IV SA/Gl 952/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji - Prezydent Miasta C. przyznał uprawnionej – M.K. prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie po 400,00 zł., miesięcznie na okres od dnia 01 stycznia 2014 r. do dnia 30 września 2014 r. Świadczenie to było wypłacane przedstawicielowi ustawowemu osoby uprawnionej matce I.K. W trakcie prowadzonych czynności urzędowych organ I instancji uzyskał informację, że osoba uprawniona w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, otrzymała alimenty za pośrednictwem Kancelarii Komornika Sądowego w C. od dłużnika alimentacyjnego A.Z. kwotę 400,00 zł., w dniu 12 lutego 2014 r., t.j. w okresie wypłacania przez organ właściwy wierzyciela świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Mając powyższe na uwadze organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego (postanowienie z dnia [...] r. Nr [...]). Następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] organ ten orzekł o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przez I.K., w kwocie 400,00 zł., wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 47,31 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony od w/wym. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. organ wszczął postępowanie w sprawie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane. Decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., Nr [...] orzeczono w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego pobranych przez I. K. w kwocie 400,00 zł., przyznanych dla osoby uprawnionej – M.K., na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] r. za nienależnie pobrane. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie. W jego treści wskazała, że alimenty od komornika otrzymała w dniu 12 lutego 2014 r., zaś decyzja o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wpłynęła do komornika dopiero w dniu 21 lutego 2014 r. W opinii strony były to alimenty zaległe, a tym samym nie są to świadczenia "niesłusznie" pobrane. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 2 pkt. 7, art.18 ust. 5, art. 23 ust. 1 i art. 25 ustawy z dnia 07 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. j. Dz. U. 2015 r., poz. 859 ze zm.) orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium Odwoławcze wskazało, że w myśl art. 2 pkt. 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów za nienależnie pobrane świadczenia rozumie się świadczenia z funduszu alimentacyjnego: a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustalenie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona otrzymała alimenty, a) wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 17 ust. 5 za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, chyba że zostały zwrócone zgodnie z przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, którzy złożyli wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu są obowiązani do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. Kolegium podkreśliło, że w niniejszej sprawie ustalono, że w okresie wypłacania przez organ właściwy wierzyciela świadczeń z funduszu alimentacyjnego, osoba uprawniona równocześnie otrzymała alimenty za pośrednictwem Kancelarii Komornika Sądowego w C. od dłużnika alimentacyjnego A.Z. w dniu 12 lutego 2014 r. w kwocie 400,00 zł. Organ I instancji mając powyższe na uwadze zważył, że w okresie od 01 lutego 2014 r. do dnia 28.02 2014 r. świadczenia wypłacane osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjne należy uznać za nienależnie pobrane. Organ odwoławczy zauważył, iż z akt sprawy wynika, że I.K. nie poinformowała organu o tym fakcie, pomimo tego, że decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla M.K. z dnia [...] r. zawierała pouczenie, że zgodnie z art. 19 ust. 1 cyt. ustawy, w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania lub utraty dochodu, albo innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego osoba uprawniona albo jej przedstawiciel ustawowy, który złożył wniosek o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, obowiązani są do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia. Pouczenie takie zawierał również wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego złożony przez I.K. w dniu 21 stycznia 2014 r. Zaakcentował nadto, że zarówno decyzja przyznająca świadczenia z dnia [...] r. jak i w/w wniosek zawierały również pouczenie, że nienależnie pobrane świadczenia o których mowa w art. 2 pkt. 7 ustawy wraz odsetkami podlegają zwrotowi, zgodnie z art. 23 cyt. ustawy. Kolegium wyjaśniło stronie ponadto, że organ I instancji decyzją ustalił jedynie wysokość nienależnie pobranego świadczenia za w/w okres, nie orzekł natomiast o obowiązku zwrotu tej kwoty, albowiem to powinno być przedmiotem odrębnego postępowania i orzeczone odrębną decyzją. W odpowiedzi na zarzuty strony podniesione w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z przepisami art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, a więc w granicach uprawnień przyznanych im wolą ustawodawcy. W związku z tym okoliczności podniesione przez stronę w odwołaniu nie mogą mieć wpływu na zmianę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, albowiem ustawodawca wyraźnie określił przesłanki uzyskania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca I.K. wyraziła niezadowolenie z treści zaskarżonej decyzji. W całości powieliła argumentację odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 07 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. 