IV SA/Gl 980/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi W.R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] nr [...] Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 z późn. zm., dalej także ustawa), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: Kpa), po rozpatrzeniu odwołania W. R. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty z dniem 26 lipca 2016 r. statusu bezrobotnego - decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy, w pełni akceptując ustalenia i ocenę prawną organu pierwszoinstancyjnego, przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. 2 maja 2015 r. uzyskując status osoby bezrobotnej, której odmówiono przyznania prawa do zasiłku. Wyjaśnił przy tym, że organ I instancji (organ zatrudnienia) na podstawie raportu ZUS-U2 wygenerowanego 10 sierpnia 2016 r. ustalił, iż strona podlega ubezpieczeniom społecznym jako osoba wykonująca umowę zlecenie od 26 lipca 2016 r. Wskazał, że strona współpracowała w ramach zawartych umów zleceń z następującymi firmami: a) A Sp. z o.o. Sp. komandytowa w okresie od 26 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r., stwierdzając brak wypłaconego wynagrodzenia, b) B Sp. z o.o. Sp. komandytowa w okresie od 26 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r., także stwierdzając brak wypłaconego wynagrodzenia, a także c) C Sp. z o.o. Sp. komandytowa w okresie od 27 lipca 2016 r. do 15wrześńia 2016 r., analogicznie jak w poprzednich sytuacjach stwierdzając brak wypłaconego wynagrodzenia. W następstwie tych ustaleń w dniu 11 sierpnia 2016 r. organ zatrudnienia wydał pierwotnie decyzję o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 lipca 2016 r., z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. W wyniku wniesionego odwołania, Wojewoda Śląski decyzją z [...] nr [...] uchylił tę decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji wydał kolejną (drugą) decyzję, przytoczoną na wstępie z dnia [...] nr [...] orzekając o utracie przez stronę statusu bezrobotnego z dniem 26 lipca 2016 r. W odwołaniu od niej, jak zaznaczył, strona poinformowała, o wniesionym do Sądu powszechnego pozwie o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego z firmą A Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Tym samym postanowieniem z [...] nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania strony, do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w S. Wydział I Cywilny w sprawie o sygn. akt [...] W dalszych motywach wskazał, że w dniu 14 czerwca 2018 r. wpłynął do organu odwoławczego prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. I Wydział Cywilny z[...] . sygn. akt[...] , w którym orzeczono, że pomiędzy powodem (stroną) a pozwanym A Sp. z o.o. Sp. komandytowa w W., nie istniał w okresie od 26 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r. stosunek prawny w postaci umowy zlecenia. Toteż postanowieniem z [...]organ odwoławczy podjął z urzędu postępowanie zawieszone kierując do strony pismo celem umożliwienia jej wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy, w tym potwierdzenia stosowym dowodem niewykonywania pracy w ramach umowy zlecenia na rzecz firmy B Sp. z o.o. Sp. komandytowa oraz firmy C Sp. z o.o. Sp. komandytowa w okresie od 26 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r. W określonym przez organ terminie, na co zwrócił uwagę, odwołujący nie przedstawił stanowiska ani dowodu w sprawie, zatem jej rozpoznania dokonano w oparciu o dotychczas zgromadzone dowody. Przenosząc te ustalenia na grunt regulacji prawnych wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta z zastrzeżeniem jej art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w jej art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowana we właściwym powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z kolei, jak wskazał, art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy stanowi, iż inna praca zarobkowa oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Tym samym, jak zauważył, o ile strona przedstawiła dowód potwierdzający nieistnienie stosunku prawnego w postaci umowy zlecenia pomiędzy nią a firmą A Sp. z o.o. Sp. komandytowa w W., to nadal widnieje jako współpracownik firmy C Sp. z o.o. Sp. komandytowa w ramach umowy zlecenia zawartej na okres od 27 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r. oraz firmy B Sp. z o.o. Sp. komandytowa w ramach umowy zlecenia zawartej na okres od 26 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r. Zaakcentował, że zgromadzone dowody w sprawie, nie potwierdzają zatem podnoszonej przez stronę okoliczności, iż nie wykonywała pracy na podstawie umowy zlecenia w okresie od 26 lipca do 15 września 2016 r. Zatem skoro w okresie tym wykonywała inną pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia, to należało orzec o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem 26 lipca 2016 r. Ponownie wyjaśnił, że z brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika bowiem, że tylko osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej może posiadać status osoby bezrobotnej oraz uprawnienia z nim związane. Zaznaczył przy tym, że strona została pouczona o: po pierwsze - prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, zobowiązując się do zapoznania z ich treścią i przestrzegania przepisów w nich zawartych. Powołując dowód z oświadczenia strony z dnia 02 kwietnia 2015 r., potwierdzające otrzymanie Informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy; po drugie - obowiązkach bezrobotnego, w tym zawiadomienia w ciągu 7 dni Powiatowego Urzędu Pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej (..) oraz zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego (pkt IV.5 Informacji). Po czym skonstatował, że obowiązku tego strona nie