IV SA/Gl 92/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga- Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, art. 106 ust. 1 i 4 oraz art. 147 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), przyznał J.O. świadczenie w formie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia, na okres od [...] do [...] w wysokości [...] zł. miesięcznie, w tym część obligatoryjna [...] zł. oraz kwota [...] zł. przekazywana na rachunek bankowy Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K., na podstawie wniosku strony w tym zakresie, złożonego w dniu [...] do protokołu rodzinnego wywiadu środowiskowego (k-3). J.O. nie zgodził się z wyżej opisaną decyzją i złożył w dniu [...] odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., w którym domagał się wyjaśnienia prawidłowości dokonanego wyliczenia kwoty przyznanego mu zasiłku i zaznaczył, iż nie wystarcza on na zakup żywności, środków czystości, opału, energii elektrycznej i gazu. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...], nr [...], działając w oparciu o art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przywołało i omówiło treść przepisów art. 2 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 38 ustawy o pomocy społecznej oraz zaznaczyło, iż dysponuje znacznie mniejszymi środkami finansowymi w stosunku do roku poprzedniego, przeznaczonymi na realizację zasiłków okresowych. Zgodnie z treścią przepisu art. 38 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek okresowy, zgodnie z ust. 2 przedmiotowego przepisu, ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418,- zł. miesięcznie. Z kolei kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. Jednocześnie ustawodawca zastrzegł w ust. 4 omawianego przepisu, że kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20,00 zł miesięcznie. Zgodnie z treścią przepisu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a, art. 78 i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542,-zł., zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Kryteria dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej zgodnie z § 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) ustalono w wysokości 542,00 -zł. Ze zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że dochód strony prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe wynosi [...]zł. (dodatek mieszkaniowy), czyli nie przekracza kwoty 542,-zł., stanowiącej kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej ustalone zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej, w związku z powyższym przyznano zasiłek okresowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie wysokości przyznanego świadczenia zauważono, iż nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem jak to zostało już wcześniej wskazane, zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby (art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). Z kolei kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, co w tym przypadku stanowi [...] zł. miesięcznie. Jednocześnie organ zaliczył do wydatków skarżącego kwotę [...] zł. z tytułu zakupu co miesiąc leków. Podzielił zatem stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie dokonanej przez niego oceny sytuacji osobistej J.O., który jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a także nie złożył żadnych zastrzeżeń do protokołu z czynności rodzinnego wywiadu środowiskowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.O. wniósł o zmianę opisanej powyżej decyzji organu odwoławczego i kwestionował zasadność przyznania zasiłku okresowego w najniższej wysokości, jak również brak przyznania mu innych form pomocy, np. w postaci zasiłku celowego. Ostatecznie opisał swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną, domagając się objęcia szeroko pojętą pomocą społeczną i akcentując, iż zasiłek okresowy jest jedynym źródłem jego utrzymania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przytoczyło argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi i poinformował, iż nie otrzymał żądanej już wcześniej pomocy w postaci zasiłku celowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Dodatkowo w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie dotyczyło wyłącznie rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie zasiłku okresowego, który został zgłoszony w dniu [...]. Stosownie zatem do treści art. 38 ust. 1, pkt 2, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. mr 175, poz. 1362 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od ustalonego dla niej kryterium dochodowego. Świadczenie to ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (477,- zł.) a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418,- zł. miesięcznie. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być także niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, ani też niższa niż 20,- zł. miesięcznie. Okolicznością bezsporną jest spełnienie przez skarżącego wszystkich przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia. W związku z tym przyjdzie stwierdzić, że organy obu instancji dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i właściwie zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej. Jedynym dochodem skarżącego z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o przyznanie zasiłku okresowego był przyznany odrębną decyzją dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]zł. miesięcznie (tj. [...]). Zatem prawidłowo skarżącemu udzielono wnioskowanego świadczenia w formie zasiłku okresowego, ustalonego do wysokości 50% różnicy pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (obecnie 542,-zł.), a faktycznie pozyskiwanym przez niego dochodem, jakim był dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]zł. Kwota przyznanego zasiłku okresowego została wyliczona poprawnie, a tym samym zarzuty skarżącego w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne. Nie można bowiem zaakceptować stanowiska, że przyznany skarżącemu dodatek mieszkaniowy nie podlega wliczeniu do dochodu. Na marginesie zauważyć przyjdzie, iż zgłoszony w dniu [...] wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku celowego na opał został uwzględniony odrębną decyzją Prezydent Miasta K. z dnia [...], nr [...], którą jednorazowo przyznano na ten cel kwotę [...] zł. Nadto, wcześniej, za okres od [...] do [...], skarżący otrzymywał zasiłek okresowy w wysokości niższej niż w okresie objętym zaskarżoną decyzją, bo jedynie [...]zł. miesięcznie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w pełni podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz zawiera wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ich ocena nie nosi cech dowolności. Mając powyższe na względzie skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.