IV SA/Gl 942/12

Dnia 18 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie W dniu 12 września 2012 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wydało decyzję o Nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] o Nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego z powodu osiągnięcia górnego ekstremum dochodowego. Pismem z dnia [...] W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 października 2012 roku organ wniósł o oddalenie skargi, powołując się na treść art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). Pismem z dnia 6 marca 2013 roku skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpatrywanej sprawie skarżący cofnął skargę pismem z dnia 6 marca 2013 roku powołując się na fakt, iż w związku z jego znacznym stopniem niepełnosprawności, który wynika z choroby psychicznej, skierowanie powyższej sprawy do Sądu nie było przez niego dobrze przemyślane. Wobec powyższego nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa albo też powodujące utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.