IV SA/Gl 942/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma informacyjnego oddala skargę. Pismem z dnia 05 sierpnia 2016 r. nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. udzielił odpowiedzi na pisma A.Z. z dnia 30 czerwca 2016 r. i z dnia 18 lipca 2016 r. W odpowiedzi organ poinformował stronę, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w poprzednich pismach. W zakresie zarzutu wyłudzenia od ojca strony dokumentu przez pracownika ZUS organ przekazał, że winien dochodzić roszczeń przed tą instytucją. A.Z. w dniu 10 sierpnia 2016 r. złożył odwołanie od wyżej wymienionego pisma. W odwołaniu strona zarzuciła brak udzielenia pomocy w zakresie wystąpienia przez organ w sprawie ubezpieczenia społecznego dla jego ojca H.Z. do ZUS w C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...]r. działając na zasadzie art.134 w związku z art.123 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło niedopuszczalność odwołania od powyższego pisma organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z zachowaniem wymaganego terminu oraz czy odwołanie spełnia wymagania co do treści. Kolegium wyjaśniło, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnej. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego (a więc pomimo że została wydana, nie została doręczona lub ogłoszona) albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzja administracyjną, a stanowi czynność materialno techniczną. Jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania. Kolegium zaznaczyło, że w państwie prawnym administracja publiczna działa na podstawie prawa, wkraczając w sferę praw i obowiązków podmiotów jej nie podporządkowanych wyłącznie na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a więc ustaw lub aktów normodawczych wydanych na podstawie ustawowego upoważnienia. Kompetencja organu administracji do podejmowania decyzji znajduje podstawę w prawie materialnym do którego odsyła art. 1 § 1 pkt. 1 k.p.a. Akt administracyjny indywidualny, wydawany w procesowej formie decyzji, stanowi jeden z zasadniczych elementów wyznaczających zakres stosowania przepisów k.p.a. o postępowaniu administracyjnym ogólnym stosownie do brzmienia art. 1 § 1 pkt. 1 i § 2. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej Kolegium zważyło, iż pismo Kierownika GOPS w K. z dnia 05 sierpnia 2016 r. nr [...]nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., tylko odpowiedzią na pismo strony w sprawie, której nie orzeka się w formie decyzji administracyjnej. Tym samym skoro sprawa nie podlegała załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, to organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący A.Z. nie podniósł żadnego merytorycznego zarzutu. Nadmienil jedynie, że jego zdaniem organ I instancji prowadzi "praktykę eksterminacji jego rodziny". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwanej P.p.s.a. - (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Stosownie do postanowień art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność wniesienia odwołania może być stwierdzona z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych. Jeżeli organ administracji publicznej stwierdzi wystąpienie przesłanki uzasadniającej stwierdzenie niedopuszczalności odwołania wówczas nie może w sposób merytoryczny rozpatrywać sprawy lecz musi wydać stosowne postanowienie przewidziane wyżej wymienionym przepisem. W rozpatrywanej sprawie organ orzekający podjął prawidłowe rozstrzygnięcie. W myśl art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.), w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Jak już wskazano po myśli art. 134 k.p.a., organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niedopuszczalnością z przyczyn przedmiotowych. Analiza treści pisma organu I instancji z dnia 05 sierpnia 2016 r. wskazuje, iż nie spełniała ono wymogów stawianych decyzji administracyjnej, nawet w rozumieniu materialnoprawnym, ponieważ nie rozstrzyga ono indywidualnej sprawy załatwianej w tej formie działania administracji. Wskazane pismo stanowi jedynie informację dla strony. Stąd też jako prawidłowa jawi się konstatacja Kolegium, że przedmiotowe pismo wysłane przez organ I instancji do strony nie może być rozpatrywane w kategorii decyzji administracyjnej, a zatem stronie skarżącej nie przysługuje od niego odwołanie. W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu Administracyjnego – organ orzekający w sprawie w sposób właściwy zinterpretował i zastosował przepisy obowiązującego prawa. Z tych przyczyn , skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).