IV SA/Gl 94/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie WSA Beata Kalaga-Gajewska WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...], na mocy m.in. art.163 k.p.a. w związku z art.43 ust.1 i 2a oraz art.45 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz.414 ze zm.), organ pierwszej instancji zmienił decyzję z dnia [...] przyznającą E.K. stały zasiłek wyrównawczy w ten sposób, iż od dnia [...] określił jego wysokość na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, iż uprawniony od dnia [...] przebywa w [...], co po myśli art.28 ustawy o pomocy społecznej nakazuje obniżenie zasiłku do [...]% przyznanego świadczenia. W odwołaniu E.K. wniósł o uchylenie tego orzeczenia podnosząc, że nie jest [...], a tylko [...], zatem wywodził, iż [...] nie jest przez niego zawinione. Argumentował, że takiego skutku nie powoduje pobyt w szpitalu czy innym miejscu, stąd uznał go za wadliwy. Wreszcie podkreślił, iż nie ma środków do życia. Zaskarżoną decyzją, na zasadzie m.in. art.138(1 pkt 1 k.p.a. i art.28 ustawy o pomocy społecznej, utrzymano w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ drugiej instancji nabrał przekonania, iż kwestionowana decyzja jest prawidłowa. W jego ocenie przyznany odwołującemu się zasiłek nie mógł być wypłacany w dotychczasowej wysokości od dnia [...], skoro od dnia [...] tegoż roku został on [...]. Taki skutek jednoznacznie przewiduje art.28 ustawy o pomocy społecznej. Zatem rozstrzygnięcie to znajduje pełne oparcie w poprawnie ustalonym stanie faktycznym i prawidłowo powołanych przepisach prawa materialnego. W tym ostatnim aspekcie organ wskazał nadto na brzmienie art.43 ust.2a cytowanej ustawy. Dlatego odwołania nie uwzględnił. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu, która w jego ocenie uzasadniała wniosek o dyskryminacji osób [...] korzystających przecież z [...]. Zdaniem skarżącego ma on takie same potrzeby [...] jak osoby przebywające [...], toteż zmniejszenie wysokości zasiłku uznał za błędne. Zwłaszcza, gdy przedmiotowe świadczenie stanowi [...]. Odpowiadając na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: na początek należy wyjaśnić, iż jak głosi art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny powołany jest do kontroli zgodności z prawem poddanych jego właściwości decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem bada czy podczas ich wydania nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo stanowiącym podstawę wznowienia postępowania, gdyż tylko wówczas władny jest uchylić wadliwą decyzję; bada też czy owe akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą stanowiącą o ich nieważności (p. art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Przy czym po myśli art.134§1 tej ostatniej ustawy sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zobowiązany jest więc do kontroli legalności zaskarżonych aktów także z urzędu, w zakresie zarzutów nie podniesionych w skardze. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem zaskarżonej w sprawie decyzji w tak zakreślonych ramach, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wadliwości podniesionych w skardze. Eksponowane przez skarżącego okoliczności nie mają bowiem znaczenia dla tej oceny. Niewadliwie ustalony stan faktyczny wyczerpuje hipotezę art.28 ustawy o pomocy społecznej, zatem musiał doprowadzić do zastosowania tego przepisu. Wedle jego brzmienia osobie samotnej uprawnionej do zasiłku stałego wyrównawczego [...] przysługuje [...]% przyznanego świadczenia. Zatem bez względu na przyczynę [...] (tak samo zresztą [...]) organ zobligowany jest do wydania decyzji obniżającej wysokość zasiłku, mając na uwadze art.43 ust.2a ustawy o pomocy społecznej. Niezasadne są zatem wywody skarżącego w przedmiocie dyskryminacji tych osób, dotyczące zasady [...] oraz zarzuty co do zróżnicowania ich sytuacji, zwłaszcza w sytuacji braku środków do życia. Nie mogą one negować treści jednoznacznego przepisu, którego stosowanie jest obowiązkiem organów administracyjnych. Przeto generalnie organy wypowiadające się w sprawie nie naruszyły przepisów prawa procesowego i materialnego. Niemniej jednak nie ustrzegły się istotnej wadliwości, która, jako że miała wpływ na wynik sprawy, doprowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji. Oto bowiem organy nie dostrzegły drugiego zdania przepisu art.28 przywołanej ustawy. Stanowi on, że pozostała część zasiłku może być, w razie potrzeby, przeznaczona na pokrycie wydatków na opłaty mieszkaniowe tej osoby. Jak wynika z akt administracyjnych, w szczególności kwestionariusza aktualizacyjnego wywiadu środowiskowego, skarżący ponosił część kosztów związanych z korzystaniem z mieszkania. Co prawda z [...], będącym najemcą lokalu, łączyły go złe stosunki, które były powodem [...] również w tym zakresie, to należy przyjąć założenie, wedle którego osoba zajmująca lokal ponosi, albo przyczynia się do jego utrzymania. Są to właśnie wydatki na opłaty mieszkaniowe w rozumieniu cytowanego przepisu. Tymczasem organy orzekające w tym kierunku sprawy nie wyjaśniły, ani w żaden sposób nie rozważyły tej kwestii. Podczas, gdy w przypadku uznania, że część zasiłku może być przeznaczona na poczet tych opłat, winien on być stosownie zwiększony ponad [...]% świadczenia. Należy mieć na uwadze cel owego uregulowania, który generalnie łącząc fakt [...] z mniejszymi potrzebami, motywującymi do obniżenia zasiłku, nie pomija potrzeby opłacania mieszkania. Taka sytuacja nie może wszak prowadzić do powstania zaległości czynszowych, które rosną nawet w czasie [...]. A przecież osoby w nich umieszczone będą do nich powracać. Nie leży w zamiarze ustawodawcy wyzucie ich [...] lub [...] z dotychczas zajmowanych lokali. Z tego powodu zaskarżona decyzja nie mogła się ostać. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ uzupełni jej materiał we wskazanym kierunku, a następnie go rozważy pod kątem ewentualnego zwiększenia zasiłku ze względu na opłaty mieszkaniowe skarżącego. Te ustalenia i rozważania dadzą podstawę do wydania właściwej treści decyzji. Co mając na względzie, na zasadzie art.145§1 pkt 1 lit. c i art.152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.