2015 r., poz. 859 ze zm.) zwanej dalej u.o.p.o.u.d.a. świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności - bezterminowo. Osobą uprawnioną w rozumieniu ustawy jest zaś osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna, (art. 2 pkt 11). Z kolei art. 23 ust. 1 u.o.p.o.u.d.a. stanowi, że osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami. Po myśli zaś art. 2 pkt 7 ustawy za nienależnie pobrane świadczenia uważa się świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone, mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów. Z akt administracyjnych wynika, że skarżącej decyzją z dnia [...] r. organ I instancji przyznał uprawnionej M.K. prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie po 400,00 zł., miesięcznie na okres od dnia 01 stycznia 2014 r. do dnia 30 września 2014 r. Świadczenie to było wypłacane przedstawicielowi ustawowemu osoby uprawnionej matce skarżącej I.K. Bezspornie zatem skarżąca została przez właściwy organ uznana za osobę uprawnioną, co wynika także z dokumentacji załączonej do wniosku o przyznanie świadczenia. Godzi się podkreślić, że w dokumentacji dotyczącej postępowania związanego z przyznaniem świadczenia zalega oświadczenie skarżącej z dnia 20 stycznia 2014 r., iż została poinformowana, że nienależnie pobrane świadczenie z funduszu alimentacyjnego maja miejsce, gdy osoba uprawniona w okresie otrzymywania świadczeń z funduszu alimentacyjnego niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28 ust. 1 ustawy otrzymała zaległe lub bieżące alimenty od komornika lub bezpośrednio od dłużnika (k. 9 akt administracyjnych). Nadto w decyzji przyznającej przedmiotowe świadczenia wyraźnie pouczono skarżącą, że w przypadku otrzymania jakichkolwiek kwot alimentów od komornika w okresie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego należy o tym niezwłocznie poinformować organ wierzyciela (k. 22 akt administracyjnych). Wobec powyższego z treści decyzji przyznającej skarżącej świadczenie z funduszu alimentacyjnego wywodzić należy, nie tylko uprawnienie strony do pobierania świadczeń ale również przyjęcie przez nią obowiązków konkretnego zachowania, a więc niepobierania alimentów m.in. od komornika. W okolicznościach niniejszej sprawy niesprzeczne jest, że skarżąca otrzymywała świadczenie z funduszu alimentacyjnego oraz otrzymała środki wyegzekwowane przez komornika od dłużnika alimentacyjnego. Ziściły się zatem okoliczności, które zgodnie z podpisanym oświadczeniem i pouczeniem miały wpływ na uprawnienia wynikające z decyzji o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Sama skarżąca w toku postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego nie kwestionowała faktu przyjęcia środków od komornika. Twierdzenia skarżącej w ogólności należy sprowadzić do uznania przez skarżącą, że organy pominęły jej zdaniem fakt istniejącego długu alimentacyjnego i nie zaliczyły kwoty uzyskanej od komornika sądowego w poczet długu alimentacyjnego, (a tak powinny uczynić jej zdaniem), lecz uznały, że kwota ta dotyczy tego samego okresu, w którym wypłacono świadczenie z funduszu alimentacyjnego i niezasadnie orzekły o jej nienależnym pobraniu i zwrocie. Decyzja przyznająca skarżącej uprawnienie do świadczenia z funduszu alimentacyjnego została wydana w dniu [...] r. r., co ma istotne znaczenie z punktu widzenia zastosowania właściwych przepisów u.o.p.o.u.d.a., a to z następującej przyczyny. Do dnia 01 stycznia 2012 r. art. 2 pkt 7 lit.d.u.o.p.o.u.d.a. posiadał brzmienie "ilekroć w ustawie jest mowa o nienależnie pobranym świadczeniu oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone w przypadku, gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała alimenty". Przepis ten w przywołanym kształcie, ze względu właśnie na datę wydania decyzji traktującej o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego, nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Z treści aktualnie obowiązującego art. 2 pkt 7 lit. d u.o.p.o.u.d.a. wynika natomiast, że ilekroć w ustawie jest mowa o nienależnie pobranym świadczeniu oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone w przypadku, gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów. Aktualny kształt przywołanego przepisu wszedł w życie w dniu 01 stycznia 2012 r., i został wprowadzony ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2011 r. Nr 205, poz. 1212). Jak wyżej wskazano odnosząc się do daty decyzji przyznającej świadczenie istotna jest treść art. 3 ww. ustawy, który stanowi, że sprawy o świadczenia rodzinne i świadczenia z funduszu alimentacyjnego, do których prawo powstało przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają rozpatrzeniu na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotychczasowych. Wobec wydania