IV SA/Gl 966/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. ref. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi M.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę | | UZASADNIENIE Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w L. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku (t j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o utracie przez M.L. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że z posiadanych przez organ administracji dokumentów wynika, iż strona nie stawiła się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy i w ciągu 7 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Nadto poinformował, że uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawienia się w organie zatrudnienia w wyniku ponownej rejestracji. W odwołaniu od powyższej decyzji M.L. wyraziła swoje niezadowolenie z podjętego w jej sprawie rozstrzygnięcia. Argumentowała, że pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w L., który informował ją o wyznaczeniu terminu pouczył ją ustnie, iż ma to nastąpić w dniu [...] r., a w rzeczywistości w dokumentach odnotował datę [...] r. W konsekwencji jej absencja w wyznaczonym dniu nie wynikała ze złej woli, a wyłącznie z błędnej informacji pracownika urzędu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ ustalił, że odwołująca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. w dniu [...] r. i została z tym dniem uznana za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji została poinformowana o obowiązku zgłaszania się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonych terminach oraz o obowiązku powiadamiania urzędu w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na karcie rejestracyjnej oraz na druku informacji dla osób rejestrujących się. Natomiast z części D karty rejestracyjnej wynika, że będąc w urzędzie zatrudnienia w dniu [...] r. wyznaczony jej został kolejny termin stawiennictwa na dzień [...] r. Informacja ta została przez odwołującą potwierdzona własnoręcznym podpisem. Organ odwoławczy wskazał, że z załączonego do akt sprawy ustalonego w urzędzie zatrudnienia terminarza zgłoszeń dla osób bezrobotnych bez prawa do zasiłku na miesiąc [...] r. wynika, że bezrobotni zarejestrowani w rejestrze bezrobotnych od numeru 1 do numeru 1899 mają się zgłosić w dniu [...] r. Dodatkowo w dniu [...] r., podczas obecności w urzędzie, odwołująca zgłosiła się na rozmowę do pośrednika pracy i do specjalisty do spraw rozwoju zawodowego, gdzie również wyznaczono jej następny termin wizyty na dzień [...] r., co zostało potwierdzone jej własnoręcznym podpisem. Natomiast zgodnie z zasadą pisemności wszystkie czynności w toku postępowania, nawet dokonane w formie ustnej, muszą zostać utrwalone w formie pisemnej. Ostatecznie organ odwoławczy uznał, że wobec powyższych okoliczności decyzja organu pierwszej instancji o pozbawieniu odwołującej statusu osoby bezrobotnej była prawidłowa, bowiem bezspornym jest fakt nie stawienia się jej w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia urzędu w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.L. uznała decyzję organu odwoławczego za krzywdzącą i niesprawiedliwą. Powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu i dodatkowo podniosła, że dzień [...] r. został wyznaczony na dzień rozpoczęcia kursu zawodowego, jednak jej zdaniem rozpoczął się on później. Zaznaczyła, że nie mogła skutecznie usprawiedliwić swojej nieobecności, gdyż nie wiedziała o takiej potrzebie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności tej działalności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Natomiast w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa bądź to materialnego, bądź to procesowego. Jednak w tym drugim przypadku, tylko jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.). Zgodnie z treścią jej art. 33 ust. 3 bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast stosownie do jej art. 33 ust. 4 pkt 4 starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy. Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że przesłankami pozbawienia statusu bezrobotnego są - niestawienie się osoby bezrobotnej w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie urzędu pracy w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Dodatkowo należy zaznaczyć, iż siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 omawianej ustawy jest terminem materialnoprawnym, w związku z tym nie jest on terminem przywracalnym. Ustawodawca nie pozostawił tu bowiem miejsca na działanie organu w granicach tzw. uznania administracyjnego, w związku z czym przy wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o powołany przepis organ nie może kierować się kryteriami słuszności i uwzględniać okoliczności w przepisie tym nie wymienione. Zatem na osobie bezrobotnej spoczywa obowiązek powiadomienia urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawienia się w urzędzie pracy i to w terminie 7 dni od wyznaczonego terminu, przy czym informacja taka może być przekazana osobiście, za pośrednictwem osoby trzeciej lub urzędu pocztowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca została pouczona o konieczności stawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz o 7-dniowym terminie na powiadomienie o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, a także o konsekwencjach niestawienia się w urzędzie pracy. Wynika to bezpośrednio z treści pouczenia znajdującego się w karcie rejestracyjnej sporządzonej i podpisanej przez skarżącą w dniu jej rejestracji tj. [...] r. (pkt 18 lit. a i d) oraz informacji dla osób rejestrujących się, podpisanej przez nią w dniu [...] r. (akta administracyjne k- 23 część III pkt 5). Skarżąca została również prawidłowo zawiadomiona o konieczności stawienia się w urzędzie pracy w dniu [...] r. Wskazuje na to treść części D karty rejestracyjnej oraz zgłoszenie skarżącej na odbycie kursu zawodowego (k. 24 akt administracyjnych). Informacje te zostały potwierdzone własnoręcznym jej podpisem obok terminu zgłoszenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącej, że to pracownik urzędu pracy poinformował ją ustnie o wyznaczeniu na dzień [...]r. następnego terminu stawiennictwa w urzędzie, albowiem pozostają one w sprzeczności z dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych. Bezspornie skarżąca na dwóch dokumentach potwierdziła własnoręcznym podpisem przyjęcie do wiadomości terminu stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu [...] r. Tym samym, organ odwoławczy zasadnie uznał, że skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. i w ciągu 7 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, co dało temu organowi, w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zastosowania określonej tym przepisem sankcji i znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.). W tym stanie faktycznym i prawnym, wbrew zarzutom skargi Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Reasumując, zaskarżona decyzja pomimo subiektywnych odczuć skarżącej jest prawidłowa. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało ją oddalić, co orzeczono w sentencji.