IV SA/Gl 954/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]; 2) przyznaje na rzecz adwokat L.G.-L. kwotę [...] zł (słownie: [...]) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wnioskiem z dnia [...] r. H.K. domagał się zakupu piecyka gazowego, a w dniu [...] r. złożył oświadczenie o niesprawności posiadanego przez niego piecyka gazowego do podgrzewania wody w łazience. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 3, art. 8 ust. 1, art. 39 i art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K., odmówił przyznania H.K. zasiłku celowego na zakup piecyka gazowego. W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, iż w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że dochód strony nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz zachodzi dysfunkcja wskazana w art. 7 tej ustawy. Wywiódł jednak, iż przyznanie świadczenia nie jest możliwe, gdyż wnioskowana potrzeba nie jest potrzebą niezbędną w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, bowiem w lokalu zajmowanym przez stronę piecyk gazowy funkcjonuje prawidłowo, co potwierdziła wizja lokalna przeprowadzona w dniu [...]r. H.K. nie zgodził się z wyżej opisaną decyzją i w dniu [...]r. złożył od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...]r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przywołało i omówiło treść przepisów art. 2 ust.1, art. 3, art. 8 ust 1 oraz art. 39 i art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Zaakcentowało, iż w świetle tych unormowań, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Przy powiązaniu tej przesłanki z treścią ustawy, nakazującą uwzględniać cele i możliwości pomocy społecznej nie może budzić wątpliwości, że przy aktualnym stanie finansów publicznych i dużej liczbie osób wymagających pomocy niezbędne potrzeby bytowe należy odnieść do potrzeb elementarnych, koniecznych do egzystencji godnej człowieka. Po drugie wyraz "może" wskazuje na wyposażenie organu decyzyjnego w prawo do uznaniowej oceny, czy w danym, konkretnym przypadku zasiłek celowy powinien być udzielony. Jednocześnie ani przepisy art. 39 cytowanej ustawy określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne uregulowania dotyczące udzielania pomocy ze środków pomocy społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają precyzyjnych kryteriów jej ustalania. Wyznacznikami rozmiaru tego świadczenia są bowiem - z jednej strony - sytuacja materialna osoby ubiegającej się o wsparcie i cel, na który zasiłek ma być przyznany, a z drugiej - możliwości finansowe organów pomocy społecznej. W orzecznictwie sądowym utrwalił się przy tym pogląd, iż organ administracyjny, bezpośrednio zajmujący się rozdziałem środków z pomocy społecznej jest najlepiej zorientowany w zakresie pomocy niezbędnej dla każdego uprawnionego jak również w możliwościach finansowych pozwalających na zaspokojenie tych potrzeb. Zatem wówczas, kiedy nie starcza środków dla wszystkich potrzebujących, rzeczą właściwego organu jest wyważenie przyznawanej pomocy, a więc uwzględnienie subiektywnej i obiektywnej sytuacji uprawnionych. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku aktualizacji wywiadu środowiskowego przeprowadzonej w dniu [...]r. oraz zebranej w sprawie dokumentacji ustalono, iż H.K. gospodaruje samotnie, zajmuje mieszkanie komunalne składające się z jednego pokoju z kuchnią i jest osobą przewlekle chorą z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, zaś jego dochodem w miesiącu [...]r. było przyznane mu prawo do zasiłku stałego w kwocie [...]- zł. Z analizy budżetu domowego wynika, że miesięczne wydatki strony wynoszą łącznie [...]- zł. Równocześnie Kolegium zaznaczyło, iż uzyskuje średnio miesięcznie wsparcie finansowe z pomocy społecznej w wysokości ok. [...],- zł. oraz otrzymuje dodatkowo wsparcie w formie bezpłatnego pobytu w Dziennym Domu Pomocy Społecznej wraz z wyżywieniem przez 5 dni w tygodniu. Jej potrzeby bytowe są zaspokajane wyłącznie ze świadczeń otrzymanych w ramach pomocy społecznej w formie materialnej i bezgotówkowej oraz w postaci dodatku mieszkaniowego, a ich wysokość jest porównywalna z kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę, jaką otrzymują osoby zatrudnione. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, iż H.K. od kilkunastu lat deklaruje ciężką sytuację finansową, natomiast z drugiej strony jego postępowanie wskazuje na marnotrawstwo posiadanych zasobów finansowych, co potwierdzają paragony fiskalne na dokonywane w miesiącach od lutego do [...]r. zakupy, np.: skarpet za kwotę [...]