IV SA/Gl 923/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.G. na czynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie wynagrodzenia za prace społecznie użyteczne postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] Z.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Prezydenta Miasta C. polegającą na przelaniu na konto skarżącego wynagrodzenia za prace społecznie użyteczne. Skarżący domagał się uznania tej czynności za niezgodną z prawem i nakazanie zwrotu wypłaconych mu pieniędzy na konto Ośrodka Pomocy Społecznej w C. Wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę wskazał, że nie wyraził zgody na przelanie przedmiotowego wynagrodzenia na konto oraz, iż nie udostępnił numeru konta Ośrodkowi Pomocy Społecznej w C., a Ośrodek Pomocy Społecznej nie poinformował go o sposobie wypłaty wynagrodzenia z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Nadto wskazał, że upoważnił Powiatowy Urząd Pracy w C. do przelewania na jego konto bankowe zasiłku, nie wyraził natomiast zgody na przelanie świadczenia. W odpowiedzi na skargę działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w C. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że skarżący wyraził zgodę na dokonanie zapłaty w formie przelewu bankowego, podając jednocześnie numer swojego konta osobistego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kognicji tych sądów został uregulowany przepisami art. 3 § 2 i § 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Po myśli art. 4 tej ustawy, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z kolei art. 5 p.p.s.a. określa katalog spraw, w których sądy administracyjne nie są właściwe. Do nich należą sprawy wynikające z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej (pkt. 1), wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (pkt 2) oraz wynikające z odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa (pkt 3). Przyjdzie wskazać w tym miejscu, że obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie czy nie zachodzi jedna z przesłanek prowadzących do odrzucenia skargi. Katalog tych przesłanek został ustanowiony w art. 58 § 1 p.p.s.a., a są nimi: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie do jej wniesienia (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej jednej ze stron lub brak zdolności procesowej skarżącego, gdy nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5) niedopuszczalność wniesienia skargi z innych przyczyn (pkt 6). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę czynność Prezydenta Miasta C. polegającą na dokonaniu przelewu świadczenia z tytułu wykonywania przez niego prac społecznie użytecznych na rzecz miasta C. Wysokość tego świadczenia uregulowana została przepisami art. 73a ust. 3 oraz art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Jednak w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania czynności organu, polegającej na dokonaniu przelewu świadczenia za wykonywanie prac społecznie użytecznych na konto osobiste osoby świadczącej te prace, za czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Nie sposób bowiem przyjąć by czynność ta była czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą jakichkolwiek praw lub obowiązków skarżącego, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Sposób i tryb organizowania prac społecznie użytecznych, w tym szczegółowe zasady ustalania świadczenia za wykonywanie tych prac określone zostały w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 73a ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 25 października 2005 r. w sprawie trybu organizowania prac społecznie użytecznych (Dz. U. Nr 210, poz. 1745). Na marginesie zauważyć można, iż gdyby nawet uznać, że wypłata świadczenia za wykonywanie prac społecznie użytecznych jest czynnością materialno – techniczną organu administracji publicznej, to w takim przypadku skuteczne wniesienie skargi wymaga uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Skarżący czynności tej nie dopełnił. Z tych względów skargę należało uznać za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zapaść może na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.