IV SA/Gl 924/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi M.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego – w kwestii niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. pismem z dnia [...] skierowanym do M.D., poinformował wyżej wymienionego, że na mocy czterech decyzji z dnia [...] uchylono decyzje przyznające dodatek mieszkaniowy i przyznano takowy w niższej wysokości w następstwie czego zobowiązany jest do zwrotu nienależnie pobranego dodatku mieszkaniowego w podwójnej wysokości w łącznej kwocie [...] zł. W piśmie tym zamieszczono wyliczenie jakie należności złożyły się na tę kwotę. Nadto wskazano w nim termin, w którym M.D. winien wpłacić powyższą kwotę jak również podano numer konta bankowego. Zamieszczono także informację, że nie wpłacenie wskazanej kwoty w podanym terminie skutkować będzie uruchomieniem postępowania egzekucyjnego. M.D. pismem z dnia [...] wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. odwołanie od powyższego pisma. W odwołaniu tym uznał, że pismo to jest decyzją administracyjną, ponieważ zobowiązuje go do zwrotu kwoty [...] zł. Wskazanej decyzji zarzucił brak pouczenia o rodzajach i terminie wniesienia środka odwoławczego lub środka zaskarżenia. Podkreślił, że nałożono na niego obowiązek wpłacenia powyższej kwoty do [...] a pismo to otrzymał w dniu [...] i nie jest w stanie wykonać ciążącego na nim obowiązku. Zauważył również, że decyzje na mocy których nałożono na niego przedmiotowy obowiązek nie są prawomocne, ponieważ wniósł na nie skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu swojego odwołania rozwinął argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionego odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wpierw przedstawił dotychczasowe działania organu pierwszej instancji i strony, a następnie poddał analizie pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] i doszedł do wniosku, że nie jest ono decyzją z rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ ten podkreślił, że przywołany we wskazanym piśmie art. 7 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie może stanowić podstawy prawnej dla wydania decyzji administracyjnej, a ponadto zaznaczył, że zobowiązanie strony do zwrotu nienależnie pobranego dodatku mieszkaniowego w podwójnej wysokości wynika wprost z przepisu prawa i na tę okoliczność organ administracji nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia. Na potwierdzenie zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał liczne sygnatury orzeczeń sądów administracyjnych, w których to zaprezentowano takie stanowisko. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się M.D., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na uznaniu, że pismo z dnia [...] nie jest decyzją administracyjną. Nadto podniósł naruszenie zasady sprzeczności, to jest naruszenie postanowień art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem. Sprzeczność ta polega na tym, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie nawiązuje do treści art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. W motywach swego stanowiska skarżący zaakcentował, że nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania, ponieważ przedmiotowe pismo otrzymał w dniu [...] a odwołanie wniósł w dniu [...]. Nadto odwołał się do wyroku WSA w Gdańsku, zgodnie z którym wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego narusza postanowienia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego i jest przesłanką uwzględnienia wniesionej skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia, jak również odniosło się do zarzutów podniesionych w skardze i stwierdziło, że brak jest podstaw do jej uwzględnienia i zmiany wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie podzielić stanowisko prezentowane przez organy administracji, że pismo Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] skierowane do skarżącego nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący w swoich pismach procesowych, a zatem w odwołaniu jak również w skardze do tutejszego Sądu akcentuje, że wskazane pismo jest decyzją administracyjną w rozumieniu materialnym, a nie formalnym, ponieważ organ pierwszej instancji nie nadał temu rozstrzygnięciu charakteru decyzji wynikającego z przepisów prawa. W świetle tak sformułowanego zarzutu pod adresem wskazanego pisma rozważyć należy, czy faktycznie pismo to spełnia wymogi przewidziane dla decyzji w znaczeniu materialnym. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie decyzją administracyjną w znaczeniu materialnym jest rozstrzygnięcie organu administracji zawierające następujące minimalne wymogi, a mianowicie: oznaczenie organu, datę, rozstrzygnięcie i podpis uprawnionej osoby. Przedmiotowe pismo wskazanych minimalnych wymogów nie spełnia i to z kilku powodów, po pierwsze w zakresie dodatków mieszkaniowych decyzje administracyjne wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta względnie osoba przez niego upoważniona, natomiast powyższe pismo przygotowane zostało i podpisane przez Kierownika Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. i w żadnym jego miejscu nie występuje odwołanie się do działania w imieniu Prezydenta Miasta B. Po wtóre w piśmie tym nie ma rozstrzygnięcia, a zatem bezwzględnie wymaganego elementu każdej decyzji organu administracji. Skarżący za rozstrzygnięcie uznaje nałożenie na niego obowiązku zwrotu nienależnie pobranych dodatków mieszankowych. Ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić, ponieważ analiza zawartości merytorycznej przedmiotowego pisma pozwala stwierdzić, że następuje w nim odwołanie się do decyzji administracyjnych zmienionych przez organ pierwszej instancji i zaakceptowanych w ramach postępowania odwoławczego przez organ odwoławczy. Zatem wymienienie czterech decyzji z dnia [...] organu pierwszej instancji oraz utrzymujących je w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest jedynie odniesieniem się do stanu faktycznego w sprawie. Następnie w piśmie tym organ wskazuje na konsekwencje prawne wynikające z ich wydania, które sprowadzają się do zwrotu łącznie [...] zł. Podkreślić trzeba, że nie jest to żadne rozstrzygnięcie, ponieważ każda z wymienionych powyżej decyzji zawierała dokładnie takie same informacje, które wynikają z treści art. 7 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W świetle powyższego także i ten element pisma nie może być uznany za element składowy decyzji administracyjnej. Wskazanej funkcji z pewnością nie pełni przywołanie sposobu wpłaty należności ciążącej na skarżącym. W świetle powyższego w żadnym elemencie pismo z dnia [...] nie może być uznane za decyzję administracyjną. Oznacza to, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy uznał, że powyższe pismo nie jest decyzją administracyjną. W następstwie przedstawionych rozważań przyjdzie odnieść się do drugiego zarzutu sformułowanego przez skarżącego, a mianowicie, sprowadzającego się do rozbieżności między treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia a podjętym rozstrzygnięciem. Zasadnie skarżący przywołał treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 11 maja 1994 r., jednakże treść tego wyroku nie może mieć zastosowania do rozpatrywanej sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że powodem wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania jest okoliczność, iż zostało ono wniesione nie od decyzji lecz od pisma. Zatem organ odwoławczy w sposób trafny wskazał przyczynę stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, natomiast pominięcie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia szerszych rozważań na temat art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego uznać należy za wadę tego rozstrzygnięcia, jednakże nie tego typu, która uzasadniałaby uwzględnienie wniesionej skargi. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, że w żaden sposób nie da się przypisać pismu z dnia [...] cech przewidzianych dla decyzji administracyjnej. Skoro tak to nawet uchybienie polegające na niepełnym wyjaśnieniu motywów, którymi kierował się organ odwoławczy nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Nadto dostrzec należy, iż gdyby Sąd zdecydował się uwzględnić wniesioną skargę to musiałby zobligować organ do podjęcia analogicznego rozstrzygnięcia do tego, które zostało przez ten organ wydane, a zatem działanie takie byłoby sprzeczne z zasadą ekonomiki procesowej jak również pozostawałoby w opozycji do postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W konkluzji prowadzonych rozważań przyjdzie uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. sw