IV SA/Gl 940/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga- Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi Starosty [...] na czynność Wójta Gminy R. w przedmiocie odmowy wydania wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] Starosta [...], powołując się na przepis art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 52 § 3 i art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł skargę na odmowę Wójta Gminy R. wydania wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. dla wymienionych w skardze działek. Jednocześnie wniósł o uznanie , że na Wójcie ciąży obowiązek spełnienia tego żądania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] wystąpił do Wójta Gminy R. o wydanie wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. dla wymienionych w nim nieruchomości Skarbu Państwa. Podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów. Następnie wyjaśnił, że brak danych dotyczących przeznaczenia nieruchomości i sposobu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia mu zakończenie postępowań administracyjnych w sprawie ustanowienia trwałego zarządu i wydania decyzji w tym przedmiocie, zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wprawdzie, jak podał, jest w posiadaniu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., przekazanego w trybie art. 31 § 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak rysunek planu w skali 1:5000 jest tak nieczytelny, że nie można zlokalizować działek i odczytać ich przeznaczenia. Jednocześnie dodał, że treść miejscowego planu jest czynnością urzędową, o wystąpienie której może wystąpić każdy. Skarżący podał także, iż pismem z dnia [...] wezwał Wójta Gminy R. do usunięcia naruszenia prawa, natomiast w piśmie z dnia [...] Wójt podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy R. wniósł o oddalenie skargi uznając ją za bezzasadną. W uzasadnieniu podniósł, że w odpowiedzi na wniosek Starosty [...] z dnia [...] o wydanie wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego dla wymienionych we wniosku nieruchomości odmówił wydania wypisów i wyrysów wskazując na fakt posiadania przez wnioskodawcę aktualnych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy (pismo z dnia [...], k-2 akt adm.). Wskazał nadto, że pismem z dnia [...] Starosta ponowił swój wniosek zwracając uwagę na "nieczytelność" posiadanych rysunków do planu. W odpowiedzi z dnia [...] ponownie odmówiono żądaniu. Trzeci wniosek Starosty w tej samej sprawie został złożony w dniu [...] i pismem z dnia [...] ponownie odmówiono wydania dokumentu. Następstwem powyższego była skarga Starosty na działalność Wójta wniesiona do Rady Gminy R., która uchwałą tego organu z dnia [...] nr [...] uznana została za nieuzasadnioną. Kolejnym krokiem Starosty, jak wskazano, było skierowane do Wójta pisma z dnia [...], w załączeniu którego przesłano kserokopie posiadanych przez ten organ rysunków do planu. Z akt administracyjnych wynika, że pismami z dnia [...] Wójt w odpowiedzi na ww. pisma Starosty z [...] poinformował, że Starostwo jest w posiadaniu aktualnych planów miejscowych Gminy, w związku z czym odczyt danych i ich analiza leży w gestii organu wydającego decyzje w zakresie oddania w trwały zarząd nieruchomości. Pismem z dnia [...] Starosta [...] wezwał Wójta Gminy R. do usunięcia naruszenia prawa, poprzez sporządzenie i doręczenie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w części obejmującej wymienione w nim działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna m.in., gdy wniesie ją uprawniony podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie. W myśl przywołanego przepisu uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przyznane zostało, po pierwsze, podmiotom posiadającym interes prawny, po drugie, podmiotom działającym w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Zasadniczo zatem legitymacja do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego, który, co do zasady, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji (J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s.134). W niniejszej sprawie skargę na odmowę wydania wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. wniósł Starosta [...]. Skarżący nie wykazał jednak, że poza wykonywaniem zadań organu administracji publicznej, posiada jakikolwiek interes prawny uprawniający do wniesienia niniejszej skargi. Przyjdzie wskazać, że art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przyznaje publiczne prawo podmiotowe w kwestii możliwości uzyskania informacji planistycznych, w zakresie wskazanym w tym przepisie, a tym samym uzyskania urzędowego potwierdzenia danych zawartych w miejscowym planie. Jest to zatem uprawnienie, które realizowane jest na zasadach określonych w ustawie. Tymczasem organ administracji publicznej nie posiada prawa podmiotowego, którego treścią jest uprawnienie domagania się udzielenia informacji planistycznej w związku z realizacją swoich ustawowych obowiązków. W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że "(...) sytuacja organu nie może być przyrównana do sytuacji obywatela (czy też innego podmiotu prawa prywatnego – przypis własny), chociażby z tego powodu, że organ nie realizuje ani nie chroni (tak jak obywatel) własnych interesów. Stosuje po prostu prawo, bo do tego został powołany, i to jest jego obowiązkiem, nigdy zaś uprawnieniem na wzór uprawnienia cywilnego" (J. Boć /w:/ Prawo administracyjne, Wrocław 2007, s. 441). Kompetencję organów administracji publicznej do realizacji zadań publicznych należy wiązać z obowiązkiem ich realizacji, a nie z własnym interesem prawnym. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić przyjdzie, że Starosta [...], jako organ administracji publicznej, nie posiada legitymacji do wniesienia skargi. Dlatego z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić. Ponadto, gdyby uznać, że stanowisko organu w sprawie odmowy wydania wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak wskazuje skarżący, stanowi czynność o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to skarga także byłaby niedopuszczalna, gdyż w istocie czynność ta nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 3 P.p.s.a). Wprawdzie w aktach znajduje się takie wezwanie jednakże, odnosi się ono do stanowiska Wójta zawartego w pismach z dnia [...]. Stanowisko to jest natomiast odpowiedzią na pisma z dnia [...] (pisma w aktach administracyjnych i sądowych), w których Starosta, właśnie w związku z odmową wydania mu wyrysu i wypisu z planu miejscowego zwrócił się do Wójta z prośbą o pomoc w lokalizacji działek, na przesłanych kserokopiach rysunku planu, na co wskazuje zapis na wezwaniu "dot. sprawy [...] oraz [...]". Takimi sygnaturami zostały opatrzone pisma Wójta z [...]. Odmowa pomocy przy lokalizacji działek na kopiach rysunków przesłanych przez Starostę nie jest natomiast czynnością podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.. Gdyby zaś uznać, że wezwanie to dotyczyło odmowy wydania wypisu i wyrysu z planu, to i tak byłoby spóźnione, gdyż stanowisko w tym zakresie zostało podjęte przez Wójta już w piśmie z dnia [...], w związku z wnioskiem Starosty z dnia [...]. Na marginesie przyjdzie natomiast wskazać, że w istocie spór między organami wynika z podnoszonej przez Starostę kwestii niemożności odczytania przekazanego mu rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy sporządzonego w skali 1: 5000, a tym samym prawidłowej realizacji nałożonych na ten organ ustawowych zadań. Dla rozwiązania tej kwestii właściwe jest zatem zwrócenie się do organu sprawującego nadzór nad działalnością gminną celem zbadania legalności aktów bądź czynności podjętych przez organy gminy w przedmiotowym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczo, jak w sentencji postanowienia.