 2007 r. o sygn. akt IV SA/Gl 415/06. Nie można więc uznać, że "winę za brak w aktach administracyjnych postanowienia o przywróceniu terminu ponosi organ odwoławczy", jak starał się sugerować skarżący w treści skargi. Jednocześnie podkreślić trzeba, że organ administracji publicznej na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. przywraca termin do wniesienia środka odwoławczego na prośbę osoby zainteresowanej, jeśli uprawdopodobni ona, iż uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Brzmienie przywołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, że istotą wniosku o przywrócenie terminu jest wyrażenie żądania o rozpatrzenie środka odwoławczego pomimo braku zachowania terminu przewidzianego do jego wniesienia. Natomiast warunkiem uwzględnienia takiego wniosku jest wskazanie okoliczności, które uprawdopodobnią brak winy strony w tej kwestii i to w nieprzekraczalnym terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia tego terminu, a nadto jednoczesne dopełnienie czynności, dla której termin ten był określony (por. art. 58 § 2 K.p.a.). Na stronie postępowania spoczywa ciężar wykazania - uprawdopodobnienia, że nie ponosi ona winy w przekroczeniu terminu. Wynika z tego, że granice sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na odmowę przywrócenia terminu wyznaczają powołane przez stronę w postępowaniu administracyjnym okoliczności faktyczne, które wskazują na przyczyny niedotrzymania terminu. O treści powołanych przepisów skarżący został poinformowany w piśmie organu z dnia [...]r. nr L.Dz. [...]. Wobec powyższego, to na skarżącym spoczywał ciężar wykazania - uprawdopodobnienia, że nie ponosi on winy w przekroczeniu terminu poprzez przedłożenie dowodów wskazujących na przyczyny i charakter okoliczności, które uniemożliwiły mu wniesienia odwołania w terminie do dnia [...] czerwca 2005 r. Należy zauważyć, że samo wniesienie wniosku i odwołania nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Koniecznym jest bowiem uprawdopodobnienie, że skarżący nie ponosi winy w niedochowaniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdyby zainteresowany dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa (por. np. Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, B. Adamiak i J. Borkowski, Wyd. C. H. Becka, W-wa 2005, Wyd. 7, str. 334). Nie ulega wątpliwości, że skarżący w piśmie z dnia [...] października 2007 r., nie powołał żadnych okoliczności faktycznych, które mogłyby wskazać na przyczynę niedotrzymania tego terminu, pomimo stosownego pouczenia zawartego w piśmie organu z dnia [...]r. nr L.Dz. [...]. Natomiast treść samego wniosku z dnia [...] stycznia 2006 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zawierała stwierdzenie, że przyczyną uchybienia 14 - dniowego terminu była trudna bliżej nieokreślona sytuacja rodzinna skarżącego oraz to, że w tym okresie przebywał on "poza miejscem zamieszkania i nie był w stanie zająć się tą sprawą" (cytat). Tym samym skarżący nie określił dokładnie, w jakim momencie upatrywać należy ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dokonania czynności w terminie. Zadaniem Sądu, uprawdopodobnienie, wynikające z art. 58 § 1 K.p.a., polega na wskazaniu okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie braku winy po stronie zainteresowanej w uchybieniu temu terminowi. Nie jest to równoznaczne z udowodnieniem określonych faktów, wskazujących na wymaganą staranność, co do istnienia przeszkody niezależnej od samej zainteresowanej strony, lecz tylko ich uwiarygodnienie. Przy ocenie istnienia przesłanki braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności wymagany od strony, jako osoby należycie dbającej o swoje interesy. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. V SA 793/02, publ. Monitor Prawniczy z 2002 r., Nr 23, str. 1059, Lex nr 55832), jak i w nauce postępowania administracyjnego i postępowania cywilnego (por. np. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego II, str. 368-370; M. Jędrzejowska, Kodeks postępowania cywilnego III, str. 362; m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. II CZ 22/07, Lex nr 319631 i z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. I CZ 108/06, Lex nr 258547). Dokonana przez organ ocena przesłanek zastosowania w sprawie art. 58 K.p.a. została przeprowadzona prawidłowo, gdyż odniosła się do kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wykonując wskazania zawarte w powołanych już wcześniej wyrokach tut. Sądu. Słusznie, wobec treści złożonego przez skarżącego odwołania i wniosku o przywrócenie uchybionego do jego wniesienia terminu, organ skupił się na ustaleniu koniecznych do uwzględnienia tego wniosku przesłanek, a przede wszystkim zasadnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu wykazania przez skarżącego dowodów wskazujących na przyczyny i charakter okoliczności, które uniemożliwiły mu wniesienie w terminie odwołania, a nadto domagał się podania przez skarżącego konkretnej daty ustania okoliczności uniemożliwiających złożenie przez niego w terminie odwołania. Biorąc pod uwagę brzmienie art. 58 § 2 K.p.a., organ właściwie ocenił wskazane przez skarżącego powody opóźnienia we wniesieniu odwołania i słusznie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił należycie braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania oraz nie wykazał, że prośbę o przywrócenie terminu wniósł w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności prawnej. Złożony po tym terminie wniosek nie może wywołać pozytywnych dla skutków dla skarżącego, bowiem jest to termin nie przywracalny (por. art. 58 § 3 K.p.a.). Sąd również uznał, że stwierdzone uchybienie nie może być usprawiedliwione, bowiem z akt sprawy nie wynika by zaistniały ważne przyczyny leżące po stronie skarżącego, które wskazywałyby na zachowanie przez niego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r. Na marginesie należy zauważyć, że sugestie skarżącego sprowadzające się do tego, że pomimo wniesienia odwołania z uchybieniem terminu organ odwoławczy obowiązany był rozpoznać sprawę w sposób merytoryczny nie mogą być uwzględnione. Na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązuje zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i taką decyzją jest decyzja organu pierwszej instancji w stosunku, do której w prawem przewidzianym terminie nie zostanie wniesione odwołanie. Warto zaznaczyć, że merytoryczne rozpatrzenie odwołania skutkowałoby tym, że taka decyzja obarczona byłaby wadą nieważności i wymagałaby usunięcia z porządku prawnego w ramach uruchomionego trybu nadzwyczajnego. Tym samym organ odwoławczy nie mógł rozstrzygać merytorycznie odwołania bez wcześniejszego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W zaistniałej sytuacji zarzut skarżącego dokonania błędnej wykładni przepisów prawa i naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego nie jest zatem trafny. Oceniając również z urzędu zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd podzielił dokonaną w nim interpretację przepisów i uznał, iż nie można mu postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego. Z tych względów, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, skarga na podstawie art. 151 i art. 132 p.p.s.a. podlega oddaleniu, co orzeczono w sentencji.