dopełniła. Nawiązując do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podał, że pojęcie zatrudnienia obejmuje w swoim zakresie inne prace zarobkowe objęte treścią art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, czyli umowę zlecenia. Oznacza to, że osoba, która wykonuje pracę w ramach umowy zlecenia traktowana jest jak osoba zatrudniona, a okoliczność ta wyłącza możliwość posiadania statusu osoby bezrobotnej. Wyjaśnił także, iż art. 734 Kodeksu cywilnego określa, że przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Skoro więc strona widnieje w rejestrze osób podlegających ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnym w okresie od 26 lipca do 15 września 2016 r. jako osoba wykonująca umowę zlecenia na rzecz firmy C Sp. z o.o. Sp. komandytowa i B Sp. z o.o. Sp. komandytowa, to tym samym nie spełnia warunków o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do posiadania statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 lipca 2016 r. Mając to na względzie w ocenie organu drugoinstancyjnego brak jest podstaw prawnych i faktycznych do zmiany lub uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, co - jego zdaniem - uzasadnia, mocą art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymanie jej w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego skarżący oświadczył, że zaskarża przedmiotową decyzję w całości. Podniósł, że organ dopuścił się nierzetelnej, sprzecznej w trybie zaskarżonej decyzji bowiem wyrokiem z dnia [...] o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. ustalił, iż pomiędzy mną a firmą A , B i C Sp.z.o.o. Sp. komandytowa, nie istniał - jak stwierdził - stosunek pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymując stanowisko wyrażone w objętej skargą decyzji oraz powtarzając w pełni zawartą w niej argumentację wskazał, że nie zawiera ona wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 p.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Ponieważ stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym nie jest sporny, kwestionowana jest jego ocena, toteż Sąd poczytuje te ustalenia jako własne. Rozpoczynając rozważania w przedmiotowej sprawie przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...), nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Mocą art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, Starosta, z zastrzeżeniem jej art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których stanowi art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Z informacji i dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy wynika, że stan faktyczny sprawy kształtuje się odmiennie, w sprzeczności, z oświadczeniami skarżącego. Zwłaszcza w aspekcie udowodnienia nie istnienia, jak określa to skarżący, stosunku prawnego łączącego go z B Sp. z o.o. Sp. Komandytowa i C Sp. z o.o. Sp. Komandytowa. Otóż przede wszystkim wskazania wymaga, że skarżący (jako powód) pozwem z 18 kwietnia 2017 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w S. Wydział I Cywilny wniósł o ustalenie istnienia bądź nie istnienia stosunku prawnego. I tak, w pkt 1 pozwu wniósł o ustalenia nie istnienia umowy zlecenia pomiędzy nim a: a) A Sp. z o.o, Sp. komandytowa; b) B Sp. z o.o. Sp. komandytowa; c) C Sp. z o.o. Sp. komandytowa. W pkt 2 wniósł o uznanie go za osobę bezrobotną wskazując okres od 26 lipca do 15 września 2016 r., w pkt 3 zawezwanie PUB w B. jako interwenienta do toczącej się sprawy, zaś w pkt 4 "zarządzenia od tych podmiotów" wyszczególnionych w tym punkcie zachowań, z kolei w pkt 5 zasądzenia od pozwanych kosztów postępowania a w pkt 6 zwolnienia go od ponoszenia kosztów sądowych i w pkt 7 przyznania pełnomocnika z urzędu. Zatem istotne jest orzeczenie zapadłe wskutek jego rozpoznania. I tak Sąd Rejonowy w S. I Wydział Cywilny wyrokiem z [...] sygn. akt [...] czego zdaje się nie dostrzega strona skarżąca, ustalił, że pomiędzy powodem a pozwanym A Sp. z o.o, Sp. komandytowa nie istniał w okresie od 26 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r. stosunek prawny w postaci umowy zlecenia. Zatem wyłącznie z ww podmiotem ustalono nie istnienie umowy zlecenia. Nadto wyrokiem tym odrzucono pozew w zakresie żądania określonego w pkt 2 pozwu, tj. uznania powoda za osobę bezrobotną od dnia 26 lipca 2016 r. do 15 września 2016 r. Jednocześnie w pkt 3 oddalajac powództwo w pozostałym zakresie. Zatem rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że o ile skarżący przedstawił dowód potwierdzający nieistnienie stosunku prawnego w postaci umowy zlecenia pomiędzy nim a firmą A Sp. z o.o. Sp. komandytowa w W., to nie udowodnił niewykonywania pracy w ramach umowy zlecenia na rzecz firmy B Sp. z o.o. Sp. komandytowa od 26 lipca do 15 września 2016 r., oraz firmy C Sp. z o.o. Sp. komandytowa od 27 lipca do 15 września 2016 r. Równocześnie Sąd stwierdza, że organ drugoinstancyjny prawidłowo, w tak ukształtowanym stanie prawnym i faktycznym, uznał, że skarżący widniejąc w rejestrze osób podlegających ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnym w okresie od 26 lipca do 15 września 2016 r. jako osoba wykonująca umowę zlecenia na rzecz firmy C Sp. z o.o. Sp. komandytowa i B Sp. z o.o. Sp. komandytowa, nie spełnia, tym samym, warunków o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do posiadania statusu osoby bezrobotnej od dnia 26 lipca 2016 r. W ocenie Sądu w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności, pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej, prawidłowe jest rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego. W tym stanie rzeczy Sąd ocenił wszystkie zarzuty skargi jako chybione. Także działając z urzędu nie dopatrzył się wadliwości, która stanowiłaby podstawę do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.