IV SA/Gl 929/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 października 2012 r. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie w T. złożył w imieniu Powiatu T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. Zaskarżonym orzeczeniem Kolegium po rozpoznaniu odwołania E.S. uchyliło decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie w T. wydaną z upoważnienia Starosty T. w przedmiocie ustalenia wysokości nienależenie pobranego świadczenia - pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż jego zdaniem skarżący jako organ pierwszej instancji nie posiada własnego interesu prawnego do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w oparciu o art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi oparta została zatem o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że skargę może wnieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Podstawę procesowej legitymacji strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. działając w imieniu Powiatu T. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą uchylono decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. wydaną z upoważnienia Starosty T.. Jak wynika bowiem z treści art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2011 r. nr 149, poz. 887 ze zm.) zadania powiatu w zakresie pieczy zastępczej starosta wykonuje za pośrednictwem powiatowego centrum pomocy rodzinie oraz organizatorów rodzinnej pieczy zastępczej. Przyjdzie w dalszej kolejności zauważyć, że z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, iż żaden przepis nie przyznaje organowi administracji publicznej pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia IV SA/Po 730/11 i powołane w nim obszerne orzecznictwo, orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBO). Wskazuje się, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 marca 2006 r., II GSK 387/05 (Lex nr 197511) wprost wskazał, że organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, albowiem przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 P.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Można również zauważyć, że postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 915/05, Lex nr 194664). Ostatecznie należy podkreślić, że zaprezentowane stanowisko poparte orzecznictwem sądów administracyjnych jest zgodne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt K 32/08 (Lex nr 523793). Z powyższych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało skargę odrzucić.