IV SA/Gl 933/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w sprawie o wydanie zaświadczenia (II SA/Ka 35/97) postanawia: odrzucić skargę Z. K. pismem procesowym z dnia [...] r. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 1998 r. sygn. akt II SA/Ka 35/97. Jako umotywowanie wniosku podał naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego Wójt Gminy W. w całości sfałszował postanowienie nr [...] z [...]r., gdyż nie uwzględniono w nim całości gospodarstwa i pełnej dokumentacji dotyczącej niego, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 1998 r. oddalił wniesioną skargę. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy jest właściwy do rozpoznania wniesionej skargi. Stosownie do postanowień art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny. W przedstawionym stanie prawnym właściwym sądem do rozpatrzenia wniesionej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Stosownie do postanowień art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W rozpatrywanej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w stosunku do którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania wydany został 13 października 1998 r. a zatem pięcioletni termin przewidziany do wznowienia postępowania upłynął w dniu 13 października 2003 r. jednocześnie należy zauważyć, że nie występują przesłanki umożliwiające pominięcie wskazanego terminu, gdyż skarżący przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miał możliwość działania, a przesłanka wadliwości w zakresie reprezentacji w tym przypadku nie występuje, ponieważ skarżący działał osobiście. Wskazany powyżej pięcioletni okres wniesienia skargi jest terminem prekluzyjnym i nie podlega przywróceniu, a zatem w niniejszej sprawie wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana postanowieniami art. 280 § 1 wyżej wymienionej ustawy. Po myśli art. 280 § 1 przywoływanej ustawy Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Zgodnie z treścią art. 271 wskazanej ustawy można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania. Samodzielną przesłanką wznowienia postępowania jest, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Stosownie do treści art. 273 § 1 wyżej wymienionej ustawy wznowienia postępowania można domagać się na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, jak również orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Dodatkową przesłanką żądania wznowienia jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący w swojej skardze nie przywołuje odpowiednich regulacji z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lecz odwołuje się do regulacji zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie, skarżący nie wskazuje żadnego konkretnego przepisu stanowiącego podstawę wznowienia, gdyż taką podstawę nie mogą stanowić przepisy Kodeksu, ponieważ odnoszą się one do przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, a nie mają odniesienia do postępowania sądowoadministracyjnego. Z treści skargi wynika, że skarżący wskazuje na postanowienia wynikające z treści art.273 § 3 powoływanej ustawy tj. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jednocześnie należy wskazać, że po myśli art. 277 przywoływanej ustawy skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Jak wynika z treści skargi, skarżący uzyskał wiadomości, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w dniu [...]r., a zatem wskazany powyżej termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upłynął w dniu [...] r., a skarżący stosowny wniosek w tym zakresie sformułował w dniu [...]r. a tym samym po upływie wskazanego powyżej terminu. Oznacza to, że skarga wniesiona została po upływie terminu do jej wniesienia, a tym samym wyczerpana została przesłanka jej odrzucenia przewidziana treścią art. 280 § 1 cytowanej ustawy. Wobec powyższych ustaleń stosownie do postanowień art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.