IV SA/Gl 963/05

| | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję | | UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] J. B. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia zatrudnienia z własnej inicjatywy. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Ż., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Ż., na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o odmowie przyznania J. B. dodatku aktywizacyjnego. W jej uzasadnieniu wskazał, iż J. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż. w dniu [...] jako osoba bezrobotna i otrzymał decyzję z dnia [...] o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku skierowania do pracy dokonanego przez Powiatowy Urząd Pracy w Ż., na podstawie karty referencyjnej wydanej w dniu [...] podjął zatrudnienie z dniem [...]. W oparciu o umowę o pracę dostarczoną przez pracodawcę ustalono, że najpierw był zatrudniony na okres próbny od dnia [...] do dnia [...] w pełnym wymiarze czasu pracy, a następnie na czas nieokreślony. Powołując się na treść art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazano, że bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny jeżeli w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, bądź też z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. stwierdził, że nie jest prawdą, aby to Powiatowy Urząd Pracy w Ż. znalazł mu pracę. Wykazywał, że sam szukał dla siebie pracy i jako [...] znalazł ją w Przedsiębiorstwie A w W., dlatego należy mu się dodatek aktywizacyjny. Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji zaakcentował, iż w oparciu o powołaną podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia nie ma podstaw do przyznania odwołującemu się dodatku aktywizacyjnego. Podniósł, że w dniu [...] odwołujący własnoręcznym podpisem potwierdził odbiór karty referencyjnej zawierającej skierowanie do pracy u pracodawcy A w Ż.-W. do pracy na stanowisku [...] i w wyniku zgłoszenia się w siedzibie pracodawcy w dniu [...] został zatrudniony z dniem [...], a do Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. wpłynął odcinek karty referencyjnej zawierający potwierdzenie jego zatrudnienia. Wskazane okoliczności faktyczne sprawy, zdaniem Wojewody Ś., nie potwierdzają twierdzeń podniesionych w odwołaniu i nie uzasadniają przyznania dodatku aktywizacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wyraził niezadowolenie z otrzymanej decyzji, którą uznał za krzywdzącą oraz żądał jej uchylenia. Podniósł jeszcze raz, iż pracę znalazł sobie sam, bowiem już w miesiącu [...] złożył podanie o pracę w Spółce A z siedzibą w Ż.–W. Akcentował, że podanie to złożył wcześniej niż podpisał kartę referencyjną w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ż., dlatego nie może się pogodzić z tym, że dodatek aktywizacyjny z tytułu jego zatrudnienia pobiera pracodawca, a nie on sam. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie oraz powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący stwierdził, iż potrafi podać świadka – wartownika pracodawcy na okoliczność wręczenia mu w miesiącu [...] podania o pracę oraz akcentował, że podpisał kartę referencyjną w dniu [...], ponieważ wezwał go w tym celu pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Stosownie zatem do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Problematyka związana z przyznaniem dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia zatrudnienia z własnej inicjatywy, jak również statusem osoby bezrobotnej i z jego utratą uregulowana została w obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa o promocji zatrudnienia. Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] i z dniem [...] nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie zatem do treści art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia jako bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługiwać mu mógł dodatek aktywizacyjny jeżeli w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjąłby zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymywałby wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, bądź też z własnej inicjatywy podjąłby zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Kwestią sporną jest natomiast ustalenie dokonane przez oba organy administracji orzekające w sprawie, że to w wyniku działań Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. skarżący podjął zatrudnienie w Spółce A z siedzibą w Ż.-W. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom skarżącego zawartym w odwołaniu i uznał, iż w oparciu o art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia brak jest podstaw do przyznania dodatku aktywizacyjnego na jego rzecz. Podstawą zarzutów skargi skarżący uczynił okoliczność, iż jego zdaniem już w miesiącu [...] sam, nie czekając na skierowanie i kartę referencyjną z Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. , złożył u tego samego pracodawcy podanie o pracę. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że akta administracyjne nie zawierają żadnej adnotacji o fakcie poinformowania skarżącego o ciążących na nim uprawnieniach i obowiązkach w zakresie wykazania twierdzeń zawartych w odwołaniu, jak i później w skardze. Nadto, z urzędu nie zostały sprawdzone zarzuty odwołania, bowiem organ odwoławczy nie poczynił we wskazanym przez skarżącego kierunku żadnych ustaleń jedynie nie zgodził się z jego twierdzeniami. Tym samym nie zweryfikował podanej przez skarżącego przyczyny wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dodatku aktywizacyjnego oraz nie wyjaśnił w należyty sposób rozpatrywanej sprawy, bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak było stosownych rozważań w tym zakresie (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). Zdaniem Sądu w celu wyjaśnienia i ustalenia, czy skarżący rzeczywiście sam złożył podanie o przyjęcie do pracy, organy administracji obowiązane były dopuścić jako dowód wszystko to, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem (por. art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wyrok NSA z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt II SA 1510/00). Oznacza to, że podniesione w odwołaniu i w skardze okoliczności nie muszą być dowodzone tylko za pomocą dokumentów. Pogląd ten podziela Sąd Najwyższy, który w wyroku z dnia 24 maja 2001 r., I PKN 413/00 stwierdził, że w postępowaniu przed urzędami pracy może być prowadzone postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, co do wszystkich okoliczności mających znaczenie dla ustalenia prawa do określonego świadczenia (OSNIPUSi SP z 2003 r., nr 6, poz. 150). Zasady postępowania administracyjnego nakładają na organy administracji obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na tej podstawie dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy ograniczył się jedynie do analizy treści art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia i nie poinformował skarżącego o możliwości wystąpienia do pracodawcy o udostępnienie dokumentacji w wyżej wymienionym zakresie, jak też sam nie zwrócił się o nią. Tym samym naruszył przepis art. 7 K.p.a. nakazujący przy rozpatrywaniu sprawy uwzględniać interes społeczny i słuszny interes strony. Dodatkowo skarżący, w tym przypadku, winien być odpowiednio pouczony o przysługującym mu prawach i możliwościach udowodnienia swoich twierdzeń. Konkludując, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zobowiązany był do ponownego przeanalizowania rozpoznawanej sprawy, a nie podejmując w tym zakresie żadnych działań doprowadził do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wynikających z art. 7, art. 8 i art. 75 K.p.a., a w szczególności całkowicie bezzasadne zaniechał przeprowadzenia dowodów na okoliczność twierdzeń skarżącego, a tym samym nie wyjaśnił okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do wydania decyzji, której przesłanką było założenie, że skarżącemu nie przysługuje dodatek aktywizacyjny, podczas gdy kwestia ta w ogóle nie została wyjaśniona. Powyższe okoliczności dają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 48 ustawy o promocji zatrudnienia, jak i prawa procesowego, czyli omówionych wcześniej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy obowiązany jest przeprowadzić postępowanie dowodowe, obejmujące także dowody wskazane przez skarżącego, w celu wyjaśnienia spornej kwestii, czy skarżący sam podjął zatrudnienie, czy też w oparciu o skierowanie Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. i to z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd oceny prawnej. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie ustalono sposobu jej wykonania w oparciu o tryb określony w art. 152 ustawy p.p.s.a.