- zł., prześcieradła z gumką za kwotę [...]- zł., pościeli z mikrowłókna za kwotę [...]- zł., parasola automatycznego za kwotę [...]- zł., poduszki pierzowo-puchowej za kwotę [...]- zł., pidżamy za kwotę [...]- zł., coca-coli, pizzy, dwóch kurtek, czterech par półbutów męskich za łączną kwotę [...],- zł., torby trekingowej na ramię za kwotę [...]- zł., misek do miksowania za kwotę [...]- zł., patelni ze stali nierdzewnej sztuk dwie za kwotę [...]- zł., posypywaczek ze stali, dwóch dzbanków żaroodpornych, talerzy, desek do krojenia, salaterek i wielu innych rzeczy. Takie zachowanie w sytuacji osoby korzystającej systematycznie z pomocy społecznej nie jest adekwatne ani do potrzeb ani tym bardziej do wysokości posiadanego dochodu i w wielu przypadkach przekracza standard życia osoby pracującej, która utrzymuje się samodzielnie bez pomocy państwa. Sposób gospodarowania przez odwołującego posiadanymi zasobami pieniężnymi uznać należy z wysoce nierozsądny, gdyż nie można z jednej strony kupować drogich przedmiotów, takich jak parasol czy skarpety, a z drugiej strony zwracać się do organu pomocy społecznej o przyznanie zasiłku celowego, mającego w założeniu pomóc egzystować na poziomie minimum socjalnego osobom najuboższym, które nie mogą samodzielnie zaspokajać swoich podstawowych potrzeb bytowych. Pomoc społeczna, zdaniem organu, nie służy podnoszeniu standardu życia, ale ma umożliwić przeżycie na poziomie minimum socjalnego. Otrzymując nadpłatę zasiłku stałego nie można dokonywać za tą kwotę luksusowych produktów i to w nadmiernej ilości, np. dwóch patelni, czy dwóch dzbanków przy jednoosobowym gospodarstwie domowym. Zważywszy na powyższe okoliczności Kolegium wywiodło, że sytuacja strony znana jest organom pomocy społecznej ze względu na zakres, jak i okres w jakim H.K. jest objęty wsparciem pomocy społecznej. Jakkolwiek przy tym przyznało, że sytuacja osobista i materialna wnioskodawcy jest trudna, to jednak celem pomocy społecznej jest udzielenie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym, a świadczenia uzyskane w ramach pomocy społecznej nie mogą stanowić stałego źródła dochodu. Wnioskujący powinien mieć świadomość konieczności racjonalnego i oszczędnego gospodarowania środkami własnymi, jak i otrzymywanymi z pomocy społecznej oraz nabywać produkty o wartości adekwatnej do swoich możliwości, a więc za kwoty minimalne pozwalające zaspokoić niezbędne potrzeby. Udzielane mu wsparcie jest w skali roku kilkukrotnie większe niż przeciętna przewidywana pomoc udzielana przez Ośrodek jednej rodzinie. Dodatkowo organ podniósł, iż w czasie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...]r. przez pracowników Działu Technicznego Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. oraz w dniu [...]r. ustalono, iż znajdujący się w zajmowanym przez H.K. mieszkaniu piecyk gazowy funkcjonuje prawidłowo i nie wymaga naprawy. Zatem wnioskowana potrzeba nie może być zaliczona do uzasadnionych potrzeb mieszkaniowych, tym samym nie stanowi ona celu pomocy społecznej. W tej sytuacji Kolegium nie stwierdziło naruszenia granic uznania administracyjnego i nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H.K. dał wyraz swojemu niezadowoleniu z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia uznając, iż udzielana mu pomoc jest niewystarczająca i nie zapewnia jego niezbędnych potrzeb życiowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie oraz powołało argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe będące uzupełnieniem skargi, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z powodu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak uwzględnienia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, a także art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wnioskowana potrzeba nie jest potrzebą niezbędną. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, że w dniu składania przez skarżącego wniosku o zasiłek celowy, znajdujący się w jego lokalu mieszkalnym piecyk gazowy działał prawidłowo. Co więcej, organy pomocy społecznej nie wykazały ograniczonych środków finansowych będących w ich dyspozycji oraz nie dokonały analizy sytuacji życiowej osób będących w podobnej sytuacji jak sam skarżący, chociaż było to ich obowiązkiem w świetle art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skargę należało uznać za uzasadnioną. