IV SA/Gl 938/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. K. - redaktor naczelnej [...] na decyzję Zarządu A. S. A. w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Zarządu A. S. A. w C. z dnia [...] roku nr [...]. "A" S.A. w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 2, art. 10, art. 16 ust. 1 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiła [...] w C. informacji publicznej dotyczącej zapytań ofertowych w 2012 r. w zakresie jaki wnioskodawca wnosił w pismach przekazanych drogą elektroniczną na adres e-mail w domenie Spółki z dnia 7 i 14 maja 2013 r., w szczególności informacji jakie zapytania ofertowe zostały zgłoszone przez Spółkę, jakie firmy wygrały zapytania ofertowe, jakie czynności i na jakie kwoty opiewały zapytania ofertowe, które z zapytań ofertowych zostały zrealizowane w 2012 r. i jak realizacja wynikających z nich czynności została przez Spółkę oceniona. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka nie może udostępnić żądanych informacji ponieważ stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa, a stanowisko takie znajduje umocowanie w treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniosła R.K. Redaktor Naczelna [...] w C. W odwołaniu tym zarzucono organowi naruszenie postanowień art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieudostępnienie informacji publicznej art. 10 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez uznanie, że żądanie informacji w całości stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzające się do wydania dwóch odrębnych decyzji objętych wnioskiem z dnia 7 maja 2013 r. oraz nie zamieszczenie uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Nadto zarzucono organowi wydającemu decyzję naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy Prawo prasowe oraz art. 6 ust. 4, a także art. 43 i art. 44 wyżej wymienionej ustawy. W motywach odwołania przybliżono ponownie treść wniosku jak również działania podejmowane przez Spółkę, w tym odniesiono się do informacji zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej i statusu przedmiotowej Spółki. "A" S.A. w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 2, art. 10, art. 16 ust. 1 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie zamieszczono stwierdzenie, że organ ten podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko sprowadzające się do nie udostępnienia żądanych informacji z tego powodu, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa, co znajduje umocowanie w treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto zaznaczono, że powoływanie się przez odwołujących się na art. 35 ustawy o finansach publicznych jest całkowicie chybione, gdyż "A" S.A. nie jest jednostką sektora finansów publicznych i nie wydaje środków publicznych w rozumieniu tej ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła R.K. Redaktor Naczelny [...] w C. W skardze tej wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia jak również zaznaczono, że w pouczeniu prawnym zamieszczono informacje o przysługującej możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wystąpiono w niej o interwencję oraz o sprawdzenie prawidłowości działań, w tym także proceduralnych Spółki. Ponownie podkreślono, że Redakcja domaga się udostępnienia żądanych informacji. Pismem z dnia 6 września 2013 r. A S.A. w C. przekazała wniesioną skargę oraz zamieściła odpowiedź na nią wnosząc o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. W motywach stanowiska podtrzymano dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 27 września 2013 r. R.K. Redaktor Naczelny [...] w C. podtrzymała wniesioną skargę, jak również wskazała na naruszenia przepisów prawa, których dopuścił się organ administracji wydający kwestionowane decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po myśli art. 145 § 1 pkt 2 Sąd ten stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 przywoływanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga musiała zostać uwzględniona, jednakże z innych przyczyn niż zostały podniesione w skardze. Sąd administracyjny przeprowadzając kontrolę rozstrzygnięć organów administracji zobowiązany jest w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na prawidłowość działań organu administracji. W rozpatrywanej sprawie, kontroli poddane zostały decyzje wydane przez "A" S.A. w C. Decyzje te podpisane zostały przez Prezesa Zarządu Dyrektora tej Spółki. W tej sytuacji zwrócić uwagę należy na zapisy znajdujące się w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego dołączonego do akt sprawy. W Dziale 2 w części dotyczącej organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu wskazano, że reprezentacja Spółki przysługuje zarządowi Spółki. W ramach sposobu reprezentacji podmiotu wskazano, że do składania oświadczeń i podpisywania rozstrzygnięć w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu, a w razie ustanowienia prokury również współdziałanie jednego członka zarządu z prokurentem. Tak wyznaczony sposób reprezentacji Spółki w relacjach z podmiotami zewnętrznymi oznacza również, że w przypadku podejmowania przez Spółkę rozstrzygnięć, którym można przypisać charakter aktów administracyjnych, czyli decyzji administracyjnych, uprawnienie w tym zakresie przysługiwało będzie Zarządowi Spółki, a pod takim rozstrzygnięciem winny znajdować się podpisy dwóch osób reprezentujących Zarząd lub członek Zarządu i prokurent, o ile taki będzie ustanowiony. Rozstrzygnięcia podejmowane przez członków Zarządu jednoosobowo będą obarczone wadą i nie będą mogły wywoływać skutków prawnych przewidzianych przepisami prawa. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że decyzja z dnia [...] r. Nr [...] jak i decyzja z dnia [...] r. Nr [...] podpisane zostały wyłącznie przez Prezesa Zarządu Dyrektora Spółki, a tym samym, rozważenia wymaga, czy wydane zostały przez organ właściwy i zgodnie z postanowieniami wynikającymi z Krajowego Rejestru Sądowego. Na wstępie dostrzec należy, że wniosek skierowany został do Spółki, a nie do określonej osoby czy organu ją reprezentującego, a tym samym, brak jest podstaw do uznania, że w sprawie tej winien wypowiedzieć się tylko Prezes Zarządu Dyrektor Spółki, a nie organ uprawniony do jej reprezentowania w relacjach z podmiotami zewnętrznymi. Nadto obie decyzje wydane zostały na drukach firmowych Spółki, bez wskazania organu podejmującego decyzję. W świetle przeprowadzonych rozważań, w tym informacji zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym, przyjdzie opowiedzieć się za poglądem, że w przedmiotowej Spółce organem uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych jest Zarząd Spółki, a tym samym obowiązują go reguły reprezentacji zamieszczone w przywoływanym powyżej Rejestrze. Konsekwencją przeprowadzonych powyżej rozważań jest przyjęcie ustalenia, że obie kwestionowane decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ podpisane zostały w sposób sprzeczny z zasadami reprezentacji Spółki. Okoliczność ta wyczerpuje znamiona stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane treścią art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ obie decyzje wydane zostały przez organ kolegialny w nieprawidłowym składzie. Na marginesie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że pismo będące odpowiedzią na skargę skierowane do tutejszego Sądu podpisane zostało przez Członka Zarządu Spółki oraz Prokurenta, a zatem wypełniało wymogi wynikające z postanowień Krajowego Rejestru Sądowego, a tym samym można było uznać, że przedmiotowa czynność procesowa wykonana została przez uprawniony podmiot. Dostrzeżenie uchybienia, które uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zwalnia skład orzekający z obowiązku merytorycznego rozpoznawania skargi. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia jest wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięć obarczonych kwalifikowaną wadą, a to nakłada na uprawniony organ Spółki obowiązek podjęcia działań odpowiadających obowiązującym przepisom prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej. O kosztach postępowania Sąd nie orzekał, ponieważ do zakończenia rozprawy nie został zgłoszony wniosek o zwrot kosztów postępowania. Z uwagi na fakt, że mocą zaskarżonej decyzji odmówiono skarżącej Redakcji udostępnienia informacji publicznej Sąd po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. sw