IV SA/Gl 972/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia [...]r. odmówił H. K. przyznania zasiłku celowego na zakup rowera. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przyznanie wnioskowanego świadczenia nie jest możliwe, gdyż wnioskowana potrzeba nie stanowi potrzeby niezbędnej w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a tym samym nie stanowi celu pomocy społecznej. H. K. wniósł odwołanie od tej decyzji oraz od szeregu innych decyzji z tej samej daty. Co do kwestii wnioskowanego świadczenia nie zawarł w odwołaniu szerszych wywodów. Decyzją z dnia [...]r. wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...]r. H. K. ustnie do protokołu złożył wniosek o zaspokojenie szeregu potrzeb w tym na zakup rowera. Sytuację strony ustalono na podstawie przeprowadzonej w dniu [...]r. aktualizacji wywiadu środowiskowego oraz zebranej w sprawie dokumentacji. Ustalono, iż strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Zajmuje on jedno-pokojowe mieszkanie z zasobów komunalnych gminy. Dochód strony to kwota 476,96zł., a składa się nań zasiłek stały w kwocie 258,30 zł. oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 218,66 zł. Innych własnych dochodów strona nie posiada. Strona ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Z analizy budżetu domowego wynika, że miesięczne wydatki strony na żywność, środki czystości, leki, czynsz, energię elektryczną, gaz i opłaty za telefon wynoszą łącznie 1.148,13 zł.. Organ odwoławczy przywołał regulację art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy o pomocy społecznej zaznaczając, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia zasoby i możliwości. Kolegium wskazało również, że przepisy ustawy o pomocy społecznej uzasadniają przyznanie zasiłku celowego w związku z koniecznością zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (art. 39 ustawy). Przyznanie zatem tego świadczenia jest uzależnione od potrzeb wnioskodawcy lecz z drugiej strony uzależnione jest od możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej. Wyznacznikami przyznania pomocy jest więc z jednej strony sytuacja materialna wnioskodawcy oraz cel na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony sytuacja materialna organów pomocy społecznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zna sytuację Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. i aktualnie obowiązującą politykę świadczeń dostosowaną do możliwości finansowych Ośrodka. Kolegium zauważyło, że strona systematycznie korzysta ze świadczeń pieniężnych MOPS w formie zasiłków celowych, przed otrzymaniem zasiłku stałego otrzymywała pomoc w formie zasiłków celowych na kwoty w skali miesiąca ok. 1.000,00 zł. plus nieodpłatne całodzienne usługi z wyżywieniem w DDPS przez pięć dni w tygodniu. Stwierdzono, że organ I instancji przyznaje stronie pomoc w miarę posiadanych możliwości finansowych, a nawet poza polityką świadczeń na niezbędne potrzeby strony. Podkreślono przy tym, iż organ pomocy społecznej nie jest zobowiązany do zaspokajania wszystkich potrzeb strony, nawet tych, w ocenie samej strony niezbędnych. Kolegium zwróciło uwagę na fakt, iż H. K., z jednej strony deklaruje i to już od kilkunastu lat, ciężką sytuację finansową (gdyż tak długo obejmowany jest pomocą organów pomocy społecznej i jego sytuacja znana jest dobrze zarówno organom I, jak i II instancji), natomiast z drugiej strony jego postępowanie wskazuje na marnotrawstwo posiadanych zasobów finansowych, co potwierdzają paragony fiskalne na dokonywane w lutym, marcu i kwietniu 2010 r. zakupy, np. skarpet za kwotę 24,99 zł., prześcieradła z gumką za kwotę 49,99 zł., pościeli z mikrowłókna za kwotę 89,99zł., parasola automatycznego za kwotę 39,99 zł., poduszki pierzowo - puchowej za kwotę 79,99zł., pidżamy za kwotę 69,99 zł., coca-coli, pizzy, dwóch kurtek, czterech par półbutów męskich za łączną kwotę 580,00 zł., torby trekingowej na ramię za kwotę 39,99 zł., misek do miksowania za kwotę 59,99 zł., patelni ze stali nierdzewnej sztuk dwie za kwotę 149,98 zł., posypywaczek ze stali, dwóch dzbanków żaroodpornych, talerzy, desek do krojenia, salaterek i wielu innych rzeczy. Kolegium stwierdziło, że w sytuacji osoby korzystającej systematycznie z pomocy społecznej dokonywanie tego typu zakupów nie jest absolutnie adekwatne, ani do potrzeb, ani tym bardziej do wysokości posiadanego dochodu i przekracza w wielu przypadkach standard życia osoby pracującej, która utrzymuje się samodzielnie, bez pomocy państwa. Organ odwoławczy stwierdził, że sposób gospodarowania przez stronę posiadanymi zasobami pieniężnymi uznać należy za wysoce nierozsądny, gdyż nie można z jednej strony kupować np. parasola za kwotę ok. 40,00 zł., czy skarpet za kwotę 24,99 zł., a następnie zwracać się do MOPS-u o przyznanie zasiłku celowego, mającego w założeniu pomóc egzystować na poziomie minimum socjalnego osobom najuboższym, które nie mogą samodzielnie zaspokajać swoich podstawowych potrzeb bytowych. Organ odwoławczy zaakcentował, że pomoc społeczna nie służy podnoszeniu standardu życia, ale ma umożliwić przeżycie na poziomie minimum socjalnego. Ponadto SKO wskazało, że otrzymując nadpłatę zasiłku stałego, strona winna mieć świadomość, że pieniądze te mają jej wystarczyć na dłuższy okres czasu na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych, a nie na dokonywanie zakupu luksusowych produktów i to w nadmiernej ilości, jak dwie patelnie, czy dwa dzbanki żaroodporne przy jednoosobowym gospodarstwie domowym. Zdaniem SKO - wielokrotnie osoby pracujące i otrzymujące za swoją pracę stosowne wynagrodzenie nie mogą sobie pozwolić na tego typu zakupy artykułów luksusowych. Jednoznacznie wskazano również, że zakup rowera nie jest celem pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący H. K. stwierdził, że decyzje są niezgodne z obowiązującym prawem, jak również nieracjonalne wobec aktualnych realiów życia. Podniósł, że z powodu ubóstwa grozi mu śmierć głodowa i zły stan zdrowia z powodu stresu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przytoczyło argumentację powołaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem posiadanie rowera pozwoli skarżącemu na zaprzestanie korzystania z komunikacji miejskiej w celu dotarcia do różnych instytucji i rehabilitację fizyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie godzi się podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 §1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga H. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. W dalszej kolejności wskazać należy, że świadczenia dla osób wymagających wsparcia ze strony pomocy społecznej podlegają regulacji zawartej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., nr 115, poz. 728 ze zm.). Celami pomocy społecznej określonymi w art. 2 i 3 wyżej wskazanej ustawy jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie samodzielnie pokonać, umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Cele te osiąga się poprzez wyprowadzenie osoby z systemu pomocy społecznej. Zgodnie z art. 3 powołanej ustawy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczna udzielana jest bowiem osobom, czy rodzinom między innymi z powodu ich ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, ciężkiej choroby. Bez wątpienia te warunki przyznania skarżącemu pomocy zostały w sprawie spełnione. Jednakże, choć H.K. znajduje się w trudnej sytuacji osobistej i materialnej nie można z góry niejako przyjmować, że wszelkie możliwe świadczenia udzielane przez organy pomocy społecznej są mu należne. Jak wyżej wskazano skarżący korzysta ze znacznego wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej. Jak natomiast wynika z powołanych wyżej przepisów, przyznanie świadczenia z zakresu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że uznanie organu doznaje ograniczeń w świetle brzmienia art. 7 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ winien załatwiać sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z tej przyczyny organ administracji podejmując decyzje w ramach uznania administracyjnego winien przeprowadzić wnikliwe postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. Taka konstrukcja nie wyklucza możliwości odmowy przyznania świadczenia (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 25/98, LEX nr 44078), jednakże nakłada na organ obowiązek każdorazowego precyzyjnego wskazania przesłanek odmowy udzielenia świadczenia. Również przyznanie stronie świadczenia w określonej wysokości obliguje organ pomocy społecznej do podania uzasadnienia prawnego i faktycznego podjętego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie w toku postępowania administracyjnego organy ustaliły, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, od którego uzależnione jest przyznanie zasiłku celowego. Jednocześnie skarżący otrzymuje regularną pomoc w formie zasiłków celowych na niezbędne wydatki czy dofinansowania do bieżących potrzeb. Uzyskuje również pomoc w postaci dodatku mieszkaniowego. Korzysta bezpłatnie z usług dziennego Domu Pomocy Społecznej. W ocenie Sądu wsparcie finansowe udzielane skarżącemu jest odpowiednie do jego sytuacji i zabezpiecza niezbędne potrzeby bytowe oraz z drugiej strony uwzględnia możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 3 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. H. K., jak już wyżej zaznaczono otrzymał i otrzymuje od organów pomocy społecznej znaczną pomoc finansową, która pozwala mu na egzystencję w warunkach odpowiadających godności człowieka. W rozpatrywanej sprawie przyczyną odmowy przyznania zasiłku na wskazany we wniosku cel jest okoliczność, że posiadanie rowera ewidentnie nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej. Kwestia ta zdaniem Sądu nie wymaga szerszego wywodu. W sprawie brak jest również jakichkolwiek zaświadczeń lekarskich wskazujących na fakt, że rower jest niezbędny do rehabilitacji skarżącego. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcia naruszały przepisy ustawy o pomocy społecznej. Nie stwierdzono również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w sposób dostateczny wykazało, iż wszystkie okoliczności sprawy podlegały ocenie w ramach przeprowadzonego postępowania, a przytoczona w zaskarżonej decyzji argumentacja odmowy przyznania zasiłku nakazuje uznać, iż jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera bowiem wskazanie faktów oraz dowodów, na których rozstrzygający sprawę organ się oparł, oraz uzasadnienie prawne, a więc wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Stwierdzić także należy, że organy administracji działające na podstawie przepisów prawa materialnego (art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej), przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, są obowiązane zgodnie z zasadą art. 7 k.p.a., załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej tę pomoc musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel, gdyż organy administracji muszą gospodarować określoną pulą środków finansowych i rozeznać potrzeby osób samotnych oraz rodzin wielodzietnych żyjących w ubóstwie. Reasumując w rozpoznawanej sprawie organy w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje podane przez skarżącego dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności, które przesądziły, że wnioskowana przez skarżącego pomoc nie została mu przyznana. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na marginesie można wskazać, że Sąd w całości podziela uwagi organu odwoławczego w kwestii nienależytego gospodarowania przez skarżącego posiadanymi środkami pomocowymi. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 P.p.s.a.