IV SA/Gl 950/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie finansowania i udziału w turnusie rehabilitacyjnym w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. L.B. pismem procesowym z dnia [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na Prezydenta Miasta K. Przedmiotem skargi uczynił naruszenie przez Prezydenta Miasta K. ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz społecznej osób niepełnosprawnych. Skargę tę skarżący wniósł za pośrednictwem wyżej wymienionego organu, który pismem procesowym z dnia [...] udzielił odpowiedzi na skargę i wystąpił o jej odrzucenie, a jako motyw podał, że w sprawie poruszanej przez skarżącego zastosowanie posiadają unormowania działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a sama skarga jest niedopuszczalna. Na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 listopada 2012 r. L.B. pismem z dnia [...] stwierdził, że jego skarga dotyczy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta K. udzielił odpowiedzi na zmodyfikowaną skargę L.B. i wystąpił w nim o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Do skargi L.B. dołączył złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, w którym wskazał, że utrzymuje się z renty inwalidzkiej w kwocie [...] zł, przy czym skarżący oświadczył, że jest osobą prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz że nie posiada żadnego innego majątku ani żadnych innych przedmiotów wartościowych Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę L.B. jako niedopuszczalną. Od powyższego postanowienia pismem z dnia [...] skarżący wniósł osobistą skargę kasacyjną, w której jednocześnie zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił osobistą skargę kasacyjną L.B. Drugim postanowieniem wydanym tego samego dnia przyznano skarżącemu prawo pomocy w poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym w myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się do wniosku L.B. należy w pierwszej kolejności przywołać zasady wynikające z art. 246 §1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Stosownie do ich brzmienia, przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym, zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei warunkiem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (obejmującym, zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a., tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym miejscu trzeba raz jeszcze zaznaczyć, że mocą wcześniejszego postanowienia Sądu skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze przyjdzie stwierdzić, iż zgłoszony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało rozpoznać badając zaistnienie przesłanki przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a. Przyznanie bowiem skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych w sytuacji, w której korzysta on już z prawa pomocy w zakresie przyznania mu pełnomocnika z urzędu skutkowałoby sytuacją, w której faktycznie korzysta on z całkowitego zakresu prawa pomocy, a więc obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Stosownie natomiast do treści wcześniej przywołanego art. 246 § 1 pkt 1 przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dokonana w kontekście wyżej przywołanej przesłanki przyznania prawa pomocy ocena sytuacji materialnej L.B. doprowadziła do konkluzji, że spełnił on wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczenia skarżącego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani majątku, natomiast osiągany przezeń dochód nie pozwala na poczynienie w zasadzie jakichkolwiek oszczędności. Zatem w ocenie Sądu sytuacja materialna strony jest trudna i pozwala przyjąć, że obecnie nie dysponuje środkami umożliwiającymi poczynienie oszczędności powalających na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowiono jak sentencji.