IV SA/Gl 920/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. N. na pismo Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki postanawia odrzucić skargę. Skarżąca w dniu [...] r. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż pomimo prawidłowo złożonego wniosku o wydanie potwierdzenia ciągłości wykonywania zawodu pielęgniarki, organ zobligowany do wydania takiego zaświadczenia nie wykonał tej czynności. I. N. wskazała na przepisy ustawy o wykonywaniu zawodu pielęgniarki i położnej z dnia 5 lipca 1996 r., które jej zdaniem daje jej prawną podstawę do wystąpienia z takim wnioskiem oraz obliguje organ administracji do określonego zachowania i wydania stosownego zaświadczenia. Skarżąca przedłożyła organowi wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające jej drogę zawodową i jej zdaniem to powinno wystarczyć organowi do stwierdzenia ciągłości wykonywania zawodu. Wobec powyższego wniosła o nakazanie organowi administracyjnemu wydania poświadczenia ciągłości wykonywania zawodu w zakresie obejmującym załączoną dokumentację oraz zasądzenie kosztów postępowania zgodnie normami przypisanymi. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie podnosząc brak właściwości sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ podkreślił, iż nie ma prawnych kompetencji do potwierdzania ciągłości wykonywania zawodu pielęgniarki i o tym fakcie poinformował stosownym pismem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 41, poz. 178 ze zm.) tworzy się samorząd pielęgniarek i położnych dla reprezentowania zawodowych, społecznych i gospodarczych interesów tych zawodów, zwany dalej "samorządem". Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swych zadań i podlega tylko ustawie. Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, samorząd wykonuje swoje zadania w szczególności przez stwierdzanie prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i prawa wykonywania zawodu położnej oraz prowadzenie rejestru pielęgniarek i rejestru położnych. Kwestię zasad wykonywania zawodu pielęgniarki i położnej normuje ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o wykonywaniu zawodu pielęgniarek i położnych (Dz.U. Nr 91, poz. 410 ze zm.), a konkretnie art. 18 do 30a. Treść art. 30a tejże ustawy stanowi, że wpis do rejestru indywidualnych praktyk, indywidualnych specjalistycznych praktyk i grupowych praktyk, odmowa wpisu, zmiana wpisu do tych rejestrów oraz skreślenie z nich następują w formie uchwały okręgowej rady pielęgniarek i położnych. Od uchwał, o których mowa w ust. 1, pielęgniarce, położnej przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, która podejmuje w tej sprawie uchwałę. Do uchwał samorządu pielęgniarek i położnych w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych. Na uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu skarga do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż I. N. w dniu [...] r. złożyła do Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w K. wniosek o wydanie poświadczenia wykonywania ciągłości zawodu pielęgniarki. W odpowiedzi na to pismo organ administracji wskazał, iż nie ma prawnie ukształtowanych kompetencji do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Po przeanalizowaniu akt sprawy, przy uwzględnieniu powyżej powołanych przepisów Sąd doszedł do przekonania, że organ administracji publicznej nie miał kompetencji do wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego poświadczającego ciągłość wykonywania zawodu pielęgniarki. Żądanie zgłoszone przez skarżącą we wniosku z dnia [...] r. nie mieści się w katalogu uprawnień Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych. W myśl 3 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ustawa w powołanym wyżej § 2 art. 3 p.p.s.a. wyróżnia skargi na indywidualne rozstrzygnięcia (decyzje i postanowienia) organów administracji publicznej podejmowane w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym oraz bezczynność organów administracji publicznej, polegającą na niewydaniu decyzji lub postanowienia w tychże postępowaniach. Drugą kategorię skarg i wniosków stanowią te przewidziane w art. 3 § 2 pkt 4 – 7 i art. 4 p.p.s.a., które nie kwestionują aktów i czynności organów administracyjnych wywodzących się ze sformalizowanego postępowania administracyjnego. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych określona w wyżej powołanym przepisie ustawy jest jedną z przesłanek dopuszczalności skargi, badaną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1. Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zapaść może na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż skarga I.N. nie została wniesiona na żadną decyzję ani postanowienie wydane przez organ administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego. Zaskarżone pismo z [...] r. stanowi li tylko pismo o charakterze informacyjnym, od którego nie przysługuje stronie skarga do sądu administracyjnego. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.