IV SA/Gl 941/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego postanawia: ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu; W treści pisma procesowego datowanego na 30 maja 2017 r. A.W. wniósł o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu, celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie przez Sąd w dniu 6 kwietnia 2017 r. Następnie, w dniu 18 lipca 2017 r. skarżący złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym sprecyzował, iż żąda nie tylko ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika lecz nadto także zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powołał się na trudną sytuację materialną oświadczając, że gospodaruje samotnie i posiada mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 37 m2. Nie posiada natomiast żadnych innych nieruchomości, jak również zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł utrzymując się z emerytury, w kwocie netto około 400 zł i ponosząc koszty z tytułu czynszu oraz opłat za tzw. media, w wysokości około 300 zł, w związku z czym nie jest w stanie wykupić potrzebnych leków. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna rozstrzygająca w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej. W rezultacie, wnioskodawca jest w tej sprawie objęty zwolnieniem od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., a w konsekwencji, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 26 lipca 2017 r. - karta nr 59 akt sprawy). Odnosząc się natomiast do wniosku A.W. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie wzięto pod uwagę ustalenia, które poczyniono w zakresie innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. akt IV SA/Gl 943/15, gdzie A.W. również ubiegał się o przyznanie prawa pomocy, a jego wniosek został uwzględniony. Z dokumentów dołączonych do tych akt wynika mianowicie, że wnioskodawca utrzymywał się z emerytury oraz dodatku mieszkaniowego, otrzymując w tych ramach ogółem kwotę netto wynoszącą zaledwie 633,49 zł. Uwzględniono przy tym, że brak jest okoliczności mogących wskazywać na prawdopodobieństwo, aby jego sytuacja majątkowa miała ulec w międzyczasie istotnej poprawie zwłaszcza, że ma już 68 lat i trudno zakładać, aby miał uzyskać w ostatnim czasie zatrudnienie. Zważywszy zatem deklarowany rozmiar obciążających go kosztów utrzymania, do czego należy wszak doliczyć niezbędne wydatki na wyżywienie i zakup środków czystości uznano, że nie jest on w stanie dokonać w zasadzie jakichkolwiek oszczędności, bez uszczerbku dla swoich koniecznych potrzeb życiowych. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.