IV SA/Gl 941/07

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i Stowarzyszenia A na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej, w kwestii wniosku o przyznanie stronie skarżącej - Stowarzyszeniu A prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy; W piśmie procesowym datowanym na [...] Stowarzyszenie A wniosło o zwolnienie z opłat sądowych powołując się na okoliczność, iż jedynym źródłem dochodu są dla niego składki członkowskie. Z uwagi na fakt, iż powyższe żądanie nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia [...] stronę wezwano do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonego na urzędowym formularzu "PPPr", według ustalonego wzoru. Skarżący podmiot złożył rzeczony formularz w dniu [...] precyzując, iż zakres jego żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniesiona została argumentacja odnoszącą się do merytorycznych aspektów związanych z zaskarżoną decyzją. Równocześnie podano, że Stowarzyszenie A nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku trwałego, nie otrzymuje dotacji ze środków publicznych i utrzymuje się wyłącznie ze składek członkowskich. Nadto wskazano, że skarżące Stowarzyszenie osiągnęło w ostatnim roku obrotowym zysk w kwocie [...], zaś wysokość jego kapitału zakładowego to [...]. Stan środków pieniężnych na rachunku bankowym strony na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku określony został jako [...]. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku Stowarzyszenia A należy podnieść, iż w myśl zasady wyrażonej w art. 246 §2 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli, zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Brzmienie przywołanego unormowania nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą uwarunkowania przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy. Godzi się także przyjąć, że ustawodawca formułując ten przepis, użył terminu "wykazać" w znaczeniu udowodnić, przedstawić coś w sposób przekonywujący, pokazać, unaocznić (por. Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom III, Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o. Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s. 805). W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania. Trzeba bowiem podkreślić, że zgodnie z oświadczeniami wnioskodawcy, stan jego rachunku bankowego na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, że Stowarzyszenie A posiada środki finansowe wystarczające na uiszczenie pełnych kosztów niniejszego postępowania sądowego, które na obecnym etapie sprowadzają się wyłącznie do wpisu od skargi wynoszącego [...]. Stanowisko takie zajęto uwzględniwszy fakt, iż wskazane Stowarzyszenie jest stroną skarżącą także w innych sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem. Na dzień wydania niniejszego postanowienia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach toczy się bowiem [...] postępowań z jego skargi a w rezultacie suma wpisów we wszystkich tych sprawach wynosi [...], co także jest kwotą znacznie mniejszą niż suma środków pieniężnych pozostających w dyspozycji skarżącego podmiotu (w rzeczywistości suma wpisów, do uiszczenia których Stowarzyszenie to jest zobowiązane stanowi znacznie mniejszą kwotę albowiem w części spośród wskazanych wyżej spraw jego skargi zostały odrzucone przez Sąd). Mając na względzie zaprezentowane wyżej okoliczności uznano, że przesłanka, o której mowa w art. 246 §2 pkt 2 p.p.s.a. nie została w sprawie zachowana i dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 258 §3 tej ustawy.