IV SA/Gl 979/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie o sygn. II SA/Ka 2004/01 ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: odrzucić skargę. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 2004/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił skargę L. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] Nr[...] , mocą której pozbawiono skarżącego uprawnień kombatanckich. Pismem z dnia [...] zatytułowanym jako "Skarga – prośba – wniosek" L. B. wniósł, za pośrednictwem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., o wyeliminowanie z obrotu prawnego wyżej wskazanego wyroku oraz o przywrócenie mu uprawnień kombatanckich, a także o wystawienie zaświadczenia kombatanckiego. W odpowiedzi na skargę organ podał, że skarżący wyraźnie wskazał w jej treści, iż przedmiotem skargi jest decyzja tego organu z dnia [...] Nr [...] , mocą której pozbawiono L. B. uprawnień kombatanckich. Następnie organ podał, że na skutek kolejnych pism skarżącego toczyło się postępowanie w trybie nadzwyczajnym nakierowanym na wzruszenie ostatecznej decyzji z dnia [...] Postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia [...] Nr [...] , mocą której odmówiono wznowienia postępowania. Mając powyższe na względzie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o odrzucenie skargi. W jego ocenie, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej, bowiem sprawa uprawnień kombatanckich L. B. została już rozpatrzona przez organ administracji publicznej oraz przez sąd administracyjny. W związku z wątpliwościami co do treści skargi z dnia [...] oraz odpowiedzi organu, pismem z dnia [...] wezwano skarżącego do wskazania czy jego skargę z dnia [...] należy traktować jako skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] Nr [...], czy też jak skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazanym wyrokiem w terminie siedmiu dni pod rygorem uznania, że skarga ta została wniesiona na wyżej przywołaną decyzję administracyjną. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie datowanym na dzień [...] L. B. podał, że prosi o wznowienie postępowania kasacyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach i z dnia 18 czerwca 2003 r. i wniósł o kasację tego orzeczenia. Wobec tego zarządzeniem z dnia [...] pismo skarżącego z dnia [...] uznano jako skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Ka 2004/01, o czym poinformowano go pismem z dnia [...] Jednocześnie tym samym pismem wezwano go do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia oraz sprecyzowanie żądania przez wskazanie czy żąda uchylenie, czy zmiany zaskarżonego orzeczenie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] co wynika z dokumentu potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych (k-[...]). Pismo z dnia [....] zawierało również w swej treści informację o katalogu przyczyn wznowienia postępowania oraz o treści art. 277, 278, 279 p.p.s.a. W odpowiedzi na to wezwanie L. B. nadesłał pismo z dnia [...] w treści którego nie wskazał jednak żadnej ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Nie wskazał również okoliczności uzasadniających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Podał natomiast, że żąda kasacji wyroku z dnia 18 czerwca 2003 r., sygn. II SA/Ka 2004/01. Nadto skarżący podniósł, że wskazane orzeczenie narusza postanowienia art.: 2,3,7,8,9,13,19, 26 ust. 1 i 2, a także art. 32 ust.2, art. 79 ust. 1, art. 85 ust. 1 oraz art. 178 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz postanowienia art.: 145 § 1 pkt 2 i 3, art. 23 § 1 pkt 2 i art. 27 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 6 i art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, której Rzeczpospolita Polska jest sygnatariuszem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII cytowanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Skargę o wznowienie, w myśl art. 277 ustawy wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Tymczasem w niniejszej sprawie L. B. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 18 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 2004/01. Skarżący nie podał jednak żadnej spośród przyczyn stanowiących ustawową podstawę wznowienia postępowania. Przyczyny takiej nie da się również wywieść z treści skargi oraz kolejnych pism skarżącego datowanych na dzień [...] oraz [...] Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a., w przypadku ustalenia na posiedzeniu niejawnym, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia sąd skargę odrzuci. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 280 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.