IV SA/Gl 927/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. S. choroby zawodowej [...] spowodowanej [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej "rozporządzeniem". Organ orzekający ustalił, że strona w latach [...]-[...] była zatrudniona w [...] w S. Ś. jako [...] i pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania przedmiotowej choroby zawodowej. Jednakże choroba ta nie została w niej rozpoznana przez dwie jednostki medyczne właściwe do orzekania w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych. W odwołaniu strona wniosła o "powtórne przebadanie przez jednostkę nadrzędną". Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Podkreślił w szczególności, że koniecznym warunkiem do stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie takiej choroby przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia. Warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony. Strona w odwołaniu nie przedstawiła żadnych nowych dowodów i okoliczności, a dwuszczeblowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy został wyczerpany. Brak było zatem podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, oceniając ją jako krzywdzącą. Jej zdaniem przy wydaniu decyzji nie uwzględniono wyników wielokrotnych, profesjonalnych badań przeprowadzonych przez leczącego ją [...], który dysponuje lepszym sprzętem niż placówki wydające orzeczenia lekarskie. Powołała się nadto na charakter swojej pracy [...], związanej z ciągłym [...]. Podniosła, że schorzenia [...] skłoniły ją w [...] r. do przejścia na [...]. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się w kryteriach legalności, a więc pod względem zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.). Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów materialnoprawnych i procesowych. Postępowanie w przedmiocie chorób zawodowych regulowane jest powołanym wyżej rozporządzeniem. W jego świetle trafnie wskazał organ odwoławczy, że do stwierdzenia choroby zawodowej nie wystarczy fakt narażenia danego pracownika na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub narażenia związanego ze sposobem wykonywania pracy, lecz konieczne jest także rozpoznanie choroby zawodowej przez wymienione w rozporządzeniu jednostki orzecznicze. Skarżąca poddana była badaniom w jednostkach I i II stopnia, które nie rozpoznały u niej choroby [...] w postaciach przewidzianych w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Placówka II stopnia określiła rodzaj występującego u skarżącej schorzenia jako [...], które nie jest wymienione w tym wykazie. Wskazano też, że to schorzenie i czynnościowe zaburzenia [...] o typie [...] nie mają cech [...] wymienionych w wykazie chorób zawodowych i nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej. W postępowaniu administracyjnym skarżąca, poza ogólną dezaprobatą, nie podniosła względem orzeczeń lekarskich żadnych konkretnych zarzutów, ani nie powołała się na okoliczności mogące podważyć ich treść i wnioski. Ponieważ zaś orzeczenia te były zbieżne i jednoznaczne, to organy Inspekcji Sanitarnej nie były władne do uzupełniania materiału dowodowego w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia. Tym bardziej nie były uprawnione do samodzielnej oceny stanu zdrowia skarżącej. Bezskuteczne jest w tych warunkach kwestionowanie w skardze jakości badań medycznych w jednostkach orzeczniczych. Natomiast podkreślenie przez skarżącą charakteru jej pracy jest o tyle zbędne, że fakt występowania po jej stronie narażenia zawodowego, w rozumieniu przepisów rozporządzenia, został ustalony przez organy obu instancji. Negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wynikło wyłącznie z powodu nierozpoznania tej choroby, a w tym zakresie stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.