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr, 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zwrócić też należy uwagę, że stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd poddaje kontroli całokształt sprawy bez względu na podnoszone w skardze zarzuty, a usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzji organu pierwszej instancji uznać należało, iż zapadły one z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), przewidują różne formy i rodzaje świadczeń udzielanych przez gminy osobom i rodzinom takiej pomocy oczekującym. W świetle art. 2 tej regulacji, zasadniczym celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych uprawnionych, przy równoczesnym umożliwieniu przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których uprawnione osoby i rodziny nie są w stanie pokonać przy użyciu własnych uprawnień, zasobów i możliwości oraz umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jednym ze świadczeń określonych w przywołanej ustawie jest zasiłek celowy, który stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (art. 39 ust. 1 i 2). Zgodnie, z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu, może zostać przyznany zasiłek celowy. Decyzja wydana na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ pomocy społecznej nie jest obowiązany, lecz może przyznać określone świadczenie. W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] r., skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. , zwrócił się o przyznanie zasiłku celowego na zakup piecyka gazowego, następnie w dniu [...] r. złożył oświadczenie o niesprawności posiadanego piecyka gazowego. Organ odwoławczy uzasadniając odmowę przyznania zasiłku celowego na wskazany wyżej cel podał, że w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej zgłoszona we wniosku potrzeba nie ma charakteru niezbędnej potrzeby bytowej i nie stanowi celu pomocy społecznej, bowiem w czasie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] r. przez pracowników Działu Technicznego Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. oraz w dniu [...] r. ustalono, iż znajdujący się w zajmowanym przez skarżącego mieszkaniu piecyk gazowy funkcjonuje prawidłowo i nie wymaga naprawy. Odnosząc się do tego stanowiska należy wskazać, iż przepis art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej wskazuje jedynie przykładowy katalog potrzeb, które mogą zostać zaspokojone z pomocy społecznej; nie jest to katalog zamknięty. W związku z tym za każdym razem przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie zasiłku celowego organ ma obowiązek zbadać, czy zgłaszana przez wnioskodawcę potrzeba, na pokrycie której chce uzyskać zasiłek celowy, jest niezbędną potrzebą bytową, której zaspokojenie ma znaczenie priorytetowe. Założeniem cytowanego przepisu jest to, iż zasiłek celowy ma zaspokoić niezbędną potrzebę bytową, tj. taką, która związana jest z codziennym życiem i codziennym zaspokajaniem potrzeb żywieniowych, zdrowotnych, mieszkaniowych, edukacyjnych itp. Pomoc finansowa na zakup piecyka gazowego, celem dostarczania ciepłej wody, zdaniem Sądu, nie przekracza pojęcia "niezbędnej potrzeby bytowej" zwłaszcza, gdy skarżący jest osobą posiadającą umiarkowany stopień niepełnosprawności. W rozpatrywanej sprawie organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń i rozważań. Zważywszy na okoliczność, iż skarżący złożył wniosek w dniu [...] r., a więc już po dacie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] r. przez pracowników Działu Technicznego Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w K. oraz w dniu [...] r., na co powołał się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z dokonanej przez Sąd analizy akt administracyjnych wynika, że nie dokonano wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zwłaszcza nie oceniono, czy zgłoszona potrzeba faktycznie istnieje. Nie sposób tego dokonać bez sprawdzenia, czy w dacie złożenia przedmiotowego wniosku piecyk gazowy znajdujący się w lokalu zajmowanym przez skarżącego funkcjonuje prawidłowo. Taki brak działania ze strony organu nie zasługuje na aprobatę z uwagi na znajdujące się w aktach administracyjnych oświadczenie skarżącego z dnia [...] r. o treści: "piec gaz typu junkers to piec iskrowy starego typu, piec ten obecnie działa, lecz jest niesprawny z powodu niemożliwości ustawienia wody ciepłej a tylko leci woda wrzątek lub b. letnia. Eksploatacja jego bez aktualnego przeglądu grozi w każdej chwili awarią i b. poważnymi skutkami w przypadku jego wybuchu. Sprawa jest niepotrzebnie przeciągana od miesiąca i systematycznie