IV SA/Gl 979/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Agencji Rozwoju Regionalnego w C. S.A. w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą decyzję Agencji Rozwoju Regionalnego w C. S.A. nr [...]z dnia [...]. 2. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. J. występując jako [...] pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. wystąpił do Agencji Rozwoju Regionalnego w C. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie przekazania w zeskanowanej wersji wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez Spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r. oraz o przekazanie informacji na temat wysokości wynagrodzenia zasadniczego, a także dodatków do tego wynagrodzenia wszystkich: członków zarządu Spółki (w tym Prezesa), członków Rady Nadzorczej, członków komisji rewizyjnej, a także osób pełniących funkcje doradcze w stosunku do wymienionych powyżej organów, a pozostających ze Spółką w stosunku zlecenia lub umowy o pracę. Zarząd Agencji Rozwoju Regionalnego w C. S.A. w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku o ponowne wykorzystanie informacji z sektora publicznego doręczonego Spółce w dniu 21 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia lub przekazania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się T. J. występując jako [...], który pismem z dnia 14 lipca 2016 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wskazanym wniosku zakwestionował trafność przyjętego stanowiska, iż Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji oraz ponowił swój wniosek o udostępnienie w celu ponownego wykorzystania informacji z sektora publicznego poprzez jednorazowe przekazanie informacji w zakresie: spisu wydatków poniesionych przez Spółkę za okres od 1 stycznia 2014 r. do czerwca 2016 r. z uwzględnieniem szczegółowych kwot, przedmiotu wydatku, osoby na rzecz której został poniesiony, a także jego daty; przekazanie zeskanowanej wersji wszystkich faktur jakie zostały opłacone przez Spółkę w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 20 czerwca 2016 r.; kopii listy płac wszystkich pracowników Spółki, a także osób współpracujących ze Spółką w ramach umowy – zlecenia w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 20 czerwca 2016 r., przekazania w zeskanowanej formie umów podpisanych w celach reprezentacyjnych za okres od 1 stycznia 2014 do 20 czerwca 2016 r. Zarząd Agencji Rozwoju Regionalnego w C. S.A. w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] podtrzymał w całości decyzję odmawiającą uwzględniania wniosku T.J. o udostępnienie w celu ponownego wykorzystania informacji z sektora publicznego. W uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia podtrzymano stanowisko, iż Spółka nie jest zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji. W tym zakresie Spółka odwołała się do treści art. 3 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2016 r. poz. 352) i zaakcentowano, że nie jest podmiotem objętym tym przepisem i nie jest zobowiązana do udostępnienia informacji celem ponownego wykorzystania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się T. J. występując [...] i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił naruszenie art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postepowania administracyjnego, a także art. 8 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo zarzucił kwestionowanym decyzjom naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozbudowanym uzasadnieniu skargi przedstawił motywy, które w jego ocenie uzasadniają uwzględnienie wniesionej skargi. W odpowiedzi na skargę Zarząd Agencji Rozwoju Regionalnego w C. S.A. w C. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności działań podjętych przez organ administracji publicznej przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1046) oraz art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. N 718) wykazała, że wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi na rozstrzygnięcia podejmowane przez podmiot administrujący. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Treść wyżej przywołanego przepisu jest kluczowa w rozpoznawanej sprawie, ponieważ Sąd uwzględnił skargę z innych przyczyn, niż te które zostały przywołane w skardze. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że sąd administracyjny dokonuje kontroli rozstrzygnięcia organu administracji w oparciu o akta administracyjne przekazane mu przez organ prowadzący postępowanie. W ocenie Sądu organ taki przekazuje mu akta, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia, począwszy od wniosku strony, czyli momentu wszczęcia postępowania administracyjnego do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia. Wszelkie braki w przekazanej dokumentacji muszą wpływać na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia podejmowanego przez podmiot administrujący, ponieważ to on odpowiada za prowadzenie tych akt i ich kompletność jak również za to, które z nich trafią do sądu dokonującego oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Powyższa uwaga wynikała z tego, że w rozpoznawanej sprawie Sąd zetknął się z sytuacją, kiedy wniosek znajdujący się w aktach administracyjnych o udostępnienie informacji publicznej w sposób całkowity odbiega od przedmiotu prowadzonego postępowania. W przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych jako pierwsze zalega pismo T. J. występującego jako [...] z dnia 20 czerwca 2016 r., w którym występuje on do Agencji Rozwoju Regionalnego w C. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie przekazania w zeskanowanej wersji wszystkich faktur, jakie zostały opłacone przez Spółkę w okresie od czerwca do grudnia 2015 r. oraz o przekazanie informacji na temat wysokości wynagrodzenia zasadniczego, a także dodatków do tego wynagrodzenia wszystkich: członków zarządu Spółki (w tym Prezesa), członków Rady Nadzorczej, członków komisji rewizyjnej, a także osób pełniących funkcje doradcze w stosunku do wymienionych powyżej organów, a pozostających ze Spółką w stosunku zlecenia lub umowy o pracę. Treść tego wniosku pozwala uznać, że wnioskodawca występuje o udostępnienie informacji publicznej stosownie do postanowień ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058). Oznacza to, że postępowanie w tej sprawie winno być prowadzone w oparciu o postanowienia tej ustawy i winno zakończyć się bądź udostępnieniem wnioskodawcy informacji publicznej względnie odmową jej udostępnienia i wydaniem w tym zakresie przewidzianego prawem rozstrzygnięcia. Natomiast w rozpoznawanej sprawie podmiot administrujący, do którego wystąpił wnioskodawca wydał decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku o ponowne wykorzystanie informacji z sektora publicznego doręczonego Spółce w dniu 21 czerwca 2016 r. Zatem rozstrzygnięcie to wydane zostało w oparciu o postanowienia ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2016 r. poz. 352). W świetle powyższego występuje rozbieżność między treścią wniosku zalegającego w aktach administracyjnych a przedmiotem rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji publicznej. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż stosownie do postanowień art. 21 ust. 3 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego wniosek o ponowne wykorzystanie informacji winien spełniać określone w nim wymogi, a w szczególności winien zawierać: nazwę podmiotu zobowiązanego; informację o wnioskodawcy, w tym imię i nazwisko albo nazwę oraz adres umożliwiający dostarczenie odpowiedzi do wnioskodawcy albo pełnomocnika tego wnioskodawcy w sposób lub w formie wskazanych we wniosku; wskazanie informacji sektora publicznego, która będzie ponownie wykorzystywana, a jeżeli jest już udostępniona lub przekazana, warunki, na jakich ma być ponownie wykorzystywana, oraz źródło udostępnienia lub przekazania; wskazanie celu ponownego wykorzystywania (komercyjny albo niekomercyjny), w tym określenie rodzaju działalności, w której informacje sektora publicznego będą ponownie wykorzystywane, w szczególności wskazanie dóbr, produktów lub usług; wskazanie formy przygotowania informacji sektora publicznego, a w przypadku postaci elektronicznej, także wskazanie formatu danych; wskazanie sposobu przekazania informacji sektora publicznego, o ile nie została udostępniona lub przekazana w inny sposób, albo sposobu dostępu do informacji gromadzonych w systemie teleinformatycznym. Po myśli ust. 6 tego przepisu w przypadku niespełnienia warunków formalnych wniosku wzywa się wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych, wraz z pouczeniem, że ich nieusunięcie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 23 tej ustawy podmiot zobowiązany po rozpatrzeniu wniosku: przekazuje informację sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania bez określenia warunków ponownego wykorzystywania; informuje o braku warunków ponownego wykorzystywania w przypadku posiadania informacji sektora publicznego przez wnioskodawcę; składa ofertę zawierającą warunki ponownego wykorzystywania lub informację o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie; odmawia, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Przedstawiony powyżej stan normatywny pozwala stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd zetknął się z sytuacją, w której wniosek zalegający w aktach nie przystaje do podejmowanych rozstrzygnięć, a ponadto osnowa wydanych decyzji nie odpowiada tej, która wynika z brzmienia przywołanych przepisów. W świetle powyższego ustalenia przyjdzie stwierdzić, że poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcia podmiotu administracyjnego wymykają się tego typu ocenie, a tym samym Sąd nie jest w stanie ocenić czy są one zgodne z obowiązującymi przepisami czy też naruszają te przepisy. W konsekwencji przyjdzie uznać, że wyczerpana jest przesłanka naruszenia przepisów postepowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi, przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzający się do podpisania kwestionowanej decyzji przez te same osoby, które firmowały decyzję wydaną w pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w rozpoznawanej sprawie organem uprawnionym do wydania rozstrzygnięć jest Zarząd Spółki, a zatem organ kolegialny i organ ten podejmuje rozstrzygnięcia w składzie wynikającym, z postanowień dotyczących reprezentacji Spółki zamieszczonych w Rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zarząd tej Spółki składa się z dwóch osób i dla prawidłowości składanych przez niego oświadczeń woli w tym wydawania decyzji administracyjnych wymagane jest stanowisko dwóch członków zarządu. Tym samym brak jest przesłanek do uwzględnienia podniesionego zarzutu, gdyż organ ten nie jest w stanie w innym składzie osobowym podjąć stosowne rozstrzygnięcia. W ramach ponownie prowadzonego postępowania Zarząd Spółki Agencji Rozwoju Regionalnego w C. w pierwszej kolejności ustali jaki jest rzeczywisty wniosek skarżącego, a następnie stosownie do przyjętego ustalenia podejmie stosowne działania. Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie dostrzec jeszcze jedno zagadnienie, otóż w rozpoznawanej sprawie skarżący występował jako T.J. [...]. W tej sytuacji podmiot prowadzący postępowanie obowiązany był ustalić, czy w ramach tego postępowania wnioskodawcą był T.J. jako osoba fizyczna korzystająca jak każda inna z prawa dostępu do informacji publicznej przewidzianego w art. 61 Konstytucji i w ustawie o dostępie do informacji publicznej, czy też wnioskodawcą był [...] T.J. występujący jako funkcjonariusz publiczny i korzystający z uprawnień przewidzianych treścią art. 16 i 19 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2016 r. poz. 1510). Zatem Zarząd Spółki wypowiadający się w rozpoznawanej sprawie obowiązany będzie ten fakt również mieć w polu widzenia podejmując prawem przewidziane działania. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do postanowień art. 210 w związku z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.