IV SA/Gl 967/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) odmówił przyznania S.K. dodatku mieszkaniowego na pokrycie wydatków związanych z lokalem położonym w K. przy ul. [...]. Rozstrzygnięcie to oparto na ustaleniu, że faktyczna liczba osób stale zamieszkujących i gospodarujących w wymienionym lokalu jest mniejsza niż podana w dołączonej do wniosku deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego, a ta okoliczność stanowi przesłankę odmowy przyznania dodatku, przewidzianą w powołanym przepisie ustawowym. W odwołaniu wnioskodawca potwierdził w sumie ustalony stan faktyczny, wyjaśniając jedynie, że przed wydaniem decyzji córka oznajmiła mu, iż nie będzie razem z dziećmi mieszkać w przedmiotowym lokalu, w związku z czym chciał on złożyć korektę, do której nie doszło z przyczyn leżących po stronie pracowników organu administracyjnego, mających negatywne nastawienie do jego rodziny. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Kolegium przedstawiło szczegółowe ustalenia faktyczne. Wskazało m. in., że wniosek został złożony w dniu [...]. W deklaracji o dochodach wnioskodawca oświadczył, że jego gospodarstwo domowe składa się z 8 osób, w tym córki O.M. i jej synów D. i I. Po różnych, zmiennych twierdzeniach wnioskodawcy, ostatecznie w oświadczeniu z dnia [...] podał on, że w dniu składania wniosku żadna z osób w nim ujętych nie zamieszkiwała jeszcze w omawianym lokalu, gdyż był on remontowany, a przeprowadzono się do niego na początku [...], z wyjątkiem córki i jej dzieci. Córka mieszka od półtora roku u konkubenta w S. Podobnej treści oświadczenie złożyła O.M. potwierdzając, że nigdy nie mieszkała w owym lokalu, gdyż zamieszkuje w S. przy ul. [...]. Organ ustalił nadto, że konkubentowi O.M. przyznany został dodatek mieszkaniowy za okres od [...] do [...], a ona wraz z synem I. została ujęta w składzie jego rodziny. Odnosząc się do zarzutu strony z odwołania, że uniemożliwiono jej dokonanie korekty wniosku, Kolegium zauważyło, iż jeszcze w dniu [...] wnioskodawca twierdził, że jego córka O. mieszka na stałe w przedmiotowym lokalu. Poinformowało go też o możliwości złożenia nowego, prawidłowo wypełnionego wniosku. W skardze S.K. zaprzeczył, by on sam i jego córka O. oświadczali organowi, że nigdy nie zamieszkiwała na ul. [...]. Wywodził, że córka ta zamieszkiwała z nim, aż do czasu eksmisji przy ul. [...] i miała prawo zamieszkiwać przy ul. [...]. Zmieniła swe plany życiowe po złożeniu wniosku, który chciał skorygować. Poza tym skarżący wyraził pretensje odnośnie działania pracowników I instancji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269, ze zm.). Skarżący w istocie nie formułuje żadnych zarzutów, które mogłyby służyć do oceny legalności tej decyzji. Przedstawia jedynie własną wersję stanu faktycznego, co musi być potraktowane w okolicznościach sprawy jako bezskuteczna polemika z prawidłowymi ustaleniami organów administracyjnych. W żaden sposób nie naruszają one przewidzianej w art. 80 kpa swobodnej oceny dowodów. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego można nawet stwierdzić, że poczynienie odmiennych ustaleń byłoby niezrozumiałe. Pomijając zmienność i pokrętność oświadczeń skarżącego, w ostatnim z nich, sporządzonym w dniu [...], przyznał w końcu okoliczność wynikającą również z innych dowodów, że jego córka O., wraz z jej synami, nigdy nie zamieszkiwała w lokalu objętym wnioskiem o dodatek mieszkaniowy. Autentyczność tego oświadczenia skarżący potwierdził na rozprawie sądowej, po zadaniu mu na ten temat pytania, związanego z treścią skargi, w której skarżący znowu wycofuje się z twierdzeń zawartych w powyższym oświadczeniu. To oświadczenie razem z oświadczeniem O.M. było wystarczające do dokonania ustaleń przedstawionych w zaskarżonej decyzji, a w szczególności, że ta córka skarżącego i jej dzieci nigdy, a więc i w chwili złożenia wniosku, nie zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu. Dodatkowo można zauważyć, że D.K. w tym czasie przebywał w rodzinie zastępczej. Wobec prawidłowych ustaleń organów nie budzi też zastrzeżeń treść podjętego przez nie rozstrzygnięcia. W przypadku stwierdzenia, że faktyczna liczba wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji dochodowej, treść dyspozycji art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest jednoznaczna, a mianowicie organ musi odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego. Nie ma on w tym zakresie żadnego luzu decyzyjnego, lecz jest związany ściśle określoną normą wyrażoną w tym przepisie. Bez znaczenia prawnego są przy tym twierdzenia skarżącego o próbie korekty danych z wniosku. Przede wszystkim trafnie Kolegium wykazało, że jeszcze w dniu [...] skarżący twierdził o wspólnym zamieszkiwaniu z córką w omawianym lokalu, a więc nie uzewnętrznił zamiaru korekty wniosku. Należy nadto podnieść, że ewentualna zmiana tego rodzaju danych we wniosku jest możliwa jedynie w miesiącu złożenia wniosku, bowiem wówczas jest możliwe wydanie decyzji uwzględniającej tę zmianę. Jeżeli owa korekta ma nastąpić później, to w istocie należy ją rozpatrywać wyłącznie pod kątem nowego wniosku. Mianowicie, zgodnie z art. 7 ust. 5 cyt. ustawy dodatek przyznaje się licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Tak więc, gdyby korekta wniosku została wniesiona już po upływie miesiąca, w którym został on złożony, to i tak należałoby przyznać dodatek na okres 6 miesięcy przyznając od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, a nie następującego po dniu złożenia korekty, nawet gdyby w tym wcześniejszym miesiącu nie były spełnione warunki do przyznania dodatku mieszkaniowego (np. kwestia tytułu prawnego do lokalu, dochód z okresu 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, itd.). Uwagi te mają praktyczne odniesienie w niniejszej sprawie. Otóż z omówionego już oświadczenia skarżącego z dnia [...] wynika też, że w miesiącu złożenia wniosku żadna z ujętych w nim osób nie zamieszkiwała jeszcze w przedmiotowym lokalu, lecz nastąpiło to dopiero w następnym miesiącu – [...]. Ponieważ ustawa o dodatkach mieszkaniowych przewiduje to świadczenie dla osób zamieszkujących dany lokal i w nim prowadzących, samodzielnie lub z innymi osobami, gospodarstwo domowe, to dodatek nie przysługuje zanim nie nastąpi owe zamieszkanie i gospodarowanie. Samo nabycie tytułu prawnego do lokalu nie jest wystarczające. Złożenie wniosku dotyczącego przedmiotowego lokalu przed podjęciem wskazanych działań było zatem przedwczesne, w związku z czym, nabycie uprawnień do dodatku mogło nastąpić po złożeniu nowego wniosku w miesiącu, gdy już nastąpiło zamieszkanie w lokalu i podjęcie w nim gospodarowania, a nie w trybie korekty wadliwego wniosku, który również z tych powodów nie mógł być uwzględniony. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mw