przeciągana." (cytat). Tymczasem organy administracji orzekające w tym zakresie nie poczyniły żadnych ustaleń oraz nie zawarły żadnych rozważań. Notatki, tzw. pracy socjalnej z dnia [...] i z dnia [...] r., zostały natomiast sporządzone przed datą złożenia przez skarżącego wniosku, będącego przedmiotem obecnie rozpatrywanej sprawy. Trudno zatem uznać, że celu pomocy społecznej nie stanowi zgłoszona przez skarżącego potrzeba bytowa związana z codziennym życiem. Powyższe oznacza, iż organy obu instancji dokonały błędnej wykładni art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Odnosząc się do stanowiska organów należy wskazać, iż zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej. Organ pomocy społecznej jest więc związany treścią złożonego wniosku. Biorąc jednak pod uwagę zasadniczy cel pomocy społecznej, jakim jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1), przyjąć należy, iż organy miały obowiązek wnikliwego rozpatrzenia wniosku skarżącego oraz sprawdzenia, czy zgłoszona we wniosku potrzeba faktycznie istnieje. Zaznaczyć przyjdzie, że przyznanie zasiłku celowego nie jest obligatoryjne nawet wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące udzielenie tej formy pomocy. W ramach uznania administracyjnego organy mogą bowiem samodzielnie decydować o tym, która z potrzeb i w jakim zakresie winna być w pierwszej kolejności zaspokojona ze środków pomocy społecznej. Nie oznacza to jednak, że takie decyzje mogą być podejmowane zupełnie dowolnie. Na organie wydającym decyzję spoczywa szczególny obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się przy orzekaniu. W miejsce takich ustaleń organy obu instancji przyjęły, iż skarżący nie współdziałał w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji, albowiem nieracjonalnie gospodaruje posiadanymi zasobami. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, iż ograniczone środki, jakimi dysponuje organy pomocy społecznej może stanowić podstawę odmowy przyznania pomocy. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Należy jednak zwrócić uwagę, iż w rozpatrywanej sprawie organ pomocy społecznej powołał się jedynie ogólnikowo na brak środków finansowych nie podając jednocześnie liczby świadczeniobiorców, co dopiero pozwoliłoby ocenić realne możliwości finansowe organu w zakresie zgłaszanej potrzeby. Ustalenia te powinny znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie bez znaczenia jest przy tym relacja pomiędzy wielkością budżetu, którym dysponuje organ pomocy społecznej a wysokością wnioskowanego przez skarżącego świadczenia. Organ kierując się żądaniem skarżącego powinien poczynić konkretne ustalenia faktyczne mając na uwadze treść art. 7, art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 K.p.a. Tymczasem w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji takich rozważań i oceny zgłoszonej potrzeby brakuje, co dowodzi, że sprawa nie została wnikliwie zbadana i oceniona. Nadto, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają art. 107 § 3 K.p.a., bowiem nie zawierają pełnych ustaleń faktycznych, dowodów na jakich oparły się oba organy administracji orzekające w sprawie, oceny ich wiarygodności, a także dostatecznych rozważań faktycznych oraz prawnych, jak również nie wyjaśniają właściwie zastosowanej podstawy prawnej. Są to uchybienia istotne, bowiem Sąd nie jest powołany do samodzielnego dokonywania ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania w niej odpowiedniej normy prawa materialnego. Obowiązki powyższe obciążają organ administracji, a braki w tym zakresie stanowią o wadliwości wydanych w sprawie decyzji. Wobec niewyjaśnienia sprawy we wskazanym wyżej zakresie musi to nastąpić przy ponownym jej rozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji, który uwzględni wywody zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu i uzupełni materiał dowodowy w przedstawionych wyżej kierunkach oraz dokona analizy merytorycznej całokształtu poczynionych w niej ustaleń. Dopiero bowiem pełne ustalenia faktyczne i kompletne rozważania prawne pozwolą na wydanie prawidłowej decyzji, to jest takiej, która spełniać będzie wszystkie wymagania przewidziane w art. 107 § 3 K.p.a. Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazane uprzednio przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia ich uchylenie stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 §1 i art. 135 p.p.s.a. Z uwagi na charakter wydanych decyzji nie orzeczono o ich wykonaniu, w oparciu o art. 152 p.p.s.a.