IV SA/Gl 924/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił przyznania D. R. dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lutego [...]r. do 31 lipca [...] r. W uzasadnieniu decyzji podał, że D. R. nie dysponuje tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, a tym samym nie spełnia wymogów do otrzymania wnioskowanego dodatku. Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł D. R.. W odwołaniu tym wyraził dezaprobatę dla działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji, jak również przez organ odwoławczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji wskazało, że D. R. prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal o powierzchni [...] m2. Spełnia on wymogi do otrzymania dodatku mieszkaniowego, gdy idzie o powierzchnię zajmowanego lokalu jak również dochód gospodarstwa domowego z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku. Jednakże organ ten podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, ponieważ skarżący zajmuje lokal bez tytułu prawnego i nie należy do osób oczekujących na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Z powyższą decyzją organu odwoławczego nie zgodził się D. R., który wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W motywach skargi wskazał, że przedmiotowa decyzja rażąco narusza prawo i jest sprzeczna z obowiązującym stanem prawnym. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest dalszym przejawem negatywnych działań ze strony organów administracji względem niego, a brak tytułu prawnego został skwapliwie wykorzystany jako pretekst dla wydania decyzji odmawiającej przyznanie wnioskowanego dodatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn podniesionych w skardze. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że podstawą prawną wydania obu negatywnych dla skarżącego rozstrzygnięć było to, że nie dysponował on tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, jak również nie przedłożył organom administracji informacji, że należy do osób oczekujących na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Stosownie, bowiem do treści art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm./ dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, jednakże oczekującym na przydział lokalu zamiennego albo socjalnego. Skoro w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji ustaliły, że skarżący nie dysponuje tytułem prawnym do lokalu, jak również nie przedłożył on informacji, że oczekuje na lokal zamienny lub socjalny, to zobowiązane były do podjęcia rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Również w skardze do tutejszego Sądu skarżący nie podawał informacji o tym, że dysponuje uprawnieniem do lokalu socjalnego. Dopiero w trakcie rozprawy skarżący przedstawił wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. sygn. akt [...], z sentencji, którego wynika, że skarżącemu przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przedstawiona powyżej sytuacja prawna polegająca na ujawnieniu przez skarżącego treści wyroku Sądu Rejonowego w C. wyczerpuje znamiona przywołanej powyżej przesłanki wznowienia postępowania. Tym samym wyczerpana została także przesłanka uwzględnienia wniesionej skargi. Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, że to skarżący przyczynił się do zaistnienia wskazanej sytuacji, ponieważ nie poinformował on organów administracji o przysługującym mu prawie do lokalu socjalnego, a co więcej w odwołaniu i skardze zarzucał tym organom chowanie się za przesłanką, jaką jest brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu bez równoczesnego posiadania prawa do lokalu zamiennego lub socjalnego. Postępowaniem takim skarżący jedynie zaszkodził sobie, ponieważ w przypadku ujawnienia wskazanej okoliczności być może otrzymałby decyzję dla siebie pozytywną już znacznie wcześniej i nie narażał na koszty budżet państwa. Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skargi, ponieważ skarga poza wyrazem niezadowolenia oraz zbiorem inwektyw pod adresem organów administracji nie zawiera zarzutów, które mogłyby być uwzględnione. Z uwagi na wskazane uchybienie Sąd zdecydował się uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak również poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, który to organ przeprowadzi od początku postępowanie w sprawie z uwzględnieniem podniesionej okoliczności, że skarżący dysponuje prawem do lokalu socjalnego, a następnie wyda rozstrzygnięcie stosownie do wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego. Sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy, ponieważ mocą tej decyzji odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.