decyzji po dniu 31 grudnia 2011 r., poprzednie regulacje nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Podobnie w kontekście niniejszej sprawy, nieaktualne jest orzecznictwo sądowe dotyczące rozstrzygnięć wydanych w oparciu o przepisy ustawy w poprzednim brzmieniu. Obecnie (na dzień wydania skarżonej decyzji) obowiązujący przepis art. 28 ust. 1 u.o.p.o.u.d.a. stanowi, że w okresie, w którym osoba uprawniona otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z kwoty uzyskanej z egzekucji od dłużnika alimentacyjnego organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zaspokaja w następującej kolejności: 1) należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy - do ich całkowitego zaspokojenia, 2) należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej - do ich całkowitego zaspokojenia, 3) należności wierzyciela alimentacyjnego - do ich całkowitego zaspokojenia, 4) należności likwidatora funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym - do ich całkowitego zaspokojenia. - po należnościach określonych odpowiednio w art. 115 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w art. 1025 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.), a przed należnościami określonymi odpowiednio w art. 115 § 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w art. 1025 § 1 pkt 2-10 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 2 w przypadku gdy w okresie wypłaty świadczenia z funduszu alimentacyjnego należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej nie zostaną zaspokojone, po zaprzestaniu wypłaty świadczenia organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zaspokaja w następującej kolejności: 1) należności wierzyciela alimentacyjnego - do wysokości zasądzonych miesięcznie świadczeń, 2) należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy - do ich całkowitego zaspokojenia, 3) należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej - do ich całkowitego zaspokojenia, 4) należności wierzyciela alimentacyjnego - do ich całkowitego zaspokojenia, 5) należności likwidatora funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym - do ich całkowitego zaspokojenia - po należnościach określonych odpowiednio w art. 115 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w art. 1025 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, a przed należnościami określonymi odpowiednio w art. 115 § 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w art. 1025 § 1 pkt 2-10 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Organy administracyjne orzekające w sprawie zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami musiały uwzględnić fakt, że skarżąca w okresie pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego otrzymała także od komornika alimenty w kwocie 400,00 zł. w dniu 12 lutego 2014 r. Zatem w okresie pobierania świadczenia z funduszu alimentacyjnego strona uzyskała także alimenty. Biorąc pod uwagę wskazaną w przepisie art. 28 u.o.p.o.u.d.a. kolejność zaspokajania dłużnika alimentacyjnego trzeba zaznaczyć, że nie miało żadnego znaczenia, to za jaki okres strona skarżąca chce zaliczyć otrzymane alimenty. W sensie prawnym obojętne jest czy przekazane przez komornika środki zostaną zaliczone w poczet długu alimentacyjnego, czy też jako bieżące alimenty z aktualnego okresu czy miesiąca. Ze względu na treść 28 u.o.p.o.u.d.a. organ obecnie nie bada tego zagadnienia lecz ma podstawy do uznania świadczenia za nienależne jeżeli osoba uprawniona poza świadczeniem z funduszu otrzyma zaległe lub bieżące alimenty od dłużnika alimentacyjnego. W takiej sytuacji ziszcza się bowiem przesłanka wskazana w przywołanym wcześniej normatywie w postaci otrzymania świadczenia niezgodnie z kolejnością. Zatem pobierając świadczenie z funduszu alimentacyjnego skarżąca otrzymując wyegzekwowane przez komornika alimenty znalazła się w sytuacji, którą należy zakwalifikować jako naruszenie kolejności zaspokojenia przez dłużnika alimentacyjnego wierzycieli określonej w art. 28 u.o.p.o.u.d.a. Zasadnie więc organy orzekły o uznaniu świadczeń jako nienależnie pobranych. Sama wysokość nienależnie pobranego świadczenia w ocenie Sądu została naliczona prawidłowo, gdyż stanowi ona wysokość środków przekazanych przez komornika. Odnosząc się do twierdzeń skargi przyjdzie wskazać, że pozostają one bez wpływu na prawidłowość zapadłych rozstrzygnięć. Jak zostało wykazane istotną okolicznością warunkującą orzeczenie o uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane było pobranie poza świadczeniem z funduszu także świadczenia alimentacyjnego wyegzekwowanego przez komornika od dłużnika alimentacyjnego niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28 ustawy. Niemożliwym było więc, jak chce tego skarżąca, zaliczenie tych środków w poczet długu alimentacyjnego, ponieważ, jak już powiedziano, nie ma to znaczenia w obecnie obowiązujących regulacjach. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy zgodnie z przepisami prawa materialnego i bez kolizji z normami zawartymi w przepisach procedury administracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną, należało oddalić.